tag:blogger.com,1999:blog-55839579773413148742012-02-05T17:23:49.687ZKocaman bir grubuz artik... Resimleri ve gönülleri bu alana sığmayan...Fatih Mikanoreply@blogger.comBlogger4361100tag:blogger.com,1999:blog-5583957977341314874.post-50773002766145558852010-01-25T09:34:00.002Z2010-01-25T09:48:12.663Ziki sene nasil gecer istanbul'da... ilk geldigim gunlerde haftalari sayiyordum, simdi yillari saymaya baslasim. haberim yok. istanbul'u taniyormuyum soruyorum kendime. biraz ama daha var. istanbul'un gercek yuzunu gordukten sonra seviyormuyum soruyorum kendime. seviyorum. bu sabah evimin onunde kaydim, guldum kalktim yine dustum. turkiye dedim. ara sokaklari kim tuzlayacak. bana verseler tuzlarim...<br /><br />neyse 2 senede istanbul'da buyumusum. dustukten sonra hayati sovmedim. bak bu degisim dedim. patronumu aradim ise geliyormusun sordum, yavas yavas dedi. yokus asagi inerken oyle yorulmusum ki, kafede kahve icip oyle ise gittim. geldigimde patron yeni gelmisti.<br /><br />istanbul oyle bir yer. bir soluk almak zorundasin yoksa cabuk yorar. istanbul'un koseleri aci gerceklerle ve muthis derslerle dolu. istanbul'un guzeli de cikar, kurbani da. iste tuhaf ve deli bir yer oldugu icin burdayim. ne zamana kadar belli degil.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5583957977341314874-5077300276614555885?l=tofugrup.blogspot.com' alt='' /></div>indraninoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5583957977341314874.post-78548693616597254562010-01-03T13:11:00.003Z2010-01-14T08:25:23.498Z<a href="http://1.bp.blogspot.com/_HCp7YYkMOkU/S0CX9ty8c0I/AAAAAAAABuQ/pqZfO1uzMZI/s1600-h/Leaving____by_lefsha.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 270px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5422501037875163970" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_HCp7YYkMOkU/S0CX9ty8c0I/AAAAAAAABuQ/pqZfO1uzMZI/s400/Leaving____by_lefsha.jpg" /></a><br /><div><br /><br /><br />Valizler odanin ortasina oylece birakilmis… Yuzu asik bir sekilde oturuyor koltukta…<br />Biliyorum ben bu duyguyu diyorum, gidisler benim de cok yanimi yakar… Huysuzlasirim, herkese ters cevap veririm, surat asarim, karnim agrir, canim birsey yemek istemez…<br />.<br />Ustelik her valiz gordugumde boyle olurum ben… Nereye gitsem, birileri arkamda kalir…<br />“Bu ayni sey degil” diyor... “Ben donmeyecegim”...<br />.</div><div>“Giderken kim biliyor ki donup donmeyecegini ‘” diyorum sesimi neseli tutmaya calisarak… Onun donmeyecegini ikimiz de biliyoruz aslinda… </div><div>.</div><div>Donmeyecek… Gecip gitti iste hizla onca gun…<br /></div><div>“Ne kadar cok sey goturuyorsun boyle” diyorum... “Geldiginde elinde neredeyse hicbirsey yoktu”…<br /></div><div>„Birikiyor“ diyor....<br /></div><div>„Birikiyor“ diyorum...<br /></div><div>Yuzune bakiyorum... Goz pinarlarinda yas damlalari parliyor…<br />“Hadi bak aglama diyorum… Zaten yeterince yagmur yagiyor… Hadi sicak cikolata yapayim da icelim… Kurabiyemiz de var istersen, hatta cam agaci biciminde biskuvilerimiz bile var ”…<br /></div><div>“Kimbilir kac kaloridir simdi onlar” diyor…<br />Aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa… diyorum hayretle… Sen de mi?<br />“Senin yuzunden” diyor… Yaslandim ama saglikli olmak istiyorum…<br /></div><div>Birazcik gulumsuyor yuzu…<br /><br />Nereye gidecegini bilmiyoruz henuz… Onceden soylemiyorlar…<br /><br />“Geldigin gun ne guzeldi degil mi” diyorum… “Ben bile eglenmistim senin icin verilen partide, en guzel elbisemi giymistim, file coraplarindaki deliklerle balina avlayabilecegimiz bir kadinla bump dansi yaptigimi bile hatirliyorum hatta”… </div><div></div><div>Guluyorum…<br /></div><div>Senin bir tek gece elbisen var, onu giymistin, bana ozel degildi diyor…<br />Huysuzluk etme, senin icin almistim, sen geliyorsun diye… Iyi de oldu gerekliydi…<br /><br />“Bak boyle ayrilmayalim, hadi gulumse” diyorum…<br /></div><div>“Yaptigim onca seyden sonra, hala bana iyi davraniyorsun” diyor, gozlerini fincanindan kaldirmadan…<br /></div><div>Ben de fincanima bakiyorum… Sicak cikolata filan cekmiyor canim…<br /></div><div>Yaptigi onca seye ragmen…<br /></div><div>Goturdu bir cok seyi hayatimdan…<br /></div><div>Uzdu, hirpaladi sevdigim insanlari…<br /></div><div>Yordu cogumuzu…<br /></div><div>Ama onun kabahati degil ki olup bitenler…<br /></div><div>Hayat bu…<br /></div><div>Hayat bu…<br /></div><div>Boyle birsey iste hayat…<br /><br />“Ben seni iyi hatirlayacagim yine de” diyorum “uzulme”… “Hadi bak iyice etrafa, unutma birseyleri, sonradan gondermek zor olur, adresin bile belli degil daha”…<br /><br />Sariliyoruz birbirimize… Basimi omuzuna dayiyorum… Zayiflamis, gucsuzlesmis kollari…<br /></div><div>“Birsey isteyebilirmiyim senden ?” diyorum… “Cok boyle giderayak oldu ama, eger yaparsan cok mutlu edeceksin beni”…<br /></div><div>“Tamam iste” diyor…<br /></div><div>Hani gelirken ipek pembe bir bohca getirmistin ya, hic degilse onu bana birakir misin?<br /><br />Valizlerin en buyugunu aciyor… Duzgunce konulmus pembe bohcayi alip ellerime veriyor…<br />“Bunlar senin umutlarin, zaten kimsenin isine yaramazlar, sende kalsinlar daha iyi” diyor…<br /><br />Agliyor giderken…<br /><br />Kapiyi kapatiyoruz arkasindan… Federico icerden kosa kosa geliyor… Balkondan bagiriyor yavas yavas yuruyen 2009’un arkasindan…. Hoscakal… Hoscakal... Hoscakal 2009, hoscakaaaal....<br /><br /><br /></div><div></div><div>*Oktay Rifat</div><div></div><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5583957977341314874-7854869361659725456?l=tofugrup.blogspot.com' alt='' /></div>Mehtap Pasin Gualanohttp://www.blogger.com/profile/14701400792742703481noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5583957977341314874.post-1180210398760203552009-12-31T09:18:00.002Z2009-12-31T09:20:39.394ZHerkese Merhaba,<br /><br />Tofu'ya yeni yıl mesajı yazmak istedi canım... Özlemişim sanırım...<br /><br />Hepinize keyifli sürprizlerle dolu, mutlu bir yeni yıl diliyorum...<br /><br />Sevgilerimle...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5583957977341314874-118021039876020355?l=tofugrup.blogspot.com' alt='' /></div>Subhankarinoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5583957977341314874.post-54614811744777361712009-09-12T18:44:00.003+01:002009-09-12T18:56:57.784+01:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_jeevPq2WFVE/SqvgYf5vcAI/AAAAAAAAE-0/TAte2z5fhUU/s1600-h/eskici_by_trippn.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5380640891309355010" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 300px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_jeevPq2WFVE/SqvgYf5vcAI/AAAAAAAAE-0/TAte2z5fhUU/s400/eskici_by_trippn.jpg" border="0" /></a><br /><div>Ben seni sen de beni eskiciye verdik<br />ben çöpte de yaşarım, fokum,maymunum, kertenkeleyim, böceğim,<br />bir kovuk iki parça ekmek...<br />sen de bir cicek yeni tohumlarınla yaşarsın,<br />eskicinin günahı yok da...<br />biz birbirimize hesabımızı nasıl vereceğiz?<br />o</div><br /><div></div><br /><div><a href="http://fc03.deviantart.com/fs20/f/2007/274/4/1/eskici_by_trippn.jpg">deviantART</a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5583957977341314874-5461481174477736171?l=tofugrup.blogspot.com' alt='' /></div>Nilambarahttp://www.blogger.com/profile/07577720344109096857noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5583957977341314874.post-68658879270604477632009-07-17T09:12:00.004+01:002009-07-17T09:33:52.592+01:00bulent ersoy'u tanimam, gecmisini bilmem, su anda ne yapar hic haberim yoktur hatta soradabilirsiniz ee bu yaziyi neden yaziyorsun. cunku etkilendim. hayran kaldim.<br /><br />gecenlerde televizyon programinda 20 dakika izledim. bulent ersoy baska birinin programinda, sahnede bir kirmizi kadife devasa koltuk ve koltugun ustunde pirlanta gibi parlayan harfler "B.E." elinde pirlanta kapli mikrofon, parmaklarinda parlayan noktalar, onundeki masa parliyor ve dudaklarindan kelimeler cikiyor da odaklanamiyorum. <br /><br />orda anladim, biz insan degiliz. ruhlarimiz insan bedende ve insan olmaya calisan varliklariz. ruhumuz kendisini ifade etmek icin neler yapiyor- resim yapiyoruz, fotograf cekiyoruz, yemek sanatini ogreniyoruz, bankacilik sektorde finans paketlerini duzenliyoruz (o da bir sanat), en basit masamizi duzene sokmaya calisyoruz, calisma hayatta enerjimizi veriyoruz...B.E. de B.E. koltugundan kendisini halkla paylasiyor iste.<br /><br />ifade etme cesaretine saygiyla bravo diyorum.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5583957977341314874-6865887927060447763?l=tofugrup.blogspot.com' alt='' /></div>indraninoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5583957977341314874.post-59599964067409724812008-10-09T21:32:00.011+01:002008-10-10T10:22:38.024+01:00<div><div align="justify">Kötünün kötüsü 2008 yılının 31 aralık gecesi herhalde birçok insan çok mutlu olacak.<br /></div><div align="justify">Bu sene çevremde yaşayan insanların başlarına sürekli istenmeyen şeyler geldi.</div><div align="justify">Sadece benim çevrem değil ülkede yaşayan birçok insanın başına.<a href="http://3.bp.blogspot.com/_olYX0J57JMM/SO8bYMednnI/AAAAAAAABpQ/7FB5HJGkeVA/s1600-h/2008+-+3.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5255449392644464242" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_olYX0J57JMM/SO8bYMednnI/AAAAAAAABpQ/7FB5HJGkeVA/s320/2008+-+3.jpg" border="0" /></a></div><div align="justify">En başta adı gibi destana dönüşen tüm Türkleri </div><div align="justify">kapsayan meşhur soruşturma,hatta sorgulanmayanların vatandaşlıklarını sorgulamaları;''şehitler ölmez vatan bölünmez ''seslerinin her gece televizyonlarda liste başı sloganı olması; adları lekelenen japonların harakiri yapmasını takdirle anımsamamızı sağlayan yolsuzluk haberleri,kutuplaşmanın pek moda olması,(hatta kutuplaşamayanların kendilerini aidiyetsiz hissetmeleri)</div><div align="justify"></div><br /><div align="justify"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_olYX0J57JMM/SO8bqpp6AvI/AAAAAAAABpY/kB7owstwFaU/s1600-h/2008+-2.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5255449709714735858" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_olYX0J57JMM/SO8bqpp6AvI/AAAAAAAABpY/kB7owstwFaU/s320/2008+-2.jpg" border="0" /></a> </div><br /><div align="justify">yılın büyük kazası ''deniz feneri''hepimizin gönül rahatlığıyla yardım yaptığımız şahsi yardım derneği....</div><div align="justify">meğerse sadece belli şahıslara yardım yapan.</div><div align="justify">Hayata,insanlara güvenmeyi zorlaştıran,bu kadar hadisenin meydana gelmesi komik olmayan,acıtan bir şaka misali...</div><br /><div align="justify"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_olYX0J57JMM/SO8b9RzXS1I/AAAAAAAABpg/YaSjNpTwgsU/s1600-h/2008+-+1.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5255450029729467218" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_olYX0J57JMM/SO8b9RzXS1I/AAAAAAAABpg/YaSjNpTwgsU/s320/2008+-+1.jpg" border="0" /></a><br /><br /><br /></div><div></div><div align="justify">Neyseki birtek biz değiliz tesellisi var işin içinde.</div><div align="justify">Ülkelerin lideri Amerika'nın başına gelen,insana </div><div align="justify">müstehak dedirten mali kriz ve bundan etkilenen EU ülkelerinin telaşları ,yolsuzluğun,hırsızlığın,cinayetin,terörün yetmez depremin,selin sadece azgelişmiş veya gelişmekte olan ülkelere değil bütün dünyaya ait olduğu hissi uyandırıyor biz züğürtlerde teselli olarak.</div><div align="justify"> </div><div>Beto</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5583957977341314874-5959996406740972481?l=tofugrup.blogspot.com' alt='' /></div>crispynoreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-5583957977341314874.post-63590777981705776772008-08-20T19:33:00.008+01:002008-08-20T20:03:13.068+01:00<div><div><div><br /></div><div align="justify"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_jeevPq2WFVE/SKxlvRfpxTI/AAAAAAAACcc/ehoODH58iUw/s1600-h/DSCN0829.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5236672329549464882" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_jeevPq2WFVE/SKxlvRfpxTI/AAAAAAAACcc/ehoODH58iUw/s200/DSCN0829.JPG" border="0" /></a>Limana girdi… Tekneyi her zamanki yerine kadar götürüp, ahşap iskeleye bordaladı. Nefessiz kalmış motor, öksüre öksüre sustu. Bir oh çekti. Tekne şaşkınlığını üzerinden atamamış, utanmış, korkmuş bir vaziyette limanın durgun sularına bakıyor, arada sırada kaçamak bakışlarla sahibini izliyordu. Ahşap tekne, “çıt” çıkarmıyordu.<br /><br />Sol ayağından kanlar akıyordu. Pervane ayak parmak uçlarını kapmış, etlerini yırtmıştı. Elleri kan içindeydi. Ağladı. Yaşlarını sildi gözlerinden, kanlı elinin tersiye. Yaşıyordu, sağlam denilebilecek kadar iyi durumda sayılırdı tüm yaralarına rağmen. Kıç güverteye sırtüstü uzandı. Kahkahalar attı acıyla. Birinin onu duyup yardıma gelmesi için “İmdat” diye bağıramayacak kadar gururluydu… Mendirekte şarap içen ve bir yandan olta atan köyden birkaç genç yardımıyla tekneden çıktı. Evine getirdiler balıkçıyı.<br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_jeevPq2WFVE/SKxmMcLk9iI/AAAAAAAACc8/_87nIH0NztU/s1600-h/DSCN7089.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5236672830634260002" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_jeevPq2WFVE/SKxmMcLk9iI/AAAAAAAACc8/_87nIH0NztU/s200/DSCN7089.JPG" border="0" /></a>“Çocuklara hiçbir şey söyleme, yoksa…” diyebildi sadece karısına. Başka konuşmadı. Yaraları pansuman edilirken, baygın, uykuya daldı.<br /><br />Yaklaşık bir hafta dinlenmesi gerekti. Evin avlusunda yırtık ağları onardı. Arada sırada çocuklarla oynadı. Onları koklamak ne güzeldi... Karısıyla fazla konuşmadı… Mahcuptu. Yenikti kendine. Kahveye hiç inmedi. Kendini ziyarete gelen eş, dosta kaçamak yanıtlar vererek, ortadan kaybolmayı yeğledi.<br /><br />Paragat takımını sahilde buldular. Takım tamamen boşalmıştı. Bir kısmı balıkçıların ağlarından çıktı. Sadece sepet kaldı geriye. Yeni bir takım yapmak için en az üç gün çalışacaktı. Elleri hızlı çalışmasına izin vermedi.<br /><br />Akşamları bira içerdi… Bazen de şarap… Gece eve gitmek istemediği anlardı bu anlar. Yorgun, yenik kimi zaman beş parasız… Karısı ona ne kadar şefkatli davransa da onun şevkatini acıma gibi algılar ve kadını aşağılardı. Görücü usulüyle evlendiği karısını ancak içki içince sevebilmiş, sevişebilmişti...Ona da haksızlık yapar, farkeder, yine utanır ve yine denize giderdi ya... “Senin elinden zehir olsa yerim valla, hele şu hoşmerimin yok mu? diye arada bir övmeyi, gönlünü almayı ihmal etmezdi çok nadir de olsa...<br /><br />Yüzünde, zeytin ağaçlarınkine benzer izler vardı. Oysa ki o zeytin ağaçlarına yaklaşmaz, bakmaz, umursamaz bir tavır içindeydi hep… Yalan söylüyordu işin açıkçası, yüzü “zeytin” dese de... Ruhu, poyrazın, lodosun en dayısına kafa tutan fakat tek bir yanlış hamlede boynu kırılan, vahşi <a href="http://3.bp.blogspot.com/_jeevPq2WFVE/SKxnn0rlZyI/AAAAAAAACdM/1qbeRDUsuRg/s1600-h/DSCN0823.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5236674400579053346" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_jeevPq2WFVE/SKxnn0rlZyI/AAAAAAAACdM/1qbeRDUsuRg/s200/DSCN0823.JPG" border="0" /></a>orkidelere benziyordu artık...”Yorgunum” diyordu bazen bana, utana sıkıla... O bir yandan çeker hani bir yandan da balık... Biraz sen ona gidersin ve biraz o sana gelir… Ve bir anda tınnnn diye bir ses…. Kalbin “Geçmesin, olmasın!!!” diye atmaya kıyamadığı o an, o sessizlik… Kaçan balık, bir daha kaçan balık, koyu lacivertteki yalnızlık, hiç olmazsa bu sayede yine hayaller ve yine hayaller, devam eder....<br />Bunların arasında bir sağa bir sola yığılarak, kah kendiyle dalga geçerek, gülerek, kah küfrederek, gezinip duruyor ve böyle yaşıyordu hep o.<br /><br />Fok gibi gezinen, soluyan, bir görünüp bir yok olan, bir aşıktı o. Gücünün ve denizdeki ustalığının kendisine verdiği büyüklük, efendilik duygusu, alkolle birleşince, acımasız bir kişiliğe bürünürdü. Alkol onun sığınağıydı. İstemediği düşünceler korkulardan uzaklaşıp rahatça ava çıkmak, avı, denizi, ağı, yemi, balığı, kerterizlerini, hareketlerinin teknesiyle olan uyumunu düşünmek, planlamak, rüzgara yüzünü vermek, dalgalarla sevişmek, savaşmak, tüm bedeni titreyinceye kadar üşümek, yorulmak ve ardından bitkin bir halde… Duru ve karanlık sonsuzluğun ortasına attığı çapanın insafına kendini teslim ederek, gözlerini yumduğu, bir sığınak. <a href="http://2.bp.blogspot.com/_jeevPq2WFVE/SKxoBYiG3eI/AAAAAAAACdU/M9uN9eKixKg/s1600-h/DSCN0015a.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5236674839699709410" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_jeevPq2WFVE/SKxoBYiG3eI/AAAAAAAACdU/M9uN9eKixKg/s200/DSCN0015a.jpg" border="0" /></a><br /><br />Avlandığı kıyılarda yaşayan ve ağlarından, paragatından balık çalan foku kendine benzetirdi. Mağarasında uyuyan yalnız yaşayan foku bu yüzden severdi, hem de çok.<br /><br />Susardı, korkardı talihinden, anlatmazdı kimseye “fokun nerede yaşadığını”... Yaşadıklarına şahit olduğunu düşünür,onunla konuşur bazen balıkların ve bazen de sessizce sevgilisinin nerede olduğunu... Sorardı ona…<br /><br />Mağaranın önünde durup paragatı yemlerken sesinin yankılarını dinleyerek türkü söylerdi foka; beni kızdırdığını bilip, kahkahalarla gülerek.<br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_jeevPq2WFVE/SKxpo_KrpfI/AAAAAAAACdc/wY5VdmV3sVg/s1600-h/DSCN7097.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5236676619596965362" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_jeevPq2WFVE/SKxpo_KrpfI/AAAAAAAACdc/wY5VdmV3sVg/s200/DSCN7097.JPG" border="0" /></a>Saatlerce kayaların üzerinde oturup, yanında üç beş takım ince misina, mazmoz için iki çay kaşığı kopanesti, kırık dökük bayat ekmek, bolca yedek iğne, taze sardalya; sargoz avlardı… Dikkatini dalgalara ve dalgaların içinde kıyıya doğru sürüklenen misinasına verir, herşeyi unuturdu. Kayalar, köpükler ve rüzgar. Bu üçünün arasına usulca büyük bir zerafetle saldığı olta onu geceye bağlardı… Sevgilinin ince ve ürkek elini tutmak gibi heyecan vericiydi, oltanın ucundaki hassas dokunuşlar. Elinin hassasiyeti yetmezse, dudakları arasına alırdı misinayı, gözlerini yumardı.<br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_jeevPq2WFVE/SKxnD_22ZoI/AAAAAAAACdE/XnXQ1I2-DOg/s1600-h/DSCN7959.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5236673785103804034" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_jeevPq2WFVE/SKxnD_22ZoI/AAAAAAAACdE/XnXQ1I2-DOg/s200/DSCN7959.JPG" border="0" /></a>Yaklaşık bir kiloluk sargoz, kendine, karısına iyi davranmak için yeterli bir sebepti… Çocuklara sevdikleri çikolatadan almayı unutmamalıydı. Kafasında kurduğu arzunun gerçekliğine yaklaşmış olmaktan mutlu, şarabını yudumladı… Balığa baktı, öptü, sepete koydu. Ayağa kalktı. Denize sırtını verdi. Patika yolun üstündeki zeytin ağacının yanından geçerken, durdu. Sigarasını yaktı, Midilli’ ye doğru baktı . Gülümsedi.<br /><br /></div><div align="justify">Ağaca yaklaştı ve fısıldadı :<br />“Bir daha ki sefere. Güzelim. Bir dahaki sefere ...”<br /><br />Nesimi Ozan Veryeri – 2005<br /><a href="mailto:overyeri@yahoo.com">overyeri@yahoo.com</a><br /><a href="http://www.ozanveryeri.com/">http://www.ozanveryeri.com/</a> </div><div align="justify"> </div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5583957977341314874-6359077798170577677?l=tofugrup.blogspot.com' alt='' /></div>Nilambarahttp://www.blogger.com/profile/07577720344109096857noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5583957977341314874.post-23504985949908008282008-08-16T19:41:00.004+01:002008-08-16T20:32:25.190+01:00<strong><em><div align="justify"><br /></em></strong></div><div align="justify"><a href="http://tn3-1.deviantart.com/fs10/300W/i/2006/120/8/1/fishing_cutter_in_stormy_sea_by_Ailime_Ael.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand" alt="" src="http://tn3-1.deviantart.com/fs10/300W/i/2006/120/8/1/fishing_cutter_in_stormy_sea_by_Ailime_Ael.jpg" border="0" /></a>İşinin bittiğini düşündü. Teknenin küpeştesine vuran deli dalgalar pervaneye dolanıyor ve ardından ufak saçmalar gibi yüzüne vuruyordu balıkçının. On saniye, beş dakika, yarım saat öncesi, biraz evvel tekneye aldığı kocaman siyah orfozun can dolu bakışları öncesi, ölmesini seyredişi, onu eliyle okşayışı öncesi, eve dönmeden önce limandaki kahvede içmeyi hayal ettiği bir bardak sıcak çay hayali öncesi… Ve çocukları... Aklına düştü, gözlerinden aktı. Boğulmak üzereydi şimdi.<br /><br />Çocukluğundan beri denizdeydi, özel yatlarda gemicilik yapmış trol ve gırgır teknelerinde kaptanlık yapmıştı. Ege adaları ve Akdeniz kıyılarının renkleri, kültürü, güzellik ve bereketiyle dolu bir yaşamı olmuştu…<br /><br />Ve kadınlar… Sadece onda, yaşamak istediği aşk denizini buldu. Onu çok sevdi. Yaşam balıkçıya bu sefer cömert davranmak niyetinde değildi oysa ki… Adayı saran çılgın salgın hastalık sevgilisini, balıkçı uzak denizlerden döndükten hemen sonra elinden aldı.<a href="http://tn3-1.deviantart.com/fs26/300W/i/2008/079/1/5/branch_of_olive_tre_by_JuryJekyll.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand" alt="" src="http://tn3-1.deviantart.com/fs26/300W/i/2008/079/1/5/branch_of_olive_tre_by_JuryJekyll.jpg" border="0" /></a><br /><br />Kadını altın ve gümüş takılarıyla süsledi. Mezarın başına isim yazmadı, süslü bir taş koymadı, sadece bir zeytin fidanı dikti. Sevgilisinin kırmızı eşarbını son kez kokladı. Zeytine sardı. Adadan ayrıldı.<br /><br />Uzak denizlere bir daha açılmadı. Denizlerin ona sunduğu bereketin hesaplaşması mıydı, kaderin sevdiği kadını elinden alması? Yaşam kendisine haksızlık etmişti. Aklındaki aşkı her gittiği yere taşıyan isyanı, onu, çekilmez bir kişiliğe bürümüştü. İzmir’in Karaburun kasabasında, doğduğu köye dönmüş, herşeyden herkesten uzakta, teknesiyle kıyı balıkçılığı yaparak geçimini sağlıyordu.<br /><br />Evlendi ve çocukları oldu. Çocukları, bazen içinden geçse de “ Seni seviyorum” diyemediği eşi için, bildiği tek iş olduğu için ve en önemlisi sevdiği için denizdeydi… Yaşadıklarının ardından ondan geriye bir tek “deniz” kalmıştı...<br /><br /><a href="http://tn3-2.deviantart.com/fs23/300W/i/2007/343/0/9/Fisherman__s_Friend_by_Maruli786.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand" alt="" src="http://tn3-2.deviantart.com/fs23/300W/i/2007/343/0/9/Fisherman__s_Friend_by_Maruli786.jpg" border="0" /></a>Balıkları, teknesi, ustalığı onu “kendi” yapan varlıklardı. Artık alkolikti, en büyük kusuru buydu onu seven ve sevmeyenlere göre… “Ben bu denizleri, denizin altındaki kayaları, balık yataklarını seviyorum. Ölürsem en çok neye üzüleceğim biliyor musun? Ha, biliyor musun? Bilmiyorsun, kimse bilemez. Bu mercanları, bu sargozları, sinavritleri başkalarının yakalayacağına… Kimler avlayacak onları, kimler ? … Kimseyle paylaşmak istemiyorum onları. Kimseyle... Anlıyor musun ?” diye konuşurdu içince…<br /><br />Yalnız avlanırdı. Bazen arkadaşlarını da alırdı tekneye ama genelde teknede birine kızar,<br />kavga eder, hepsine kızar, bazılarını limana varmadan suya atar ve eve kapanırdı. Ertesi gün o adam gider sanki başkası gelir, tüm güler yüzü ve şefkatiyle arkadaşlarına rakı, şarap balık ısmarlar, barışırdı. Tüm köy, aksiliklerine alışıktı.<br /><br />Tekne içten dümenliydi. İleri geri hareket eden manivela koluyla, sancak iskeleye dönüyordu. Balıkçı, denizde kendine çok güvenmenin en büyük hatalardan biri olduğunu<br />biliyordu. Hava patlak olduğunda kendini tekneye bağlardı. Denizden korkardı sevdiği kadar. Sağ eliyle dümeni idare ederken sol elinin bileğine izbarço bağıyla ve teknenin kıç bodoslamasından çıkan babaya kazık bağıyla 3,4 metrelik bir halatı toka ederdi. Fırtına vardı. Yarım saat önce “Geliyoruuuummmm…” diye seslenen poyraz şimdi delice bastırıyor, balıkçının gözlerinden yaşlar koparıyordu. Sahilden uzak durmayı tercih etti. Kıyı seyri en tehlikeli seyirdi böyle havalarda. Karanlığın içinde, sabah dört buçuk, yalnız, yine çok yorgun, ağır ağır dönüyordu limana. Günün doğmasına on güneş boyu zaman vardı. Limanı pruvaya almasına izin vermiyordu hava… İskele bordadan göğüslüyordu denizleri tekne.<br /><br />Sigarasını yaktı, Midilli’ ye doğru baktı. Gülümsedi. Paragat sepetini farketti. Sepet, güverte üstünden denize düşmek üzereydi. Kendine küfretti. Oltayla avlanırken, “Geliyorum” diyen havadan kaçmak için aceleyle çektiği çapanın ardından sepeti kamaranın içine almayı unutmuştu. Sol elindeki ipi çözmeden sancak küpeşte üzerine basarak sepete uzanmaya çalıştı. “Denizde ilk hata son hatadır” demişti ona babası. Daha çocuktu o zaman....<br /><br /><a href="http://tn3-1.deviantart.com/fs8/300W/f/2006/350/9/9/Stormy_Days_in_Black_Sea_by_cappabutka.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand" alt="" src="http://tn3-1.deviantart.com/fs8/300W/f/2006/350/9/9/Stormy_Days_in_Black_Sea_by_cappabutka.jpg" border="0" /></a>Tekne yükseldi. Balıkçı, hissetti....Siyah denize baktı. Anlaşmak şansı yoktu, çok geçti, kızgın dalga, göğsünün önünde yükseldi, gökyüzündeki çoban yıldızı yok oldu… Osmanlı tokadı genç teknenin iskele bordasında patladı. Tekne, balıkçının kışın vadi içlerinden sürerek avını yaptığı, kurşun yiyen semiz anaç bir domuz gibi yerinden sıçradı.<br /><br />Motorun gazını sabitleyen ip boşaldı. Egzostan gelen boğuk sesler, kopan gürültünün yansımaları oldu. Balıkçı, dizlerinin üzerine, küpeşte ile kamara arasına kayarak düştü. Sağ elinin bileğini incitti. Kamaranın üzerinden ve her yerden denizler geliyordu. Sol eliyle sepeti hala tutuyordu. Sağ elinin iş görmez olduğunu hissetmedi. Teknenin içine alınan ve ölmek bilmeyen bir mürenin tahtalara geçirdiği dişler misali var gücüyle tutunmaya çalıştı küpeşteye. Dalganın yarattığı boşluğa düşen tekne bütün ataletiyle sancağa yattı. Suya düşeceğini hissettiği anda paragat sepetini sol tarafa attı balıkçı. Sepetle birlikte suya düşmek “Ölüm” demekti. 400 iğnelik paragatın bir tek iğnesinin kendisine takılması sonunda yüzlerce metrelik takıma çapariz olabilirdi. Vücudunun yarısından çoğu teknenin dışına taşarken ileri doğru baktı… Düşüyordu balıkçı.. .<br /><br />“ Haydi bre Efeeeee” diye haykırdı. Sol eliyle kendini suya iterek, tekneden olabildiğince uzağa düştü. Burnundan genzine dolan soğuk suyu, henüz kafası yüzeye çıkmadan kusmaya çalışırken, tekneye kendini bağlayan ip acımasızca bileğine asıldı. Üstündeki kıyafetlerin yarattığı ağırlık ve vücudunu kendine çeken dalgalar bileğini parçalamak istiyordu.<br /><br /><a href="http://tn3-1.deviantart.com/fs25/300W/i/2008/224/7/8/Stormy_Weather_Edited_Version_by_Sail__Away.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand" alt="" src="http://tn3-1.deviantart.com/fs25/300W/i/2008/224/7/8/Stormy_Weather_Edited_Version_by_Sail__Away.jpg" border="0" /></a>Tekne ne yapacağını şaşırmış... Sahibini arıyor, tek silindir, 11 beygir, kızgın pancar motor ise olanı biteni anlamış gibi devrini rolantiye düşürüyordu. Dümen suyu, altından geçerken balıkçının vücudunu yalıyordu. O anda teknesinin her gün, her an konuştuğu arkadaşı, dostu olmadığını cansız olduğunu düşündü, ama buna inanmak istemedi… Teknesi “Hadi gel, gel be kuzum , beni yalnız bırakma, ne yapıyorsun orada? diye yine de konuşuyordu sanki… Üzerindeki kalın gocuğun içine dolan su bütün bedenini sıkarak nefes almasını zorlaştırdı.<br /><br />Bir süre, yalpalayarak ilerleyen teknenin ardından, sürüklendi. Nefes almaya çalıştı. Sadece nefes almak… Bileğini artık hissedemiyordu.<br /><br />Yakamozlardan oluşan bir samanyolu içinde, dalgaların içinde sürükleniyordu…<br /><br /><br />Suratına çarpan dalgalar gitmiş , yüzünü okşayan sıcak eller gelmişti karanlık suların içinden... “Sevgilim, güzelim, bak yüzüme, bak işte çağırdığın gibi geldim. Sen ve ben ikimiz beraberiz” dedi kadın…<br /><br />Vicdanı, ağzındaki sudan hiç çıkmayan tuz gibi, son kalp atışlarının içindeydi hala bir şekilde. Canı çıkmak üzereydi ama vicdanı paçasına yapıştı ve sıcak, ufak elleriyle onu çekiştiren bebeleri oldu, kulağında ve gözlerinde karısının çığlıkları... Dalgalar mı gerçekti, çığlıklar mı, soğuk sular mı, sıcak eller mi?...<br /><br />İşinin bittiğini düşündü. Balıklar, siyah orfoz, limana dönünce yudumlamayı düşündüğü sıcak çay, ve çocukları gözlerinin önünden geçiyordu. Boğuluyordu balıkçı yakamozdan samanyolunda... “Az kaldı, az kaldı aşkım, dedi kadın tekrar, bembeyaz...<br /><br />Dalgalar onu köyüne, ölüme, götürüyordu. Dalgalar onu sevdiğine götürüyordu.<br /><br />Solumak için kafasını yukarı kaldırdı. Suratına çarpan sular, ona “ Kendine sor, kendine sor .“ diyordu. “Sor artık şu soruyu kendine ve yanıtla, bak Kimi istiyorsun, neyi istiyorsun. Söyle kendine, söyle bize artık ” dedi dalgalar...<br /><br /><a href="http://tn3-2.deviantart.com/fs22/300W/i/2007/356/5/0/SCARF__Flames_by_taeliac.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand" alt="" src="http://tn3-2.deviantart.com/fs22/300W/i/2007/356/5/0/SCARF__Flames_by_taeliac.jpg" border="0" /></a>“Görüyorum ellerini, saçlarını kokluyorum, beraberiz, istediğim, hayal ettiğim bu benim…” diye yanıtladı balıkçı.<br /><br />O denizde ölmeyi çoktan kafasına koymuştu. Acısı onu tüketiyor, sevgilisinin genç bedeni, beyaz yüzü gözlerinin önünden gitmiyor, elleri her zaman ona uzanıyordu denize dokunduğunda. Kendine vermek istediği, hak ettiğine inanmak istediği bir ödüldü denizde ölmek…Ve ona gitmek.<br /><br />7.30 m boyundaki karpuz kıç tekne poyrazın hakimiyeti altına girdi, pruvasını dalgaların patladığı kıyıya çevirdi. Karaya yöneldi. Ölü dalgaların üzerinde kırılan sular, balıkçıyı şaşırtıyor, o hala tekneye aldığı orfozlar, akyalar, levrekler gibi kocaman kocaman soluyor, nefes almaya çalışıyor, ne ölüme ne de yaşama teslim oluyordu…<br /><br />Tekne, kıçı altına aldığı kocaman bir dalgayı ezmeye çalışırken iyice suya gömüldü. Hemen ardınan gelen dalga bir kara pehlivan misali balıkçıyı kucakladı, yukarı kaldırdı.<br />İki eliyle de ipi tutmaya çalışırken bedenini hızla teknenin kıçına doğru taşıyan, iten dalganın üstünde tutmaya çalışıyordu. Dalga, balıkçının yüzünü teknenin dümen suyu hizasında, kıç bodoslamaya acımasızca çaptı.<br /><br />Tek yapabildiği ipin geride kalanını bırakıp kıç babaya daha yakın bir noktadan tutmak oldu. Ayaklarını açtı ve tekneye dayadı. İki eliyle olanca gücüyle ipe asılıyor ve o şekilde kalmaya çalışıyordu. Sinirleri boşaldı. Kendi kendine çığlıkla karışık bir kahkaha attı. “Aahhhh, Allahım…. Çocuklarımmmm.Oğlummm, kızımmm.” diye haykırdı.<br /><br /><a href="http://tn3-1.deviantart.com/images/300W/i/2003/15/1/e/stormy_sea_02.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand" alt="" src="http://tn3-1.deviantart.com/images/300W/i/2003/15/1/e/stormy_sea_02.jpg" border="0" /></a>Kıyı, artık ölmek için çok yakındı yaşama. Şimdi de kurtulmak ama yaralı bir biçimde kurtulmak ve denizlere dönemeden yaşamak korkusu sardı beynini. Ayaklarının tam ortasında apış arasının önünde dümen suyu ve pervanenin varlığını hissediyordu. Kendini bırakması halinde vücudunun yarısı param parça olacaktı. Kıyıya çarpacak ve belki de bu şekilde kurtulacaktı.<br /><br />Gazetelerde haber ve köydeki herkesin ağzında madara olduğunu düşündü. “Erkekliğini ve bacaklarını teknesinin pervanesinde yitiren aptal balıkçı, aptal balıkçı, aptal balıkçı...”<br /><br />Elleri kan içindeydi, kanın tadını ve kokusunu yüzüne bakan suda hissetti. Kollarında son bir hamle için güç olmalıydı. Tekne aheste biçimde Kömür Burnu’nu sıyırarak siyah kayalıklar ve kayalıkların arasına ayıp olmasın diye bezenmiş çakılların olduğu sahile doğru ilerliyordu.<br /><br />Kendini ve tekneyi, teknesini kurtarmalıydı… “Ne yapacaksan şimdi ve erkek gibi yap”, dedi içinden… Ayaklarında kauçuk tabanlı, uzun plastik çizme vardı. Pervanenin hemen ardında duran dümen palasının kendine dik pozisyonda olduğunu biliyordu. Tekne ne sancağa ne de iskeleye kaçıyordu çünkü.<br /><br />Dümen palasının üzerine basarak tekneye çıkmaktan başka çaresi yoktu… Karanlık ve soğuk dalga onu hırpalamak için yeniden kucaklarken, hamlesini yaptı... </div><div align="justify">o.</div><div align="justify"></div><div align="justify"><em><span style="color:#666666;">devam edecek...</span></em></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5583957977341314874-2350498594990800828?l=tofugrup.blogspot.com' alt='' /></div>Nilambarahttp://www.blogger.com/profile/07577720344109096857noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5583957977341314874.post-51433721574144410832008-08-12T21:04:00.006+01:002008-08-12T22:36:59.199+01:00<div align="justify"><em>Bugün bir konuğumuz var; </em></div><div align="justify"><span style="color:#ffffcc;">*</span><br /></div><div align="justify"><em>Olayların değil olaylara bakışımızın önemli olduğunun, olayları değiştiremeyeceğimizin ancak bakış açımızı değiştirebileceğimizin çok güzel ifade bulduğu, her türlü olumsuzluğa rağmen umut taşıyan umut aşılayan güzel yazısı ile, </em><a href="http://www.dengemerkezi.com/"><em>Denge Merkezi</em></a><em>'nden Sevgili Sema Keser....</em></div><div align="justify"><span style="color:#ffffcc;">*</span><br /></div><div align="justify"><em>Hoşgeldin Sevgili Sema...</em></div><br /><div align="center"><em>*******</em></div><div align="justify"><em></em></div><div align="justify"><span style="color:#ffffcc;">*</span><br /></div><div align="justify"><strong><a href="http://tn3-1.deviantart.com/fs5/300W/i/2005/126/1/c/Ankara_by_Opticlox.jpg"></a><a href="http://tn3-1.deviantart.com/fs19/300W/i/2007/300/3/f/Basking_in_Life_by_lives_intertwined.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand" alt="" src="http://tn3-1.deviantart.com/fs19/300W/i/2007/300/3/f/Basking_in_Life_by_lives_intertwined.jpg" border="0" /></a>Gün güzel… <a href="http://tn3-1.deviantart.com/fs5/300W/i/2005/126/1/c/Ankara_by_Opticlox.jpg"></a>Ülkemin mutlu insanlarının saçtığı mis kokulu havayı içime çektim. Dolmuş şoförünün “günaydın”ına karşılık verdim. Simit aldığım dükkanın satıcısının teşekkürüne sıcacık gülümsedim. Şehrin gözlerimi kamaştıran, adeta hepimizin içindeki değerlerin, kültürümüzün son derece usta bir yaratıcılıkla yansımış olduğu yollarını, binalarını, parkları… seyrederek yürüdüm. Onlara bakarken ne çok şey düşündüm, ne çok şükrettim, ne çok şey hissettim… <a href="http://tn3-1.deviantart.com/fs30/300W/i/2008/140/b/b/simit_by_ahmetdedeoglu.jpg"></a>Ağzım kulaklarımda her günümüzün üretmekle geçtiği, hizmet etmenin doyumunu her gün farklı şekilde yeniden yaşadığım işime geldim. Açtım bilgisayarı, güzel haberler vardır mutlaka dedim. Güneş bu kadar parlarken bu şehir bu kadar mis kokarken insanlar “kendilerine yaraşır” çok şey yaşamıştır, gazete okumalıyım, öğrenmeliyim insanların iyi, mutlu, gelişim, barış dolu haberlerini; mutluluğumu perçinlemek için dedim…<br /><br />…. Devam edecek…<br /></strong><br />Bir haberle bir fotoğrafla karşılaştım. Haber savaş… fotoğraf yerde yatan ve ona sarılmış halde ağlayan iki “sivil” ve yanı başlarında duran iki asker. Yer Gürcistan.<br />Neresi olduğu önemli değil, yer dünya, insanların yaşadığı kara parçaları ve denizlerden oluşan, kutuplardan hafif basık mavi küre…<br /><br />Bir an kalbimde bir sıkışma hissettim ve bunu fark ettiğim anda kendime “sakın” dedim. “sadece izle, sadece oku” Tamamen dışarıdan bakan bir çift göz oldum ve yazmaya karar verdim:<br /><br /><a href="http://tn3-2.deviantart.com/fs6/300W/i/2005/112/4/4/_____sorrow_longing_tears______by_Westia.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand" alt="" src="http://tn3-2.deviantart.com/fs6/300W/i/2005/112/4/4/_____sorrow_longing_tears______by_Westia.jpg" border="0" /></a>Ben politikadan, siyasetten, ülkeler arası ilişkilerden, hesaplardan, kitaplardan almalardan vermelerden fazla anlamam. Bu bakış açısıyla çok yorumda da bulunamam. Şu an bakmayı tercih ettiğim göz duygularımı da dizginleyebilmek adına, bu dünya da yaşayan bir insanın gözlerinden de öte, bununda dışından bakan, yargısız yorumsuz bir göz olacak. Bu nedenle bu işlerden anlayan, okumuş bilmiş insanlara basit gelebilir söyleyeceklerim. Zaten amacım da olabildiğince sade şeyler söylemek…<br /><br />Okuduğum habere ve gördüğüm fotoğrafa dönecek olursak; haberi yazanlar şöyle ifade etmişlerdi; “siviller öldü” “Rusya savaş açtı.” “Gürcistan şöyle dedi.”<br />Rusya kimdi? Gürcistan kimdi? Resimlerde rastlayamadım. Tek fark ettiğim; orada gördüklerim insanlardı. Yerde yatanlar da, o askerler de.<br />Bunlar ülkelerdi, sistemlerdi. Peki onların her biri kimdi? Bir araya gelmiş insanlar. Onları temsil eden liderler. Bu kararların ağızlarından çıktığı kişiler… sonuç, onlar da insanlardı.<br /><br />Sonuç, basitti. Neresinden bakarsan bak, görünen tek bir şey vardı; dünyanın her yerinde yukardan bakıldığında benzer özelikler gösteren bizler, yani insanlar. Ve bu unutulmuş… dünyanın, “sadece dışarıdan bakan bir çift gözün” bunu hatırlatmasına ihtiyacı var gibi;<br /><br />“ HEY AHALİ… ŞU AN SOYUNUN VE DÖNÜN BAKIN AYNAYA… VE ŞİMDİ KENDİ ÇİZDİĞİNİZ SINIRLARIN ARDINDA YAŞAYAN HERKESE; NE GÖRÜYORSUNUZ? BENZER ŞEYLER DEĞİL Mİ?<br />DOĞRU… SOYUNUNCA GÖRÜLEBİLECEK TEK BİRŞEY KALIYOR GERİYE<br />SADECE İNSANLIĞIMIZ…<br /><br /><strong>… devam ediyor…</strong><br /><br /><strong>Ve okudum, etkilendim…<br /><a href="http://tn3-1.deviantart.com/fs12/300W/i/2006/263/7/8/boy_and_balloons_by_smilingintherain.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand" alt="" src="http://tn3-1.deviantart.com/fs12/300W/i/2006/263/7/8/boy_and_balloons_by_smilingintherain.jpg" border="0" /></a>Haberler iyiydi. Haberler üretmekle, keşfetmekle, değerlerle, insanların deneyimlediği gerçek aşkla… ilgiliydi. Bir köşe yazarı esprili bir dille eğitim sistemimizin diğer tüm ülkelerce örnek seçildiğini ve modelleneceğinin haberini verirken, bir diğeri bir önceki gün ki yazısında kendisine ettiği iltifatlardan dolayı diğer bir köşe yazarına şükranlarını en mütevazi ve vefalı şekliyle örnek bir ifadeyle dile getiriyordu. İngiltere Afrikalı kardeşlerine, kendi kültürlerini yaşatmaları geliştirmeleri için maddi ve manevi destek olacağını ilan etmiş ve samimi içten, karşılıksız yardımlarını başlatmıştı. Haberler günden daha aydınlıktı.<br />şunu keşfettim;<br />Dünya insandan önce böyle bir yer değildi, İNSAN geldi ve dünya değişti…<br /></strong>Sema Keser</div><div align="justify"><span style="color:#ffffcc;">*</span><br /></div><div align="justify">10 Ağustos 08<br />Pazar<br />23:20</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5583957977341314874-5143372157414441083?l=tofugrup.blogspot.com' alt='' /></div>Nilambarahttp://www.blogger.com/profile/07577720344109096857noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-5583957977341314874.post-86017835171278220402008-08-03T21:46:00.011+01:002008-08-03T22:41:24.261+01:00<div align="justify"><em>Sevgili Tofucanlar ve Sevgili Konuklar,</em><br /><span style="color:#ffffcc;">*</span><br /><em>İlk adım Sevgili Ozan'<a href="http://bp2.blogger.com/_jeevPq2WFVE/SJYjX_c3grI/AAAAAAAACN8/9mRReicixg0/s1600-h/tofu4.JPG"></a>dan, "yettüm garriiii" başlığı ile esprili, çok hoş bir mail ile geldi. Keyifle takip ettiğimiz "Sudaki Çocuğumuz Akdeniz Foku" 4. ve son bölümü ve harika Karaburun fotoğrafları eşliğinde aşağıda.</em><br /><em>ve bir müjde; yine denizle ilgili bir seri hikaye de yolda :)</em><br /><span style="color:#ffffcc;">*</span><br /></div><div align="justify"><div align="center"><em>*******</em></div><div align="center"><em></em></div><span style="color:#ffffcc;">*</span><br /><div align="left"><a href="http://bp1.blogger.com/_jeevPq2WFVE/SJYcyzrWFkI/AAAAAAAACNc/hFj05Tfnbzg/s1600-h/tofu6.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5230399676428457538" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_jeevPq2WFVE/SJYcyzrWFkI/AAAAAAAACNc/hFj05Tfnbzg/s200/tofu6.JPG" border="0" /></a>Mağaranın sahiline vuran dalgalar geçen zamanı yavru foka işaret ediyordu.<br />Zamanı ve mekanı öğreniyordu.<br />Yaşamın karanlıklar sonundaki ışıklarda, yüzmek olduğunu zaman ona öğretiyordu.<br />Annenin varlığına duyduğu ihtiyacın yerini ışığa duyduğu merak git gide kaplıyordu.<br />Artık 35 kg ağırlığındaydı.<br />Ve dış dünya her geçen gün onun ilgisini daha da çekiyordu.<br />Bir akşam annesi mağarayı terk ederken o da annesinin peşinden yola koyuldu.<br />Yaklaşık 3 mil boyunca annesinin yanında yüzdü . Annesi ona avladığı balıkları verdi. Ağlarla karşılaştılar ve annesi ona ağları öğretti. Ağın tehlikelerini…<br />Ahtapotlara yaklaşmayı, onları kafalarından yakalayıp, havaya fırlatmayı...<br />Burun deliklerine ahtapotun kollarının girmesi halinde ölebileceğini, ahtapotu tersten yakalaması gerektiğini ve sersemletinceye kadar suya çarpması gerektiğini…<br /><br /><a href="http://bp0.blogger.com/_jeevPq2WFVE/SJYjxYHDBVI/AAAAAAAACOM/QSl3fhcyNy0/s1600-h/tofu2.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5230407348429981010" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_jeevPq2WFVE/SJYjxYHDBVI/AAAAAAAACOM/QSl3fhcyNy0/s200/tofu2.JPG" border="0" /></a>Yaşam şimdi başlamıştı…<br />Şafak doğarken sakin ve usulca mağaraya geri döndüler birlikte.<br />Biraz daha süt istedi canı…<br />Ve çakıl sahilli mağarada annesinin yanında, doyumsuz bir uykuya daldı.<br /><br />3 ay kadar bir süre geçmişti….70 kg.oldu.<br />Deniz her seferinde daha da çok keşfedilmeyi bekliyordu. Her şafakta eve dönerken, o annesini daha çok gezmek için burnuyla açık sulara doğru itiyordu.<br /><br />Ve bir sabah, bir tan vakti anne mağaraya yaklaşırken<br />kocaman, koskocaman<br />kara sürmeli gözleriyle ona baktı,<br />Mağaraya baktı, baktı, soluklandı bir daha soluklandı…<br />Daldı.<br />Yavru fok Ege Vira<br />Bekledi .<br /><a href="http://bp2.blogger.com/_jeevPq2WFVE/SJYjf1C3wfI/AAAAAAAACOE/LIMKRfRQ7jk/s1600-h/tofu4.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5230407046959448562" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_jeevPq2WFVE/SJYjf1C3wfI/AAAAAAAACOE/LIMKRfRQ7jk/s200/tofu4.JPG" border="0" /></a>Annesi uzaklara doğru kaybolmak üzereyken,<br />Hızla arka yüzgeçlerini vurdu ve dalışa geçti.<br />Mavi boşluğun içindeki beyaz anayı, hayali izledi…<br />Ege Vira için, güvenlikleri için daha uzaklara gitmeleri gerekiyordu.<br /><br />Anlatılanlardan , bilinenlerden…<br />Bu masalı anlatanın bildiklerinden uzaklaştılar…<br />Bilim adamlarının kameralarından, bilimden , ve insandan…<br />Gözlerden<br />Yok oldular…<br /><br />Ergin bir birey oluncaya kadar vermesi gereken bir çok sınav daha oldu.<br />Poseidon onu kocaman büyük dalgalar ve fırtınalarla defalarca sınadı.<br />Aç kaldığı , daha büyük erkek fokların ona saldırdığı, zor günleri oldu…<br />Sonunda Ege denizi Ege Virayı kabul etti…<br /><br /><a href="http://bp3.blogger.com/_jeevPq2WFVE/SJYkHdQqYnI/AAAAAAAACOU/HgSS_mMoV3w/s1600-h/tofu3.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5230407727769608818" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_jeevPq2WFVE/SJYkHdQqYnI/AAAAAAAACOU/HgSS_mMoV3w/s200/tofu3.JPG" border="0" /></a>Bodrum’un bugünkü Bardakçı koyundaki tapınaklarında binlerce yıl önce konuşlanmış olan Hermes ve Afrodit balıklara hiç tükenmemeleri için gerektiğinde cinsiyet değiştirmeleri emrini verdi. Hermes, Afroditle birleşti. Sinavritler, fangriler, çipuralar, orfozlar çift cinsiyetli oldular. “Hermafrodit” oldular. Balıklar, ahtapotlar ve istakozlara bu genç efendilerine hizmet etmeleri emredildi.<br /><br />Adalardan binlerce adaya haber salındı. Ege yine silkindi çalkalandı sarsıldı. Kocaman yeni mağaralar oluştu. Denizler köpükleriyle mağaraların içlerine kumlar taşıdı, kumsallar oluştu.<br /><br />12 ay sonunda<br />boz “Ana”<br />Son kez ve uzaktan<br />Adanın kıyısında yüzen oğluna baktı,<br />Ağır ağır<br />Sessizce<br />Sanki bir hayal<br />Kimsenin bilmediği<br />Fark etmediği bir su tanesi oldu,<br />İçindeki şarkılarla<br />Dalıp tek başına uzaklaşırken ,<br /><br /><a href="http://bp0.blogger.com/_jeevPq2WFVE/SJYkRs9e_TI/AAAAAAAACOc/Gi23xuzEq2w/s1600-h/tofu5.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5230407903782829362" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_jeevPq2WFVE/SJYkRs9e_TI/AAAAAAAACOc/Gi23xuzEq2w/s200/tofu5.JPG" border="0" /></a>Bilinmeyen bu Adanın<br />Kıyılarında<br />Deniz kızları ve sarmaşıklarıyla<br />Oyun oynayan “Koçero” ( Genç)<br />Ege Vira<br /><br />Yok olmaya inanmayan<br />Bir Foça oldu<br /><br />*son<br /><br />Çocuklarımıza atıf olunur / 2008<br /><br />--------------<br />M:Ö. 600 lü yıllarda Anadolu, Ege Bölgesi’nde Ionia , Phokaia ( Foça) kentini kurdular. “Foça” , “Fokai” yani “Tombul hayvan”. Ege’nin her iki yakasında foklar adına mühürler, paralar bastılar, şenlikler yaptılar. Phokaian insanları birkaç yüzyıl sonra Pers’lerin saldırısından deniz yoluyla kaçarak, Avrupa’ya göç ettiler.<br /><br />Akdeniz’li olmak , 6.cı kıtadan olmak ne güzel…<br />Sularınız berrak ve serin olsun…<br />o. </div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5583957977341314874-8601783517127822040?l=tofugrup.blogspot.com' alt='' /></div>Nilambarahttp://www.blogger.com/profile/07577720344109096857noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-5583957977341314874.post-53508039560643915062008-07-29T22:24:00.011+01:002008-07-30T23:18:38.490+01:00<div align="justify"><a onclick="window.open(this.href);return false;" href="http://www.blogger.com/profile/07978229546180862185" rel="nofollow">berrin açılmış</a> dedi ki...<br />seninle aynı fikirdeyim nilambara</div><br /><div align="justify">gülçin yazmalı - nilambara yazmalı -editör mutlaka yazmalı diğer tofugrup üyeleri sizlerde yazmalısınız.. çiğdem de yazmalı<br />meraklanmayın ben akla zarar yazılarıma devam ederim...<br />bu nasıl çelişki kimse yazı yazmıyor<br />okur ikiye katladı...<br />ozan sen nerelerdesin ?<br />şu sıcak havada - denizle - suyla alakalı yazı olsa süper olurdu...<br />25 Temmuz 2008 Cuma 09:33<br /><br /><br /></div><br /><div align="center">*******</div><br /><div align="justify"><br />Sevgili Berrin, bu yukarıya kopyaladığım yorumun ile beni yaklaşık 2 sene öncesine götürdün...<br /><span style="color:#ffffcc;">*</span><br /><a href="http://bp1.blogger.com/_jeevPq2WFVE/SI-NxYa39GI/AAAAAAAACIk/DtawbragoMg/s1600-h/irem_asuman_berrin.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5228553571908711522" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_jeevPq2WFVE/SI-NxYa39GI/AAAAAAAACIk/DtawbragoMg/s200/irem_asuman_berrin.jpg" border="0" /></a>Ankara’da harika bir Kasım akşamı, belki de Aralık.... tam hatırlamıyorum, bakmak lazım, Tofu’nun ilk yazılarına dönmek lazım...<br />Berrin’in evinde yine bir sevgi sofrası ve etrafında toplanmış 8 kişi (Berrin, Brajeshwari, Brajabanita, Anushila, Subhankari, Indrani, Jahnabi ve ben)<br />Harika bir akşam... yemekler harika, sofra çok şık... Herkes harika, çok şık, çok keyifli... <a href="http://bp1.blogger.com/_jeevPq2WFVE/SI-OFOpMJTI/AAAAAAAACIs/x_tpT7dlPGA/s1600-h/burcu_irem.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5228553912881784114" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_jeevPq2WFVE/SI-OFOpMJTI/AAAAAAAACIs/x_tpT7dlPGA/s200/burcu_irem.jpg" border="0" /></a><br />Sohbet harika, çok renkli çok dolu, hayata dair herşey o şık masanın şık sohbetine dahil...<br /><span style="color:#ffffcc;">*</span><br />Ve ilk öneri sevgili Brajeshwari’den geliyor... <em>“Bir blog açsak, hep birlikte, tüm bu paylaşımlarımızı orada devam ettirsek, böyle arada bir buluşmalarla sınırlı kalmasa, daha sık daha çok paylaşsak” </em><br /><em><span style="color:#ffffcc;">*</span><br /></em>Sanırım bu tarz bir cümleydi, tam hatırlamıyorum ama içeriği, anlamı bu tarz bir cümleydi... Biran duraksadığımı hatırlıyorum... Blog kültürüne çok yabancıyım, nedir ne işe yarar, ne yaparız kestiremiyorum dolayısıyla pek fikir de yürütemiyorum ama genel görüşe katılarak “<em>aa evet neden olmasın, çok da hoş olur</em>” diyorum, tam olarak neye olur dediğimi bilmeden... <a href="http://bp0.blogger.com/_jeevPq2WFVE/SI-ONqWZyqI/AAAAAAAACI0/H8B03o6h6jg/s1600-h/zeynep_benin_nilg--n.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5228554057758132898" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_jeevPq2WFVE/SI-ONqWZyqI/AAAAAAAACI0/H8B03o6h6jg/s200/zeynep_benin_nilg--n.jpg" border="0" /></a><br /><span style="color:#ffffcc;">*</span><br />Ve ertesi günlerde Brajeshwari hızlı bir başlangıç yapıyor, hepimize gönderdiği maille blog için planlarını ve hem planlar hem de özellikle bloga konacak isim ile ilgili önerilerimizi istiyor... Ben hala işin ciddiyetinin çok da farkında olmadan, yoğun iş tempomun içinden ciddiye alınmayacak kadar saçma 1-2 isim önerisinde bulunuyorum ve doğal olarak sıralamaya bile giremiyorum... :)<br /><span style="color:#ffffcc;">*</span><br />Sonra, Brajeshwari’den yeni bir mail geliyor... Blog için bulduğu isim ve <a href="http://tofugrup.blogspot.com/2006/12/neden-tofu.html">neden </a>o isim olduğuna dair harika bir açıklama... hepimiz çok seviyoruz bu ismi ve ifade ettiklerini... ve oy birliği ile yeni beraberliğimizin temellerini atacak olan blogumuzun ismi “<a href="http://tofugrup.blogspot.com/2006/12/neden-tofu.html">Tofu Grup</a>” oluyor... ve hizmete açılıyor...<br /><span style="color:#ffffcc;">*</span><br />İlk günler hergün heyecanla takip ediyorum, nedir ne değildir ne işe yarar nasıl kullanılr vs anlamaya çalışıyorum ve yazılan her yazıyı su gibi okuyorum... Bu paylaşımdan çok keyif almaya başlıyorum, o dönemdeki yoğunluğumun içinde bulduğum en ufak boşluğu bile hayatıma yeni giren bu kavramla doldurmaya çalışıyorum. Yazılar üst üste birikiyor ama ben hala izleyici konumundan çıkamıyorum, üye olmayı başaramıyorum... nedenlerini araştırmaya da yazı yazmaya da vakit bulamıyorum... ve günler sonra nihayet büyük gün geliyor ve ilk girişimi yapıyorum... Sonra... Sonrası kendini üretiyor ve hergeçengün oynamak, oynadıkça yeni birşey öğrenmek ve öğrendiklerimi uygulamak ve büyük bir açlıkla her konuda herşeyden bahseden yazıları sürekli üretmekle geçiyor. Ve öyle bir an geliyor ki, çok koştuğumu ve arayı çok açtığımı düşünüp, durma ihtiyacı hissediyorum... Sonra böyle koşmaya üretmeye alışıp duramadığımı farkediyorum ve özgürce, kimsenin hakkını, alanını gasp etmeden daha daha fazla koşmak için yeni bir alan arayışı ile Tofu Gruptan ince sazın doğuşunu izliyorum keyifle... İnce saz da özgürce koşmaya devam ederken de hala büyük bir zevk ve merak ile Tofu Grubu takibe devam ediyor hatta ara ara hızımı alamayıp ufak turlar da atıyorum...<br /><span style="color:#ffffcc;">*</span><br />Buarada Tofu Grup, emeklemeye başladığı ilk günlerden itibaren hızla harekete geçiyor, 8 kişi ile çıktığı yolda 15 ayrı rengi aynı güzellikte barındıran bir gruba dönüşüyor... Ve sürekli üretiyor... Her güzel şeyde olduğu gibi Tofu Grup ta zaman içinde kabına sığamamaya başlıyor ve kendi içinden yepyeni harika yeni bloglar doğuruyor... <a href="http://ilahitatlar.blogspot.com/">İlahi Tatlar</a>, <a href="http://burcuca.blogspot.com/">Yansıma ve Yanılsama</a>, <a href="http://nilambara.blogspot.com/">İnce Saz</a>, <a href="http://www.dengede-reiki.blogspot.com/">Dengede Reiki</a>, <a href="http://www.mevsimlerdenroma.blogspot.com/">Mevsimlerden Roma</a>, <a href="http://www.berrinacilmis.blogspot.com/">Bulut</a>, <a href="http://gulcin-askadair.blogspot.com/">Aşka Dair</a>.... hiçbirini diğerinden ayırt edemediğim ve herbirinin Tofu Grup şemsiyesi altındaki büyük bir ailenin fertleri olduğunu düşündüğüm bu bloglar da büyüyüp, serpilip birer yetişkin olarak kendi renkleri ile dolu dolu yoluna devam ediyor.<br /><span style="color:#ffffcc;">*</span><br />Ve an geliyor, şemsiyenin renkleri azalıyor... Tofu Grubu büyük ve keyifli bir aile yapan tüm renkler birer birer kendi yoluna gittikçe, aile yalnızlaşıyor, sessizleşiyor, özlem çekiyor... Eski kalabalık, rengarenk, coşku dolu günlerin özlemini çekiyor...<br /><span style="color:#ffffcc;">*</span><br />Ben çok özlüyorum... Biliyorum sizler de özlüyorsunuz....<br /><span style="color:#ffffcc;">*</span><br />Sevgili Brajeshwari, hiç sesimi çıkarmadım, özgür olmak isteğini anlayışla karşılamaya çalıştım ancak bukadar insanı aynı şemsiye altında büyük bir üretkenlikle toplayan, önayak olan kurucu editör yine burada olmalı... Ara sıra da olsa o lezzetli, dolu dolu satırları ile Tofu şemsiyesinin tekrar dimdik durması için sapından tutmalı... çok yakında bu şemsiyeyi tekrar ele alacağını ummak istiyorum...<br /><span style="color:#ffffcc;">*</span><br />Sevgili Brajabanita, hani çocuklarla annelerle ilgili anlatacakların... Çok beklettin, hadi artık... bizleri güzel paylaşımların ile düşündürecek ve gülümsetecek satırlar geleceğini biliyorum ve bekliyorum hala umutla...<br /><span style="color:#ffffcc;">*<br /></span>Sevgili Anushila, hani diyorum ara sıra o güzel “Perşembe sohbetlerin”den kısa kısa alıntılar yapsan buraya... O dolu dolu güzel sohbetlerinin kısacık özeti de olsa paylaşsan burada bizlerle... sen bana yolla, ben zevkle yerleştirir süslerim :)<br /><span style="color:#ffffcc;">*</span><br />Sevgili Subhankari, uzun zaman oldu... o inanılmaz lezzetteki, düşündüren, gülümseten zengin içerikli yazılarını özledim... minicik bir zaman ayırsan kocaman bir yazı çıkaracağından eminim, lütfen minik bir zaman :)<br /><span style="color:#ffffcc;">*</span><br />Sevgili Indrani, o aksak aksanını, deli dolu hallerini, evin yaramaz kızını özlemeyen yok eminim... Istanbul’u senin gözünden izlemek ayrı bir zevk, oralara gidip lütfen unutma buraları...<br /><span style="color:#ffffcc;">*</span><br />Sevgili Jahnabi... okul bitti... yaz sezonu bitmeden yazacak çok vaktin ve çok konun olacağını biliyorum... geçen yıl ki güzel tatil anıların üzerine yenileri gelecek, şuanda biriktiriyorsun ve biriktirdiklerini zevkle bekliyoruz... ve yakın tarihte birikecek başka güzel anıların olacak, lütfen onları da paylaş bizimle, birlikte büyüyelim :)<br /><span style="color:#ffffcc;">*</span><br />Sevgili Betül, tamam buaralar sana biraz izin.... ama 1-2 ay içinde bize muhteşem haberlerle döneceğini ve ardında bıraktığın boşluğu kısa sürede dolduracağını düşünmek istiyorum. Kocaman bir hayal dünyasına sahip güçlü, azimli “pembe etekli amazon”u özledik ve itiraf edeyim, senin minik adımlarla da birlikte büyümek için sabırsızlanıyorum :)<br /><span style="color:#ffffcc;">*</span><br />Sevgili Navanalini, senin gözünden senin dilinden Hindistan ayrı güzel di... seni de senin Hindistan’ını da özledik ve tabii ki diğer tüm renklerini de...<br /><span style="color:#ffffcc;">*</span><br />Sevgili Gülçin, gördüğün gibi hala azimliyim, kararlıyım... birkaç parmak bal ile çok uzun süre idare ettik, uzun zamandır ne yazı ne yorum ne cevap... kararlıyım, peşini bırakmamaya. Bir gün bir anda çıkacaksın ortaya tüm biriktirdiklerinle.... sadece ummuyorum, biliyorum... hadi lütfen... :)<br /><span style="color:#ffffcc;">*</span><br />Sevgili Mehtap, mevsimler ara sıra Roma’dan buralara da uzansa, o güzel kadının güzel esintilerini bu şemsiyenin altında da görsek, hatta biraz da Gülçin’e şantaj falan yapsan... hani kardeşindir, bilirsin motive etmenin yollarını :)<br /><span style="color:#ffffcc;">* </span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#ffffcc;"><span style="color:#000000;">Sevgili Selma, Efla'nın minik adımlarla yürümeye başlaması ve birkaç parmak lezzetli bal derken Efla koşmaya başladı ve sen çok meşgul bir döneme girdin... Ama, yine de lütfen birkaç minik zaman ayırıp lezzetli lokmalarından sunsan yine ara sıra...</span></span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#ffffcc;">*</span></div><br /><div align="justify">Sevgili Ozan, biranda ortaya çıktın biranda harika bir renk kattın ve aynı hızla yok oldun, tıpkı karabatak misali... :) şaka biryana, şuaralar bir belgesel üzerinde çalıştığını söyledi Berrin... ortaya harika bir çalışma çıkaracağından eminim, merakla anılarını paylaşımlarını bekliyoruz, ilk fırsatında...<br /><span style="color:#ffffcc;">*</span><br />Sevgili Fatih.... ne desem bilmem ki... minik bir adımla ama güzel bir renkle, bunca bayanın olduğu bir gruba büyük bir cesaretle adım attın ve çok da hoş bir yer edindin, keyifle izlendin... ama Sevgili Fatih, ne yaptın öyle... kendi halimizde çoşku dolu, kişisel gelişim falan derken sen biranda ortalığı karıştırdın, yeni yollara saptın, adımlarını büyüttün ve kızma ama adımların öyle değişken ve hızlı ilerledi ki sana yer açmak için kaçıştı herkes :) ne yapsak, acaba sana yeni bir blog mu açsak... hani sadece sana ait, dilediğince, özgürce yeraltı yerüstü tüm yollara istediğin hızla sapacağın, koşacağın, sürekli liste başı olacağın yepyeni taze bir blog... ne dersin? ben hazırım her türlü desteği vermeğe :) şaka bir yana, Fatih Mika’ya ait bir blog cidden güzel fikir, Tofu Grup şemsiyesinin altında yeni bir sayfa daha.... hadi adını düşün, içeriğini hazırla yapalım, şöyle sergi tadında, gökkuşağı renklerinde... ve tabii Tofuyu da ihmal etmeden ama kimseyi de kaçırmadan ;)<br /><span style="color:#ffffcc;">*</span><br />Sevgili <a href="http://cheetos-cheetos.blogspot.com/">Çiğdem</a>, Berrin haklı, ara sıra konuk gelsen, o güzel radyo sohbetlerini özet te olsa bizlerle paylaşsan, yep yeni renkler katsan...<br /><span style="color:#ffffcc;">*</span><br />Hatta isteyen herkes konuk gelse... Mehtap’ın başlattığı harika girişimi gelenek haline getirsek, konuklarımıza kapımızı sonuna kadar açsak...<br /><br />Ve Sevgili Berrin, seni sona sakladım, Tofu Ailesinin en vefakar en fedakar bireyi... ve tabii ki en üretken... iki yeni harika blog üretmiş olmana rağmen Tofu şemsiyesini hiç bırakmayan, akla zarar, en dramatik konuları bile hem düşündürüp hem gülümseterek okutan o muhteşem şiirsel yazılarına sakın ara verme lütfen... Ve yukarıdaki youmun ile uzun zamandır zihnimden akanları satırlara dökme fırsatını verdiğin için çok teşekkürler...<br /><br /><a href="http://tn3-1.deviantart.com/fs13/300W/i/2007/082/e/3/Happy_Girls_Under_a_Rainbow_by_pinksherbet.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand" alt="" src="http://tn3-1.deviantart.com/fs13/300W/i/2007/082/e/3/Happy_Girls_Under_a_Rainbow_by_pinksherbet.jpg" border="0" /></a>Sevgili Tofucanlar ve sevgili konuklar, Tofu Grup yaz aylarını sakin geçirmeye alışkın olsa da bu durağanlık bu sakinlik fazla, hiç yakışmıyor Tofu Gruba... Lütfen, hep birlikte soluklaşan renkleri tekrar canlandırıp, gök kuşağı renklerini tekrar taşyalım bu güzel şemsiyemize... Kimbilir belki hep birlikte harekete geçersek, canlanırsak bizleri biraraya toplayan, yeni açılımlar yapmamızı sağlayan ilk adımları atan Sevgili Brajeshwari de yuvaya döner... Ne dersiniz? Bu güzel aile tüm renkleri ile hep birlikte coşku dolu günlerine dönmeyi hak etmiyor mu?<br /><br />Sevgilerimle,<br />Nilambara dd<br />28.07.2008 </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5583957977341314874-5350803956064391506?l=tofugrup.blogspot.com' alt='' /></div>Nilambarahttp://www.blogger.com/profile/07577720344109096857noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-5583957977341314874.post-41200337012173043052008-07-29T11:07:00.010+01:002008-07-29T21:28:54.709+01:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp0.blogger.com/__balChwcZ18/SI8zsmSpvTI/AAAAAAAAABg/5bO4z3PFycE/s1600-h/su+sistemi+zeytin.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5228454533686476082" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: pointer; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp0.blogger.com/__balChwcZ18/SI8zsmSpvTI/AAAAAAAAABg/5bO4z3PFycE/s400/su+sistemi+zeytin.jpg" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp2.blogger.com/__balChwcZ18/SI7u3bY1_-I/AAAAAAAAABY/Xa4DR5zQkJ4/s1600-h/1.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5228378853435899874" style="FLOAT: right; MARGIN: 0pt 0pt 10px 10px; CURSOR: pointer" alt="" src="http://bp2.blogger.com/__balChwcZ18/SI7u3bY1_-I/AAAAAAAAABY/Xa4DR5zQkJ4/s320/1.jpg" border="0" /></a> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Arial;">Birilerimiz coktan tatilden dondu, ama benim gibi ( yarin) hala gidecek olanlariniz vardir. Giderken yasayan duzenimizin yasamini devam ettirmek her zaman kolay olmuyor. Bu yasayan duzenimizin icinde evdeki kuslarimiz, kedilerimiz ve ciceklerimiz var. Kuslarin uzun sure evde sag salim kalmalarini saglayan sistemlerim de var. Fakat bugun her evde olan bitkilerin tatil suresince sag kalmasini saglayan su sisteminden bahsedecegim.</span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-family:Arial;">Bu sistem balkon dahil butun alanlardaki cicekler icin uygulanabilir. Gerekli malzeme sadece elbise torbalarina benzeyen sefaf plastik torba. Torbanin buyuklugune gore icine birden fazla saksi koyabilirsiniz.</span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-family:Arial;">Bu sistem bitkinin bulundugu ortamdaki suyu kaybetmemesi uzerine kurulmustur. Buharlasan su torbanin uzerinde tekrar kati su haline gelip torbanin dibine inmekte ve toprak tarfindan emilmektedir.</span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-family:Arial;">Iyice suladiginiz cicegin saksisini naylon torbanin icine yerlestirin. Torbali saksiyi saksi altliginin uzerine koyun ( saksi altligi hicbir zaman torbanin icinde olmamali. Cunku buharlasip geri donen su saksi altliginin disinda kalip bitki tarafindan tekrar kullanilamiyor.)</span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-family:Arial;">Naylon torbanin orta kisimlarina bir cm. kare capinda uc-dort delik acin. ( Bu delikler bitkinin hava almasini sagliyor ve icerde mantarlarin olusmasina engel oluyor.)</span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-family:Arial;">Eger bitkinin kendisi naylon torbayi dik tutamiyor ise, torbayi ust kismindan bir yere baglayin.</span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-family:Arial;">Bitkilerinizin (balkonda ise) gunesi dogrudan almasini engellemek icin golge yapacak hasir ve benzeri malzemeler kullanin.</span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-family:Arial;">Bu su sistemi ile cicekleriniz<span style="font-size:0;"> </span>iki-uc hafta sorunsuz yasayacaklardir. Benim bes hafta yasattigim ciceklerim dahi oldu. Yukaridaki fotograflar uc haftalik bir tatil donusunden sonra cekilmislerdir.</span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-family:Arial;">Fatih Mika 29 Temmuz 2008 Roma<?xml:namespace prefix = o /><o:p></o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5583957977341314874-4120033701217304305?l=tofugrup.blogspot.com' alt='' /></div>Fatih Mikanoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-5583957977341314874.post-39008077511458165042008-07-29T08:00:00.030+01:002008-07-29T21:28:13.401+01:00içimdeki<br />yetişkin<a href="http://bp0.blogger.com/_olYX0J57JMM/SI7jz7X5rBI/AAAAAAAABgM/2mavb0wp8Mo/s1600-h/IMG_1972.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5228366698674498578" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_olYX0J57JMM/SI7jz7X5rBI/AAAAAAAABgM/2mavb0wp8Mo/s200/IMG_1972.JPG" border="0" /></a><br />aklı başında<br />ağırbaşlı<a href="http://bp2.blogger.com/_olYX0J57JMM/SI7kweR5l6I/AAAAAAAABgc/qbrAQOyh1G4/s1600-h/IMG_1050.jpg"></a><br />kadını dışarı çıkarmaya<br />karar verdim<br />öyle işte<br />karar verdim<br />etek döpiyes şartmıdır ?<br />radikal değişiklikler<br />zormuş<br />kararlılık gerekiyor<br /><br />karısının kafasına<br />dışkı<br />boşaltan<br />sevan nişanyan ın<br />yaptığı eylem<br />iğrenç<br />lakin<br />yaratıcı ...<br />kendini kaybetmek<br />böyle birşey olmalı<br />rezalet<br />zihnime kazındılar<br /><br /><br /><div><a href="http://bp0.blogger.com/_olYX0J57JMM/SI7nMiyCDaI/AAAAAAAABgs/MaEDAWgzsGM/s1600-h/IMG_1050.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5228370420104826274" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_olYX0J57JMM/SI7nMiyCDaI/AAAAAAAABgs/MaEDAWgzsGM/s200/IMG_1050.jpg" border="0" /></a>ergenekon</div><div>senaristlerinde</div><div>iş yok</div><div>konu dağıldı</div><div>toparlayamıyorlar</div><div>sanık sayısının</div><div>fazlalığından</div><div>dolayı</div><div>mahkeme salonu </div><div>dar gelmiş</div><div>genişletmek için</div><div>salonun</div><div>duvarlarını yıkmışlar</div><div>neden</div><div>birileri çıkıp</div><div>kesin şu rezaleti</div><div>demiyor ki</div><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5228368778394505458" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_olYX0J57JMM/SI7ls-7ykPI/AAAAAAAABgk/81nIIsTl7GM/s200/IMG_4328.JPG" border="0" /> <div></div><div>musluklardan </div><div>akan suyun rengi</div><div>sarı</div><div>tiksiniyorum</div><div>sarı rengi veren ne ?</div><div>merak ediyorum...</div><div>yani</div><div>çok istiyorsa</div><div>gidip yıksın</div><div>odtü binalarını</div><div>güçlü kim</div><div>göstermek için...</div><div>farketmez ki</div><div>musluktan akan </div><div>suyun rengi sarı</div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div><em><span style="color:#666666;">1. ve 3. fotoğrafı ben çektim</span></em></div><div><em><span style="color:#666666;">2. fotoğraf irem durdağ ın</span></em></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5583957977341314874-3900807751145816504?l=tofugrup.blogspot.com' alt='' /></div>ilahi tatlarnoreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-5583957977341314874.post-13449522750839239062008-07-24T21:22:00.004+01:002008-07-24T21:35:27.244+01:00<div align="justify"><em>Sevgili Gülçin,</em></div><div align="justify"><em></em></div><div align="justify"><em><a href="http://gulcin-askadair.blogspot.com/">AŞKA DAİR</a> isimli blogundaki bu yazını tesadüfen gördüm, çok da hoşuma gitti... Bu güzel yazın TOFU Grup'da paylaşmalı, gönlüm el vermedi bırakıp geçmeye...<br />İzninle, buraya taşıyorum, umarım sence sakıncası yoktur... :)</em></div><div align="justify"><em></em></div><div align="justify"><em>Sevgilerimle,</em></div><div align="justify"><em>Nilambara</em></div><div align="justify"><em><span style="color:#ffffcc;">*</span></em></div><div align="justify"></div><div align="center">*************************************</div><div align="center"><span style="color:#ffffcc;">*</span></div><div align="justify"></div><div align="justify"><strong>OYLECE KALDI</strong> </div><div align="justify"><span style="color:#ffffcc;">*</span></div><div align="justify"></div><div align="justify">Kursat Basar’in kitaplarinin hepsini okudum. Ilk kitabini okudugum gun asik oldum. Tv de program yapmaya basladiginda yillar once cok mutlu olmustum. Bir siklik vardir bir farklilik. Davranislarinda, ,konusurken sectigi kelimelerde,ifadesinde. Aski cok guzel anlatir,asik erkegi cok guzel tanimlar,kadina soylenecek ask sozlerini cok guzel secer. Tabii yazar olmanin getirdigi avantaslari var bunda ama hepsi o degil. Baska seyler var onda beni etkileyen.Tarifi zor. Son kitabini bulabilmek icin dolasirken internette Emin Colasan’in son kitabina rastladim.Encok satanlarin basinda. Maalesef ben istedigim kitabi bulamadim ama Colasan’in kitabini gorunce Hurriyetten atildigini anladim.Secimlerden sonra gazete okumuyorum ama O’nu daha once atmislar.ne kotu. Boylece secimlerden once de gazete okumadigim cikti ortaya. Basta Mehtap olmak uzere uyarildim, Heryerde soyleme cahilligin ortaya…Her insan baska bir renk getirir aslinda oldugu ortama. Hep gri giyinen insanlar toplulugunu dusunun ne ruhsuz olur degil mi??Uzuldum.Ama en cokta koktum.</div><div align="justify"><span style="color:#ffffcc;">*</span></div><div align="justify"></div><div align="justify">Son zamanlarda her Tofu’yu acisimda birinci yilimiza yaklasiyoruz yazisini gordukce kalbimde sikismalar basladi. Yazi yazmak lazim. </div><div align="justify">Berrin arada soruyor niye yazmiyorsun? .</div><div align="justify">Mehtap soruyor napiyorsun?? </div><div align="justify">Valla hic.</div><div align="justify">Oyle degil tabii.</div><div align="justify"><span style="color:#ffffcc;">*</span></div><div align="justify"></div><div align="justify">Taaaaa eskilere gidersek Betul’un panolara konulan guzel kiz resimlerinden sonra kafam karisti. Burda panolarda birden yakisikli erkekleri gormeye basladim.Estetik cerrahlar kendi reklamlarini kendi fotograflariyla yapiyor. Hepsi cok bakimli ,hepsi cok sik, hepsi cok yakisikli,hepsi cok guvenilir gibi. Zor is.Yazsam diye hazirlandim. Oyle kaldi.</div><div align="justify"><span style="color:#ffffcc;">*</span></div><div align="justify"></div><div align="justify">Derken Nilambara’nin kaktusleri derken,Fatih’in yolda gorup opup basima gotururum hemen dikerim dedigi sardunyalar, obur cicekleri, Hemen ciceklerimi cektim bahcede .hepsini baska renk dikmistim.Hepsi oyle guzel actiki. Babamin cicek sevgisini annemin bunu atalim derken babamin olur diyip hemen baska saksilara dikisi evde saksi azaltmak icin cabalayan anneme karsi babamin saksilarinin dogurdugu ucuzleri besizleri yazsam dedim oylece kaldi.</div><div align="justify"><span style="color:#ffffcc;">*</span></div><div align="justify">Italya’da yasayip Amerikan sinamasina giden birde disarida oturacak yer yok diye sikayet eden Mehtap. Italya’da Italyan sinemasina gidilir. O gittigin gercek Amerkan sinemasi olsa degil koltuk, acilir kapanir yatak olanini koyarlar birde eline tereyagli popcornla large coke verirler insanlar rahat etsin bir daha ki sefere yine gelsin diye. Cok yazmak istedim. Oylece kaldi.</div><div align="justify"><span style="color:#ffffcc;">*</span></div><div align="justify"></div><div align="justify">Derken su tafik yazilari. Hem uzucu hem sikintili. Benim de kendime gore sikintilarim var burda .Trafik isigi olmayan yerlere geldigimde her seferinde kim onden gecicek diye verdigim mucadele. Herkes yolu birbirine ikram ediyor. Nolur once siz buyrun.,olmaz valla siz ince geldiniz,siz gecin. Birkac dakka suren bakismalar. Her sabah ayni dert. Bir gun desem bizim memlekette sofor dedigin takar vitese basar gaza trafikte kibarligin luzumu yok annadin mi. Yaziyim dedim.Yazamadim.</div><div align="justify"><span style="color:#ffffcc;">*</span></div><div align="justify"></div><div align="justify">Sonra Berrin’in Ilahi Tatlari. Bakarmisiniz su tariflerin guzelligine,su ikramin sikligina. En az 50 kisinin yorum yazmasi gerekir oraya. Arkadasim diye degil ama ne sululuk var ne luzumsuz laf. Anlayan anlar. Uyanin blogcular,uyanin yorumcular diyim dedim. Oylece kaldi.Sonra cok uzun yazilar zor okunuyor diyen birinin birden cok uzun yazilar yazmaya baslamasi banada okudun mu ha okudun mu diye sormasi. Hatirlatsam dedim eskileri. Yazamadim. Oylece kaldi.Sonra biraz ask tan bahsetmek istedim. Oturup ask siirleri okudum. Cekimler yaptim kendi kendime evde.Tofu’ya gondermeye calistim. Basaramadim. Editorun sen ya bana yolla ya you tube dedigini duymamazliktan geldim. Offf basaramadim iste dedim. Oylece kaldi.Liste daha uzun. Her yaziyi okuduktan sonra iste hep cinlikler gelmeye basladi dilimim ucuna. Yazsam bir turlu yazmasam icimde bir sikinti. Herseye muhalefet olmaya calisiyorum.Hep komik yorumlar yazmak istiyorum .Yazmasam daha iyi dedim. Ama icimdeki sikinti gittikce buyumeye basladi Tofu’ nun yildonumu yaklastikca.</div><div align="justify"><span style="color:#ffffcc;">*</span></div><div align="justify"></div><div align="justify">Ya dedim. Simdi bunlar beni nasil aldilarsa birinci yil serefine atarlarmi blogtan. Bak Colasan’in gozunun yasina bakmamislar . Baska tanidigim blogta yok ortada kalirim.Ama atmadilar. Cok mutluyum.Ve bir gun birinci yil yazisini ve fotograflari gordum.Baktim guzel gorunuyorum. Ben bu fotograflarin icinde olmasaydim nasil ic cekerdim ufff su gruba bak diye dusundum. Yaz artik Gulcin dedim yaz. Anladim ki bu ise ASKLA sikica sarilmak lazim. YASASIN ASK YASASIN TOFU</div><div align="justify"><span style="color:#ffffcc;">*</span></div><div align="justify"><a href="http://gulcin-askadair.blogspot.com/">Gülçin / Aşka Dair</a></div><div align="justify">December’o7</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5583957977341314874-1344952275083923906?l=tofugrup.blogspot.com' alt='' /></div>Nilambarahttp://www.blogger.com/profile/07577720344109096857noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5583957977341314874.post-59659215742712996032008-07-18T10:42:00.004+01:002008-07-21T20:07:59.044+01:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp0.blogger.com/__balChwcZ18/SIBmAzqD9rI/AAAAAAAAAAo/cpYgFYEkqYk/s1600-h/Sinasi+SB.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5224287731802437298" style="FLOAT: right; MARGIN: 0pt 0pt 10px 10px; CURSOR: pointer" alt="" src="http://bp0.blogger.com/__balChwcZ18/SIBmAzqD9rI/AAAAAAAAAAo/cpYgFYEkqYk/s320/Sinasi+SB.jpg" border="0" /></a><span style="font-size:180%;"><strong>Sinou</strong></span><br /><p class="MsoNormal" align="justify"><span style="font-family:Arial;">Kızgın ağustos güneşinin, poyrazın Karadeniz’den sürüklediği berrak serin suları henüz ısıtamadığı; daha utanmayı öğrenemedikleri için kızaramamış kırlangıç balığı yavrularının, mavi-yeşilli yüzgeçleri ile </span><span style="font-family:Arial;">ş</span><span style="font-family:Arial;">effaf suların çırpıntılarının, denizin dibindeki kumların üzerinde ışıktan yaptığı kıpır kıpır ebruların arasına gizlendiklerini sandıkları; tekir balıklarının, bir kadının dolgun göğüslerindeki inci bir kolye gibi dağılıp dağılıp toparlandıkları, beyaz bıyıkları ile kumları karıştırarak yiyecek aradıkları bir yaz sabahı.<?xml:namespace prefix = o /><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" align="justify"><span style="font-family:Arial;"></span> </p><p class="MsoNormal" align="justify"><span style="font-family:Arial;">Ben, ilkbaharda altlarını laciverde, üst kısımlarını maviye boyadığımız; küpeştelerine beziryağı ve vernik çektiğimiz kayığın; iskarmozuna yağlı kayışlarla bağlanmış kürekleri gıcırdatarak ağır ağır çekiyorum. Havada sadece kayığın yardığı dalgalar ile küreklerden damlayan suların sesi var. Üzerimizde martılar dolaşıyor. Sinou yanıbaşımda kulaç atıyor. Hedefimiz Menekşe’den Kalinora Burnu’na kadar gidip gelmek. Aşağı yukarı beş kilometrelik bir mesafe bu.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" align="justify"><span style="COLOR: rgb(0,0,0)"><span style="font-family:arial;">Suları kulaçlıyan Sinou’nun terleyen sırtı artık su tutmuyor. Yuvarlak su taneleri bronzlaşmış derisinin üzerinden kayıyorlar. Sinou suların içinde neler görüyor, aklından neler geçiyor bilmiyorum.<o:p></o:p></span></span></p><p class="MsoNormal" align="justify"><span style="font-family:Arial;">Sonra dönüp Haylaf Plajı’nin duvarlarından karides süzeceğiz. Atatürk Köşkü’nun önündeki kırmalıkların üzerine sandalı demirleyip, pirçon zogalarımızın kurşunlarının üzerini çakı bıçağımız ile temizledikten sonra civa ile parlatacağız. Yem olarak karides taktığımız parlak pirçonu denize, masallar dünyasının balıklarına atacağız. Biz hep büyük balıklar, iri karagözler, eşkinalar, mercanlar düşlerken; karideslerimizi kuçüçük izmaritler çalacaklar. Ama akşamüstü kayıkhaneye dönerken yinede elli parça ispariyi, birkaç iri istavriti livara koymuş olacağız.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" align="justify"><span style="COLOR: rgb(0,0,0)"><span style="font-family:arial;">Anılarımız, çoktan hücrelerimizde erimiş elle tutulamayacak kadar uzak, fakat yalan olamayacak kadar da yakınlar. Biz Taksim’in göbeğinde Sinou’nun dört duvar arasındaki bürosundayız. Ben e-maillerimi kontrol ediyorum, o otelin çalışanlarına bordrolarını imzalatıp maaşlarını ödüyor. Bir ara “Fatih çıkalım” diyor. Eski İstanbul apartmanlarının döne döne inen dar merdivenlerinden inmek için koluma giriyor. Benim gözlerim yaşarıyor. Ağırlaşan saçlarımız, fazla kilolalarımız, dört duvarlar arasına sıkışan hayatlarımıza aldırmıyorum da; bir merdivenden bile tek başına inemeyen, gençliğimizden bu kadar uzaklaşmış vücutlarımıza katlanamıyorum.<o:p></o:p></span></span></p><p class="MsoNormal" align="justify"><span style="font-family:Arial;">Harun ısrarla telefon ettiğinde benim ikinci göz ameliyatımı merak ettiğini sanıyor, biraz sonra eve dönünce “ben ararım” diyor telefona cevap vermiyorum. Ama mesaj hemen yetişiyor “Şinasi’yi kaybettik”. Donup kalıyorum. Azizi kaybettiğimizdeki gibi hıçkıra hıçkıra ağlayamıyorum.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" align="justify"><span style="font-family:Arial;">“ne diye korkalım ölümden<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" align="justify"><span style="font-family:Arial;">ölüm yaşayacaklarımızı alabilir<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" align="justify"><span style="font-family:Arial;">yaşadıklarımızı değil “<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" align="justify"><span style="font-family:Arial;">Sinou ile, bir kısmını TOFU’da da yazdığım ( daha da yazacağım bitmez tükenmez) anılarımız; kuşlarla, balıklarla, denizle, politika ile, kavgalarla birlikte geçirdiğimiz kırk yıllık arkadaşlığımız var.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoBodyText" align="justify"><span style="COLOR: rgb(0,0,0)"><span style="font-family:arial;">Güneş ile MSN’de yazısıyoruz. “Fatih Ağbi, önümüzdeki çarşamba günü babamın evini boşaltacağım, özellikle istediğin bir şey var mı?” diye soruyor. Gözümün önüne Şinası’nin evi, eşyaları, duvarlarındaki benim gravürlerim, iki kuş kafesi. Sinou’nun öldüğünü öğrendiğimde aklıma ilk gelen iki kuşu. İşte gurbet bazen böyle bir şey, o kuşları alamayacağımı, onlara bakamayacağımı biliyorum. Ağlamaya başlıyorum. Gözyaşlarım bilgisayarın tuşlarının üzerine düşüyor. “Güneş, bana varsa balık takımı sandığını, olmazsa bi iki zoga, biraz misina ayır” diyorum.<o:p></o:p></span></span></p><p class="MsoNormal" align="justify"><span style="font-family:Arial;">Roma 14 Temmuz 2008<o:p></o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5583957977341314874-5965921574271299603?l=tofugrup.blogspot.com' alt='' /></div>Fatih Mikanoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5583957977341314874.post-45989355439973485362008-07-15T12:15:00.005+01:002008-07-29T17:54:03.183+01:00<a href="http://bp2.blogger.com/_olYX0J57JMM/SHyIblgSIWI/AAAAAAAABbU/UHjP0x6eUas/s1600-h/IMG_7340.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5223199675348296034" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_olYX0J57JMM/SHyIblgSIWI/AAAAAAAABbU/UHjP0x6eUas/s200/IMG_7340.JPG" border="0" /></a> <div><div>hayatı<br /><div><div><a href="http://bp3.blogger.com/_wfBkxwFiF-k/SFI9gwFMFlI/AAAAAAAAAEI/zfie1FRhVvs/s1600-h/IMG_7807.JPG"></a></div>ezbere okuyabilsem....<br />ezber bozdurabilsem..<br />biraz bilge<br />biraz cool<br />biraz cool/bilge<br />akla gelmeyenleri<br />düşündürebilsem.... <a href="http://bp2.blogger.com/_olYX0J57JMM/SHyHjmCGjmI/AAAAAAAABbE/i53KtZdIYSE/s1600-h/IMG_7389.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5223198713417469538" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_olYX0J57JMM/SHyHjmCGjmI/AAAAAAAABbE/i53KtZdIYSE/s200/IMG_7389.JPG" border="0" /></a><br />hayatın çömleğini<br />ellerimle<br /><div>şekillendirebilsem... </div>işte bu<br /><div>hayatın çömleği</div><div><a href="http://bp2.blogger.com/_wfBkxwFiF-k/SFI7dxjzrCI/AAAAAAAAADo/m6L5z-GQTf8/s1600-h/IMG_7810.JPG"></a></div>tasarımını ben yaptım<br /><div>diyebilsem...</div><div>ve<br />gülümsesem...</div><div></div><div>basit ilgileri<br />tutkuya </div>dönüştürebilsem..<br />tutkuyla<br />dost olabilsem...<br />böyle işte<br /><br /><div>hava sıcak<br />tatil zamanı </div><div> </div><div><em><span style="color:#666666;">fotoğraflar cumhur şener in</span></em></div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5583957977341314874-4598935543997348536?l=tofugrup.blogspot.com' alt='' /></div>ilahi tatlarnoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5583957977341314874.post-22178461917483327502008-07-04T17:41:00.004+01:002008-07-04T17:52:27.289+01:00<a href="http://bp3.blogger.com/_f7fhmowvUDI/SG5SuY66dVI/AAAAAAAAHik/aZEkjaXtOOk/s1600-h/heart.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5219199975085995346" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_f7fhmowvUDI/SG5SuY66dVI/AAAAAAAAHik/aZEkjaXtOOk/s200/heart.jpg" border="0" /></a><br /><div align="justify">Bugün gardrobumunda feng-shui yaptım.Gardrobumu kendime benzettim sonra... Bir sürü giymedigim kiyafet, bırakamadığım düşüncelerim gibi... Sonra bulunursa içimin rahat edecekleri.. Atmaya kıyamadıklarım.... Büyük yada küçük gelen kıyafetler hani olur ya dediklerim..<br /><br />Hepsi bir şekilde classify edildi.. Dizildi.. Vazgeçemediklerimi bir zaman için elimde tutmaya karar verdim. Ama gözümün önünden uzaklaştırarak.. Onları da bir mevsim sonra elden geçireceğim.. Sonuçta gardrobum 6 ay öncesinde 10 kilo vererek, beklettiğim hiçbirşey kalmadı. 5 torba atılacak, 2 torba tekrar elden geçirilecek... Gardrop şimdi bomboş görünüyor gözüme... Olsun.. Hepsi görevlerini yapıp, başkalarının işini yarayacaklar artık.....Güzelce vedalaştım.<br /><br />Hayatım boyunca, elimde olanlara bağımlı olmayayım diye alışkanlık edinmekti amacım.. Oysa ben, başka yerlerde yattığı yatağı yadırgayıp, eve geldiğinde “yatağımm” diye koşan biri olmuştum... Olmazsa olmazlarım beni düğüm düğüm bağlıyormuş çokca... Artık bunlardan kopmaya başladım.. Çünkü kafam her yere benimle geliyor ki, bu yeterli... Kendime sahip olmak dışında istediğim birşey yok...Yatak, sedir, çadır hiç farketmez her yerde uyurum artık...Tanrı bana uykuyu verdiği sürece, uyuyacağım yerin ne önemi olabilir ki..<br /><br />Ancak açlıktan ölecek insan “Açlığı” ve “doymayı” bilir diyor okuduğum kitap.... Sıfır noktasından bahsediyor.. O nokta ancak öğretebilir bize elimizdekinin değerini ve yaşamak-elde etmek istediğimiz şeyin tükenmez arzusunu... Oysa herşeyin fazla fazlasına boğuluyoruz... Bir mağazaya girdiğimizde, istediğimizden fazlası üstümüze üstümüze geliyor –gözümüze gözümüze sokuyorlar... 5 parça ihtiyaç almaya gidip, torbalarla dönüyoruz marketten eve... Hani olur ya diye aldıklarımız, bu da olsun dediklerimiz ve daha neler neler..<br /><br />Beynimizde de düşünceler birikip birikip, biz biriktirip- biriktirip öğütemez duruma getiriyoruz o düşünceleri... Sonra herşeyin bir dolu yargısı, geçmişi, gelecek kaygısı başlıyor böyle...Tıkıştır tıkıştırabildiğine...Yer varsa artık...<br /><br />Sadeleşmek istiyorum. Yada ağırlığı fazla gelen bir gemi gibi hafiflemeye karar verdim.. Artık “olsun, dursun, bakarız” yok...Var yada yok...Evet yada hayır olmalı...İnternette her gün girip spam mail sildigim iki hesabimi da sildim... Zaman kaybediyordum, Niye vardı onlar onu da bilmiyorum.. Sonra o da yetmedi facebook hesabimı da sildim.. Rahatlıyorum adım adım... İnternettin sonu yokken, bende bu sanal çöplükte yer işgal ediyormuşum bilinçsizce... Sildim...Umarım internet ve benim içinde boşluklar gerektiğince iyi bir şekilde dolar...<br /><br />Bugün kendim için birşey daha yapacağım...İzninizle bunu size de bildirmek isterim..<br /><br />Yıllardır yazı yazıyorum..Yazmaya da devam edeceğim...Çünkü ben olduğum sürece sözcükler- cümleler hep var olacak. Elbet izdüşümü bir yerlere yansıyacak..<br /><br />Tofuda geçirdiğim 2 yıl boyunca, yazı yazma disiplinimi tekrar aktive ettiğim için –Tofuya ve onu oluşturan birlik ruhuna müteşşekkirim. Ayrıca blog oluşturma konusunda, sadece başlangıç adımını attığım halde beni editör olarak sık sık onurlandırdığınız içinde hepinize teşekkür ediyorum.. Hepiniz artık blog konusunda bir uzmansınız.. Görüldüğü gibi blogumuz yavrular verdi bir sürü...<br /><br />Beraber yazdığımız sürece-birbirimizden haberler aldık.. Kendimizi paylaştık.. Zaman ve mekan kavramından sıyrıldık Tofu sayesinde... Ayrıca buluşmalarımızda sohbetlerimize yazılarımız hız kattı, daha çok ilerledik “nasılsın”- ne yapıyorsun” diye sormaktan öteye...Tofu iyi bir birlik oldu... Çok keyifle yaşadık onu hepimiz...Dostluğumuzu pekiştirdi, varolanı güçlendirdi veya yeni dostlar kattı ailemize...<br /><br />Ama Tofu artık ilk gün ki heyecanını taşımıyor... Taşımamasından kimseyi sorumlu tutamam... Hizmetini çok güzel yaptı Tofu benim için... Kelimelerle aramızı yaptı, bize kendimizi yazdırdı, birbirimizle kaynaştırdı... Ben artık hayatımdaki temizliklere bir yenisini daha ekliyorum.Tofu’ya şimdiye kadar verdiği hizmete teşekkür ederek....Onu daha fazla yormayarak – zorlamayarak.... Şimdiye kadar yaşattıkları ve yaptığı bağımlılık için minnettar kalarak...<br /><br />Hepinizi ayrı ayrı çok seviyor...Güzel Tofu günlerini çok güzel anmaya devam ediyor olacağım..<br /><br />Bu bir sitem asla değildir.. Bu tamamen kişisel bir karardır...Lütfen böyle algılayın..Hepinizin saygı duyacağından eminim.. Dışarda harika bir hayat var....Orada görüşeceğimizi ve yeni paylaşımlara açılacağımızı biliyorum hep beraber veya teke tek?...<br /><br />Kendinize iyi bakın...<br />Ayrica hepiniz blogta herşeyi yapabilecek yetkilere sahipsiniz artık...<br /><br />Tofu’nun ilk nefes bulduğu “başlangıçlar güzeldir” yazısından bir cümle ile bitirmek istiyorum son sözlerimi... Sessiz kalıp, içten içe Tofuyu terketmek yerine...Yazarak onunla vedalaşmaktı niyetim sadece... Çünkü bence Tofu benim için böylesi güzel bir son’u hakediyor...<br /><br /><strong>“ Haritayi saklayabileceğin en güvenilir yerin yüreğindir."</strong><br />Hoşçakal Tofu.... Benimle yüreğimdekileri şimdiye kadar paylaştığın için teşekkür ederim..</div><div align="justify"><br />İyi günlerde buluşalım hepiniz ile yine.... </div><div align="justify">Sevgiyle kalın...</div><div align="justify"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5583957977341314874-2217846191748332750?l=tofugrup.blogspot.com' alt='' /></div>Brajeshwarinoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5583957977341314874.post-45190275704277783412008-06-27T07:35:00.005+01:002008-06-27T07:43:01.560+01:00<div><div align="justify"><br /><a href="http://bp3.blogger.com/_f7fhmowvUDI/SGSLcTUMaPI/AAAAAAAAHdI/yhyg4X5eHBg/s1600-h/In_the_hospital.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5216447586739448050" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_f7fhmowvUDI/SGSLcTUMaPI/AAAAAAAAHdI/yhyg4X5eHBg/s200/In_the_hospital.jpg" border="0" /></a>Uçak Yeşilköy’den poyraza karşı havalanırken neden bilmem ben “A”dan başlayarak harfleri sayıyordum. Hosteslerin yavrusu düşmüş serçeler gibi telaşlanmalarından, uçağın yazı mı tura mı geleceği belli olmayan taklalarından düşüyor olduğumuzu anladım. Tam “Ğ”de idim. Artık bazı harfleri atlamam gerekiyordu. Ama “Z”ye kadar gelip gelmediğimi anımsamıyorum. Uçak düşmüştü.<br /><br />Ayıldığımda ameliyat masasına yerleştiriyorlardı. Yandaki ameliyat masasında karnı mezgit balığı gibi açılmış bir adamı etrafında midye ayıklar gibi bir sürü insan ameliyat ediyorlardı. Karşımda ise üzerine yeşiller giymiş kaptan pilot sanki ikinci bir kazanın hazırlıklarını yapıyordu. Uçaktaki onaltı yolcu, kaptan pilottan hiç de aşağı kalmayan yeşil giysileri ve kaynağını nereden aldıklarını kestiremediğim bir güç ile etrafımı sarmışlardı. Sanki aynı uçakla düşmemiştik. Birisi ağzımda takma dişim olup olmadığını sordu., bir diğeri iğneyi koluma bastı.<br /><br />Musalla taşından tek farkı, sol kolunuzu enlemesine uzatabileceğiniz kol kadar bir çıkıntının olduğu ameliyat masasının üzerini musalla taşının ki gibi parlak öğlen güneşi değil; muhallebi kasesi gibi bir yığın lambanın dizildiği kocaman bir avize <a href="http://bp3.blogger.com/_f7fhmowvUDI/SGSLXXXYjaI/AAAAAAAAHdA/8fjbC8ZSATg/s1600-h/Hospital_by_KrankeSchwester.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5216447501927222690" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_f7fhmowvUDI/SGSLXXXYjaI/AAAAAAAAHdA/8fjbC8ZSATg/s200/Hospital_by_KrankeSchwester.jpg" border="0" /></a>kaplıyordu. Sol kolumu o çıkıntıya bağladıklarını anımsıyorum, ama ayaklarımın ve vücudumun bağlı olduğunu ancak narkozu ağzımdan çıkardıklarında farkettim. Damağımı haftalarca kurutan narkozun ne olduğunu şimdi bile anlatmam mümkün değil. Fakat narkozu vermeye yarayan o ekmek bıçağı sapına benzeyen alet yok mu, onu hiç unutamayacağım. Zaten ağzımdan çıkarırlarken kendime geldim. Bir tekniker kız ameliyathane de çalışan biri değil de Yüksekkaldırım'da müşteri çağıran kadınların edası ile “Kızları düşündün di mi?” demez mi? Hemen yanıt vermeyi o kadar istediğim halde halsizlikten beceremedim. </div><div align="justify"><br />Ameliyathaneden çıktıktan sonra yolda Emine Hanım Teyze’yi gördüm, elbette sevindim. Fakat yine de limonatacıların, mısırcıların, ekspres piyango bileti satanların arasında görünce şaşırdım. Şunu da atlamadan hemen söyleyeyim, limonata içmek ve patlamış mısır yemek içimden geldiği halde ekspres piyangoya hiç ilgi duymadım. Bunu nasıl yorumlarsın bilemiyorum. Belki de limonata içmek ve patlamış mısır yemek için ekspres piyangodan ikramiye kazanmama gerek yoktu.<br /><br />Emine Hanım’ın çok üzüldüğünü, yorulduğunu ve ameliyatın sonuna kadar bekleyeceğini biliyordum. Eğer işler yolunda gitmese idi kabak Emine Hanım’ın başına patlayacaktı; ve o zaman üzülme olanağım olsaydı duyabileceğim en büyük üzüntüyü Emine Hanım için duyardım. Biz kendi ellerimiz, kafamız ve ayaklarımızla bir yerden bir yere zor gideken; kendi elleri ve ayakları ve kafası ile bir yere gidemeyen adamı paketleyip ülkesine göndermek kolay bir iş olmayacaktı.<br /><br />Yumurtadan yeni çıkmış sığırcık yavruları gibi halsiz ve çıplak; ve mezbahada yeni kesilmiş etlerin ki gibi anlamsız bir titreme ile ağır-bakım odasına geldiğimde, artık herşeyin başının direnmek olduğunu anlamıştım. Ertesi sabah ayaklarımın üzerine diktiklerinde kırılmış kabuklu sümüklüböceklerle bir defada iki kayabalığı yakaladığım çocukluk günlerimdeki gibi sevindim, ama bozuntuya vermedim. </div><div align="justify"><br /><a href="http://bp1.blogger.com/_f7fhmowvUDI/SGSLP7SoT7I/AAAAAAAAHc4/V_PSSuwl5RY/s1600-h/hospital_bed_by_elevenatnight.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5216447374132006834" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_f7fhmowvUDI/SGSLP7SoT7I/AAAAAAAAHc4/V_PSSuwl5RY/s200/hospital_bed_by_elevenatnight.jpg" border="0" /></a>Bir sabah kontrolunda doktor bir problemim olup olmadığını sorunca “Sağ böbreğim ağrıyor” dedim: Doktor hiç gülmedi. Biraz sonra bir hemşire bir sarımsak, bir de soğan getirdi; soğanı sağ, sarımsağı sol omuzuma bağladılar. Bunu niçin böyle yaptıklarını anlamamamla birlikte, halimden şikayetçi de olmadım. Tam tersi; tatsız , tuzsuz ve lezzetsiz serumlara biraz tencere yemeği, biraz cacık havası kattıkları için her ikisine de minnettarım. Her ikisini de birer anı olarak saklamayı çok istememe rağmen filizlenmeye başladıklarında hastahanenin bahçesine dikmesi için bir hemşireye verdim.<br /><br />Bu arada birde tıp konusunda ki düşüncelerim değişti. Hastahaneye yatmadan önce tıbbı bir bilim olarak kabul etmiyordum. Binlerce çeşit insanın bulunduğu bir dünyada tıbbın evrensel kurallar yaratmasının mümkün olmadığı kanısındaydım. Fakat şimdi öyle düşünmüyorum. Çünkü vücut ısısının 37°C den sonra her insan için yüksek olduğunu, insanların önceden numaralandırılmış normal, alçak yada yüksek basınçlarının olduğunu öğrendim. Şimdi tıp bilimine olan inanç ve güvenimden ben de kendime bazı tıbbı aletler almaya karar verdim. İlk aklıma gelenler bir derece, oksijenli su, tentürdiyot, gazlıbez ve yara bandı. Yara bandlarının banliyö trenlerinde satıldığını daha önce görmüştüm, diğerlerini nasıl elde edeceğimi bilmiyorum fakat hastahanede güvendiğim bir doçent var ondan yardım isteyeceğim.<br /><br />Tüm insanların bu arada bazı doktorların da insan sağlığı konusunda hiçbir şey bilmediklerini de öğrendim. Bu insanların tümü birden şimdi öteki böbreğime dikkat etmem gerektiğini söylüyor. Sanki iki tane kalbim varmış gibi.<br /><br />Yurtta ki arkadaşlarımın benim ameliyat olduğum cuma gününden itibaren beş gün süre ile yemekhanede böbrek yemediklerini duyunca bunun bir dayanışma biçimi olduğunu düşünerek önceleri çok duygulandım. Ama şimdi bunun bir dayanışma biçimi mi? Yoksa analiz sonuçlarının gelmesi ile bir ilgisi olup olmadığı konusunda net bir karar vermiş değilim.<br /><br />Ama yıllardır beslediğim güvercinler o kadar vefalı çıkmadılar. Analiz sonuçlarının geldiğinin ertesi günü onları hastahanenin çöplüğünde birşeyin etrafında üşüşmüş gördüm (içlerinde kırmızı kanatlı bir mısıri de vardı). Önce üzüldüm, sonra onlara hak verdim. Çünkü hayat vefakar olmak için değil yaşamak içindi.<br /><br />3.temmuz.1988 Sarayevo<br />Ameliyat olduktan 5 gün sonra yazmışım. </div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5583957977341314874-4519027570427778341?l=tofugrup.blogspot.com' alt='' /></div>Brajeshwarinoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-5583957977341314874.post-66294687816774501442008-06-12T11:23:00.017+01:002008-06-12T17:01:25.837+01:00<span style="color:#666666;">çektiklerime</span><br /><span style="color:#666666;">yeni bir yer yaptım </span><br /><span style="color:#666666;">ilgi - alaka için <a href="http://www.berrinacilmis.blogspot.com/">bulut</a></span><br /><br /><br /><a href="http://bp0.blogger.com/_olYX0J57JMM/SFD6pOHyeBI/AAAAAAAABTI/bLMOIUHfi1o/s1600-h/IMG_8008.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5210940354940008466" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_olYX0J57JMM/SFD6pOHyeBI/AAAAAAAABTI/bLMOIUHfi1o/s200/IMG_8008.JPG" border="0" /></a>düşündüm ki<br /><div><div class="post-body entry-content"><div><div><div><div><div>keyif veren<a href="http://bp3.blogger.com/_olYX0J57JMM/SFEBSMMwfeI/AAAAAAAABTo/DcuDYeQoG3o/s1600-h/IMG_7867.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5210947655868382690" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_olYX0J57JMM/SFEBSMMwfeI/AAAAAAAABTo/DcuDYeQoG3o/s200/IMG_7867.JPG" border="0" /></a></div><div>mutlu - neşeli - eğlenceli</div><div>şeyleri</div><div>paylaşmalı....</div><div>ve</div><div>gezip - gördüklerimi</div><div>ve</div><div>okuduklarımı</div><div>ve</div><div>dinlediklerimi</div><div>ve</div><div>yok artık</div><div>bu kadarı olamaz dediklerimi</div><div>ve</div><div>aaaa şaşırdım dediklerimi<a href="http://bp2.blogger.com/_olYX0J57JMM/SFD7ISTj3GI/AAAAAAAABTY/O7b8q2KNiWA/s1600-h/IMG_7836.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5210940888639069282" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_olYX0J57JMM/SFD7ISTj3GI/AAAAAAAABTY/O7b8q2KNiWA/s200/IMG_7836.JPG" border="0" /></a></div><div>ve</div><div>allahım sen neler yaratıyorsun</div><div>böyle </div><div>dediklerimi<span style="color:#666666;">(çiçekler-böcekler vs.)</span></div><div><span style="color:#333333;">ve<a href="http://bp2.blogger.com/_wfBkxwFiF-k/SFDxVijGF1I/AAAAAAAAACw/2qJ8AconL2A/s1600-h/IMG_7836.JPG"></a></span></div><div><span style="color:#333333;">heyecanlarımı</span></div><div><span style="color:#333333;">ve </span></div><div><span style="color:#333333;">hezeyanlarımı</span></div><div>ve</div><div>ışığı</div><div>ve </div><div>renkleri</div><div>ve</div><div>en çok fotoğrafları - mı </div><div></div><div></div><br /><div>böyle işte</div><div>planet i</div><div>yöneten</div><div>kirli insanlara inat....</div><br /><div></div><div><span style="color:#666666;"></span></div><br /><div><span style="color:#666666;">fotoğraflar</span></div><div><span style="color:#666666;">2. ankara kalesi festivalinden<br /></span></div></div></div></div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5583957977341314874-6629468781677450144?l=tofugrup.blogspot.com' alt='' /></div>ilahi tatlarnoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5583957977341314874.post-85337792065503151332008-06-08T22:25:00.012+01:002008-06-11T10:30:21.336+01:00<div align="right"><span style="font-size:85%;">"<em> Artık hevesli bir rüzgar</em></span></div><div align="right"><span style="font-size:85%;"><em>Vadileri<br />Kuleleri<br />Yolları<br />Yalayıp getiren bir rüzgar da değilim<br />Son ve başlangıçla birlikte<br />Tapınaklar ve meydanlar içinde<br />Bir esintiyim köşeleri dolaşan<br />Kendisiyle buluşan bir esinti sadece”<br /></em>Bejan MATUR</span> </div><br /><br /><div align="justify"><a href="http://bp0.blogger.com/_f7fhmowvUDI/SE1M5QwISpI/AAAAAAAAGnI/mbA8wJfFnh4/s1600-h/DSC_021555.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5209904890570623634" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_f7fhmowvUDI/SE1M5QwISpI/AAAAAAAAGnI/mbA8wJfFnh4/s200/DSC_021555.jpg" border="0" /></a>Okyanus Ansiklopedik Sözlük, “kale”yi “<em>eski zamanlarda düşma<a href="http://bp3.blogger.com/_f7fhmowvUDI/SE1MPAwISmI/AAAAAAAAGmw/SlDhZPY17pw/s1600-h/DSC_021000.jpg"></a>nın gelmesi beklenen stratejik yollar üzerinde, askeri önemi olan şehirlerde, geçit ve darboğazlarda, savunma ve güvenliği sağlamak için yapılan yüksek ve kalın duvarlı, burçlu ve mazgallı geniş yapı”</em> diye tanımlamış. Geniş anlamda ise <em>“kolay kolay girilemeyen yer”</em>miş kale…<br /><br />Biz Cumartesi günü Kale’ye gittik. Festival varmış Ankara Kalesi’nde… Gezeriz diye, fotoğraf çekeriz diye, keyifli bir gün geçiririz diye, beraber oluruz diye… Hayatlarımızda bir nefeslik de böyle bir hoşluk olsun diye…<br /><br />Öyle de oldu… Bir sürü fotoğraf çektik. Aslında doğrusu daha çok Berrin ve Brajeshwari çektiler. Çok güzelleri var içlerinde… Bir sürü poz verdik, kendimizi “model”miş gibi bile hissettik zaman zaman… Eğlendik kısaca…</div><br /><div align="justify"><br /><a href="http://bp2.blogger.com/_f7fhmowvUDI/SE1OKwwISsI/AAAAAAAAGng/GvyQrcxwDhI/s1600-h/DSC_0247.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5209906290729962178" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_f7fhmowvUDI/SE1OKwwISsI/AAAAAAAAGng/GvyQrcxwDhI/s200/DSC_0247.jpg" border="0" /></a>Duvarlarına Faruk Nafiz Çamlıbel’in “Han Duvarları” şiirinden mısralar yazılmış Pirinç Han’da çay içip, gözleme yedik sonra. Ben açlıktan ölmek üzereydim çünkü. Dans eden grupları seyrettik bu arada. Han’a geldiğimizde dört genç kız “şakşuka” eşliğinde göbek dansımsı bir gösteri yapıyorlardı mesela. Onları seyrettim Berrin ve Brajeshwari fotoğraf çekerken... Dördü de güzel oynuyorlardı, belli çalışmışlar, hazırlanmışlar… Ama bir tanesi gösteri yapmıyordu, hem dans ediyor, hem eğleniyor, hem de sanki kimseyi umursamadan keyfine bakıyordu… Sanki yalnızmış gibi, etrafında kimse yokmuş gibi… Öyle kendini kaptırmış, öyle içinde yaptığı şeyin yani… Budur dedim kendi kendime, yaşamak bu kadar basit aslında… Bütün kalbinle her ne yapıyorsan onu yapmak yani… Çetin Altan’ın bir sözü geldi aklıma: <em>“Mutluluk, sevdiğin işte doya doya çalışmak ve sevdiğinle doya doya sevişmektir…”</em> diyordu beynimin kıvrımları arasından… Güzel bir söz söylemek için mi söylenmiştir, yoksa onca yaşanmışlıktan <a href="http://bp2.blogger.com/_f7fhmowvUDI/SE1L6wwISkI/AAAAAAAAGmg/-LTZW1bGURg/s1600-h/IMG_7813.jpg"></a>damıtılmış bir söz müdür, bilemem elbette… Ama işte, o kızın dansını, dans etmekten keyif alışını seyrederken doğru olduğunu hissettim… </div><br /><div align="justify"><br /><a href="http://bp3.blogger.com/_f7fhmowvUDI/SE1MEAwISlI/AAAAAAAAGmo/oxamQG_Ezjw/s1600-h/DSC_0177.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5209903975742589522" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_f7fhmowvUDI/SE1MEAwISlI/AAAAAAAAGmo/oxamQG_Ezjw/s200/DSC_0177.jpg" border="0" /></a>Sonra Berrin’de kahve, tatlı ve elbette sohbet... Berrin, 'pazartesiye senden bir kale yazısı bekliyorum' dedi. Ben de yazıyorum işte. Sizi mi kıracağım. Fotoğraflar sizden, yazı benden…<br /><br />Dedim ya kolay kolay girilemeyen yerlermiş kaleler… Şimdi bizim öyle kolaycacık girdiğimize bakmayın. Zor girilirmiş bu yapılara eskiden. Ancak gücünü ispatlamış ve kaleyi zapt etmiş olan girebilirmiş o heybetli mekana... Büyük bir zaferle… Atının üstünde dimdik (niyeyse atla girilmeliymiş gibi geldi işte)… Mağrur bir eda ile… Zafer kazanmış bir komutan olarak işte…<br /><br />O yüzden kaleyi korumak da çok önemliymiş. Fazla söze gerek yok, ölüm kalım savaşı işte… Ya da “var olma”/”yok olma” savaşı aslında… Yok olmamak için savaşmak… Kaybedersen yok olacağını zannetmek yani…<br /><br />Ama zaman geçmiş, böylesi kaleler ile böylesi savaşların devri bitmiş... Şimdi daha çok "iç" savaşlar yaşanır olmuş…<br /><br /><a href="http://bp2.blogger.com/_f7fhmowvUDI/SE1NHwwISqI/AAAAAAAAGnQ/R985ohUltUg/s1600-h/IMG_7739.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5209905139678726818" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_f7fhmowvUDI/SE1NHwwISqI/AAAAAAAAGnQ/R985ohUltUg/s200/IMG_7739.jpg" border="0" /></a>Bizim kaç tane kalemiz var içimizde acaba? Deliler gibi savunduğumuz… Biri girerse diye, içeriyi görürse diye, kalemizi zapt ederse diye neredeyse ölmeyi göze alacak savaşlara giriştiğimiz “iç kalelerimiz”… Onlar, büyük iç savaşlardan sonra kurduğumuz ve bir başka iç savaşa kadar canımız pahasına savunduğumuz kendi kalelerimiz… Keşke onların resimlerini de çekmek bu kadar kolay olsa… Bir gün de iç kalelerimiz için bir festival düzenlesek kendimize mesela… Bu gün eğlence günü, gelin bakın, girin dolaşın oralarda desek… Gelenlere şarkılar söylesek, gözleme ve çay ikram etsek… Kendimize bir ateşkes günü ilan etsek… İçimizdeki savaşa tamam desek… </div><div align="justify"><br /><a href="http://bp2.blogger.com/_CF5_j0r5Mqs/SE7aUMNGH-I/AAAAAAAAACw/-RjMJvUj57g/s1600-h/Burcu.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5210341859322634210" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 213px; CURSOR: hand; HEIGHT: 153px" height="141" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_CF5_j0r5Mqs/SE7aUMNGH-I/AAAAAAAAACw/-RjMJvUj57g/s200/Burcu.jpg" width="200" border="0" /></a><br />Ohooo, amacını aştı bu yazı… Yazının amacı güzel bir cumartesi gününü özetlemekti… Ama işte böyle şeyler düşündürttü “kale” sözcüğü bana bütün gün… Orada bir zamanların o heybetli günleriyle dalga geçercesine yaşanan bambaşka bir düzeni seyreder, “festival” etkinliğine (!) katılırken bir taraftan da bunlar geçti içimden…<br /><br />Evet, bizim haftasonu “kale” maceramız böyleydi…</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5583957977341314874-8533779206550315133?l=tofugrup.blogspot.com' alt='' /></div>Subhankarinoreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-5583957977341314874.post-46296812216287686942008-05-30T22:00:00.006+01:002008-05-30T22:24:27.701+01:00<div align="justify"><div><a href="http://bp2.blogger.com/_jeevPq2WFVE/SEBuG1CVolI/AAAAAAAABaA/qH-EgMUb-co/s1600-h/Piazza_del_Popolo_1.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5206282232835449426" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_jeevPq2WFVE/SEBuG1CVolI/AAAAAAAABaA/qH-EgMUb-co/s200/Piazza_del_Popolo_1.jpg" border="0" /></a>Akademi tam iki metro durağının arasında kalıyor. İspanya Merdivenleri Durağı’nda inip meydanı geçince başlayan dar sokaklar, kış aylarının karanlık sabahlarında hiç içimi açmıyor. Ben, Flaminio Durağı’nda inip, geniş Piazza del Popolo Meydanı’ından geçmeyi yeğliyorum. Sabah pusunun içinde erimiş ince selviler, büyük şemsiyeler gibi fıstık çamları, büyük mermer haykeller, aslanlarının ağzından havuza doğru akan suların aksine yukarıya doğru yükselen Mısır obeliski içimi ferahlatıyor. İçinde yaşadığım hikayeyi sanki daha iyi görmemi sağlıyor.<br /><br /><a href="http://bp2.blogger.com/_jeevPq2WFVE/SEBun1CVomI/AAAAAAAABaI/WNNMSiIDUjg/s1600-h/Piazza_del_Popolo_3%5B1%5D.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5206282799771132514" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_jeevPq2WFVE/SEBun1CVomI/AAAAAAAABaI/WNNMSiIDUjg/s200/Piazza_del_Popolo_3%5B1%5D.JPG" border="0" /></a>Meydandaki ikiz kliselerden, sanatçılar kilisesinin önüne tost ekmeklerinin kabuklarını kimin koyduğunu hiç bir sabah görmememe rağmen, ekmeklerin başına üşüşmüş güvercinleri her sabah kahvaltılarında birbirleriyle didişirken yakalıyorum. Aynı kahvaltıya katılmak için aralarına giren martılar, didişme sahnelerinin ertelenmesine neden oluyorlar. Kahvaltısını erken bitiren bir martı heykellerin arasındaki kişisel havuzunda çırpına çırpına sabah banyosunu yapıyor.<br /><br />Gabriel Garzia Marquez’in “Yüz Yıllık Yalnızlık’ındaki gibi hiç bitmeyecek sandığımız yağmurlardan sonra Roma’yı birdenbire afa sıcakları kuşatıyor. Kızgın güneşin altında geniş Piazza Del Popolo’yu geçmeyi artık gözüm almıyor. Metrodan İspanyol merdivenleri Durağı’nda inip, Roma’nın en pahalı dükkanlarının bulunduğu gölgeli dar sokakların tadını çıkara çıkara akademiye gidiyorum.<br /><br /><a href="http://bp3.blogger.com/_jeevPq2WFVE/SEBvMFCVonI/AAAAAAAABaQ/keEJMM3XDOs/s1600-h/450px-Scalinata_Piazza_di_Spagna__1.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5206283422541390450" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_jeevPq2WFVE/SEBvMFCVonI/AAAAAAAABaQ/keEJMM3XDOs/s200/450px-Scalinata_Piazza_di_Spagna__1.jpg" border="0" /></a>Metrodan inip meydana girince süslü paytonların atlarının ağızlarındaki gemleri çıkarılmış, yem torbalarındaki yemlerini yerken buluyorum. Meydanı geçip Via della Croce’ye girince henüz açılmamış büyük mağazaların ve sabah müşterilerini ağırlayan barların kapılarına övünerek yazdıkları kuruluş tarihlerini okuyorum. İleride aslanağazı sokağının köşesindeki çiçekçi bu sokağın adına çok yakışıyor. Vazolarda aslanağazı çiçekleri olmamasına rağmen; beyaz zambaklar, kırmızı güller, pembe şebboylar vazolarının içinde müşterilerini bekliyorlar. Kırmızı şekayıklar ise sanki aruz vezni ile divan şiirleri okuyor.<br /><br />Az ilerideki küçük balıkçı dükkanında balıklar tezgaha yerleşmiş bile. Levrekler, çupralar, mezgitler; küçük dükkana sığamayacağı için kılıcı kesilmiş bir kılıç balığı. Baliklara bu kadar yakin denize bu kadar uzak olmak beni hüzünlendiriyor. Icimden Ozan’a “gel seninle yer degistirelim” diyorum.<br /><br />Angelo Sagnelli “Fatih seninle 'Antico Caffe Greco'da uydudan ve bazı şehirlerde kablolu yayın yapan Uluslararası SKY TV için bir ropörtaj yapmak istiyorum ama bir Türk şairinden de bahsedeceğiz bana bir isim önerebilirmisin?” Diye sorunca önerisini hemen kabul edip, şair olarak İlhan Berk’i öneriyorum. Şiirleri, Deniz Özdoğan Tükçe okuyup anında sıcağı sıcağına tercüme edecek.<br /><br />Roma’da kuşların yuvalarını, yabani çiçeklerin gizli gizli açtıkları harabeleri bilen ben “Antico Caffe Greco”yu bilmiyorum. Telefonda Angelo Sagnelli bana “28 Mayıs’ta saat 10.30’da Caffe’de buluşalım TV ekibine haber verdim” diyor. Bana adresi tarif ederken telefonda gülümsediğini hissediyorum.<br /><br /><a href="http://bp3.blogger.com/_jeevPq2WFVE/SEBwOFCVooI/AAAAAAAABaY/gUcphIOw4HQ/s1600-h/450px-Scalinata_Piazza_di_Spagna__2.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5206284556412756610" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_jeevPq2WFVE/SEBwOFCVooI/AAAAAAAABaY/gUcphIOw4HQ/s200/450px-Scalinata_Piazza_di_Spagna__2.jpg" border="0" /></a>İspanyol Meydanının hemen karşısındaki pahalı mağazaların ve aynı zamanda “pahalı” kelimesinin arasına sıkışmış 1760’ta kurulmuş bu müze kahveyi daha önce bilmediğim için utanıyorum. Gerek içindeki tablolar ve sanat eserleri ve burada buluşup konuşan, tartışan ünlü sanat adamlarının anılarıyla bir bakıma bir sanat tapınağı burası. Ben de en son müritlerden biri olarak bu tapınağa damdan düşüyor, bu tapınağın tarihinde bir nokta bir virgül olarak yerimi alıyorum.<br /><br />Daha bir kaç gün önce tanıdığım tiyatro sanatçısı Deniz Özdoğan, bu alel acele organize edilen programa katilmayi kabul edip İlhan Berk’in şiirlerini sevgi ve beceri ile okuyup anında sıcağı sıcağına İtalyancaya çeviriyor.<br /><br />“Yeni yeni anlıyorum<br />Her şey şu gecelerin içinde oluyor<br />Aydınlığa her şey hazır çıkıyor<br />Su geceleyin yürüyor dikkat ettim<br />Geceleyin biz uyurken ağaçlara<br /><br />Hiç unutmam bir gün geç vakit<br />Tam benim geçtiğim zaman rastlamıştı<br />Büyüme saati bir ormanın<br />Şöyle iyice dinlesem sanırım artık<br />Bütün ormanları büyürken duyarım<br /><br />Beni beklemişler kardeşciğim<br />Beni bu ağaçlar, nehirler, gökyüzü<br />Geleyim anlatayım diye bir gün kendilerini<br />Bir kere girdikten sonra şiirlerime<br />Bilmişler bir daha ölmeyecklerini<br /><br />İLHAN BERK”<br /><br />Fatih Mika 29 Mayıs Roma</div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5583957977341314874-4629681221628768694?l=tofugrup.blogspot.com' alt='' /></div>Nilambarahttp://www.blogger.com/profile/07577720344109096857noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5583957977341314874.post-73410097939717460252008-05-25T19:54:00.006+01:002008-05-26T15:52:59.959+01:00<div align="justify"><a href="http://bp1.blogger.com/_f7fhmowvUDI/SDrMhQQQOjI/AAAAAAAAGZM/EAI2ctyDHhE/s1600-h/cernobil_by_gogabres.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5204697191050918450" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_f7fhmowvUDI/SDrMhQQQOjI/AAAAAAAAGZM/EAI2ctyDHhE/s200/cernobil_by_gogabres.jpg" border="0" /></a>Vahim Çernobil kazasından sonra, Karadeniz'de üretilen çayların kansorejen olduğu yolunda haberler yapılmıştı. Dönemin bakanı höpürdete höpürdete çay içerek''çaylarımız temiz''derken, yıllar sonra kendilerinin kanserden öldüğünü duyduk. Sebebi kansorejen çaylar mıdır yoksa ilahi adalet midir?<br /><br />Yıllarca, binlerce kişiye dünya değiştirten trafik kazalarının, yeni düzenlemelerle azalacağını umarak sevindik. Artık lise diploması olmayan, ehliyet kursuna gitmeyen arabada kullanamayacaktı. Ama hala her bayram tatilinde bugünün bilançosu ... kişi haberleri. Demek ki hala kurallara göre ehliyet alanlar, kılıfına göre alanlardan az.<br /><br />Düğünler, sünnet törenleri, asker uğurlamalar, şampiyonluk kutlamaları...... Ortak özellikleri nedir diye soracak olsak, hepimizin aklına kaza kurşununa kurban olan katılımcılar gelir mi? Silah kullanma ruhsatı olanların itibarı, milletin vekillerinin <a href="http://bp3.blogger.com/_f7fhmowvUDI/SDrOOwQQOkI/AAAAAAAAGZU/za54twsqXas/s1600-h/The_Children_by_cadianloss.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5204699072246594114" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_f7fhmowvUDI/SDrOOwQQOkI/AAAAAAAAGZU/za54twsqXas/s200/The_Children_by_cadianloss.jpg" border="0" /></a>itibarından daha az olmasa gerek. Kurbanlarda daha çok çocuk oluyor nedense; kenarda oyun oynayan, balkondan taraftar seyreden, merakla dünyayı tanımaya çalışan. Belkide yetkili ağız bunu düşünerek üç çocuk diyor. Nasıl olsa bir kısmı kim vurduya gidecek.<br /><br />Bir adam televizyonda konuşuyor açıkça mı demeli safça mı demeli?Yurt dışına sebze meyve gönderen bir işletmenin sahibi. Anlatıyor ''batı avrupa bizden mal almıyor, aldığı az miktarda malıda tırlarda bekletiyor analizlerini yapıp öyle alıyor. Bizim tahlillerimizi kabul etmiyor güvenilir bulmuyor. ''Dürüst adam!Onkologlar açıklama yapıyorlar, hormonlu gıdaları tüketmeyin. Aslında ne kadar çok kanserli hasta, o kadar çok para demek. Dürüstlüğe sahip olmak ne güzel. Keşke ''gıdalarda abartılacak kadar hormon yok ''diyen yetkili ağız da birazcık dürüst olabilse.<br /><br />Bir sağlık ocağını keneler basmış. Kene kolonisi buraları istila etmiş durumda. Bununda sorumlusunun İsrail'den gelen bir grup ajan olduğu söyleniyor. Kötü ajanlar getirip kırsalda salıvermişler kanamalı kongo kenelerini. Nasıl kapkaççılar için emniyeti suçlayamıyorsak keneler içinde yerel yönetimleri suçlamamalıyız.<br /><br />Yüzlerce insanın sebebi açıklanamayan değil, itiraf edilemeyen birseylerden dolayı zehirlenmesi nasıl bir komedidir. Yetkili makam olayı incelemesi için iki kişiden oluşan bir heyet göndermiş. Heyet döndükten sonra yetkili makam sulara kanalizasyon karıştığını açıklamış. Ama daha az yetkisi olan, su tahlillerinin temiz olduğunu söylemiş.<br /><br />Bütün bu traji komik anormallikleri, normal kabul ettikten sonra hayat daha bir kolay. Nasıl olsa bunların hiçbirinden bizim vergilerimizle mevki sahibi olanlar sorumlu değil. Yetkililer kendilerinde azca bulunan fikirlerini bizlerle paylaşıyor. Diyorlarki keneden ölmek normal, eğer sen pantolonunun paçasını çorabının içine sokmuyorsan suçlu sensin. Şehir şebekesininden su kullanıp zehirleniyorsan, suç senin. Kanalizyonu kullanan pislik kiminse, zehirlenmeyi o hak eder. Nede olsa ödediğimiz vergiler bize yol, su, kanalizasyon olarak geri döner. Bazılarıda bonus olarak mikroplu döner.Başıboş gezen kurşunun önüne sen kendini at, sonrada suçlu ara. Artık herşeyi devletten beklemeyelim lütfen.<br /><br /><br />Beto<br /><br /><br /><strong>Bülent Ortaçgil'den küçük bir alıntı</strong><br /><br />peki ya medya, RTÜK?/dedi ki normal<br />ya reklamlar, rating?/valla,normal<br />yahu hiç mi ikinci yok dedim?/dedi ki normal<br />peki trafik, katliam/dedi ki normal<br />ya susurluk, kamyon?/dedi ki normal<br />yine kaybettik dedim/dedi ki normal<br />uf biri anlatsın nedir bu normal<br />canım sıkıldı yoksa ben miyim anormal<br /><br />*</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5583957977341314874-7341009793971746025?l=tofugrup.blogspot.com' alt='' /></div>crispynoreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-5583957977341314874.post-16547622297338173882008-05-25T13:02:00.003+01:002008-05-25T15:28:14.911+01:00<div align="justify"> </div><div align="justify"><span style="font-family:trebuchet ms;"><a href="http://bp2.blogger.com/_f7fhmowvUDI/SDl3IwQQOiI/AAAAAAAAGZE/luthxfTVyr0/s1600-h/Bike_by_m_loes.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5204321836679051810" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_f7fhmowvUDI/SDl3IwQQOiI/AAAAAAAAGZE/luthxfTVyr0/s200/Bike_by_m_loes.jpg" border="0" /></a></span></div><div align="justify"><span style="font-family:trebuchet ms;">Annemle konusurken dedim bisiklete gidiyorum mummy, nereye sordu, dedim “b”yle baslayan bir ormana. Haa dedi Belgrad ormani. Kulagima hep gelir o isim, Ankara’da da isitmistim ama aklimda tutamiyordum nedense. Bisiklete bindim ve ne kadar ozledigimi anladim. Londra’da yagmur’da Eren’le binmistik, Hyde park’ta takilmistik, usumusttuk ve cafe’ye attik kendimizi. Boyle oluyor hep. Florida’da Kirsen’la saatlerce dus kalk dus kalk binyorduk sonra da kanli kanli kendimizi sushi restoran’a atiyorduk. Hayatimdaki ilk bisikletim universite’de oldu. Benim cici amerikan babam (universite’de calisyordu) beni universite kampusteki kalan bisikletlerin toplandigi yere goturdu, al bir tanesini dedi. Schwinn yol bisikletiydi. 10 dolar vermistim. Acayip seviyordum. Sonra baskalari mezun olurken bana hediye olarak gelen bisikletim beni 4 sene goturdu. Bisikletim cocukken hic olmamisti. Apartman arkadaslarin bisikletlerine bine bine ogrendim. Okula da motorla goturuldugum icin iki tekerlekli araclara bi cekim yasamaya basladim.<br /><br />Evet Belgrad ormani. Aralik’tan beri popom bisiklet gormemis. Bisiklet hos, soklari var, oturma yeri ayarlandi, kahvaltim hafif, taytlarimla hazirim. Psikolojim eh idare eder. Ozlemim beni bugun enerjimi besler dedim. Arkadastan bisikleti aldim, binmeye basladim ve 2 tane kopek pesimde kosmaya basladilar. Ben suruyorum, cool ol diyorum ama kopekler pesimde havlaya havlaya kosmaya devam ediyorlar. Bir hist pistle pesimi birakiyorlar. Bir kac tane yokustan sonra ormana giriyoruz. Manyak bir yokus. Hadi you can do it sesler kafamin icinde yankilaniyor. Zorlaniyorum, iniyorum, yuruyorum yine biniyorum ve bitiriyorum. Patika yollar harika. Her taraf yesillik, cikcik kuslar. Yokustan sonra deli bir inis, yokus inis, haaarikaaa. Zor bir seyden sonra hemen odullendirilmek hos. Sevdim bu parkuru. Arada minik bir mola ve Yeni Zelanda yesillik konulari, Trabzon’a benzetmeler ama Yeni Zelanda geri gundememe geliyor. Orayi da ozlemisim.<br /><br />Nereye gidersem gideyim yuzumde minik bocekler ucusuyor. Saclarim uzamis, yokuslari inerken ruzgar kivirciklarimi baya bir her tarafa dagitiyor, gunes sicak ama guzel. Inisler gercekten guzel. Ormanda bir cok parkur var. Bizden baska kimse yok. Sadece biz. Konsantrasyon yuksek. Konusma az. Bilmedigimiz yolla girdik. Yagmur yagdigi zaman birileri cipleriyle gelip baya bi alt ust etmis, sanki ayin ustundeydik. Icimdeki sohbet soyleydi<br />Bu macera dusmeden bitmez biliyorsun degil mi?<br />Konsantre ol, bisi olmaz<br />Aman dusersen dusersin, iyi dus ki incitme kendini<br />Dusmeyecegim yaaa<br /><br />Ve dustum. Dengem bozuldu ve dustum. Hemen kalktim. Taytim yirtik, dizim kaniyor ve tayttan gozukuyor yapis yapis. Bacaklar beyaz beyaz toz toprak. Arkadasim geldi geri donduk. Iyiyim. Gercekten iyiyim. Hani olur ya olaylara karsi tepkilerimiz bizim degistigimizi gosterir ya, iste bu da oyle birseydi. Sacma konusmalar o anda kesildi ve devam ettim. Otomatik oldu. Sanki televizyonu bir anda kapattiniz ve ekranda hic birsey yok. Uzunca bir nefes cektim icime ve arkadasim bana kurt gordugunu soyledi. Ordan da deli bir yokus indiiiiiikkk…</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5583957977341314874-1654762229733817388?l=tofugrup.blogspot.com' alt='' /></div>indraninoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5583957977341314874.post-36480101122088713942008-05-22T13:37:00.009+01:002008-05-25T15:26:19.935+01:00<p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="font-family:trebuchet ms;">yeterli</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="font-family:trebuchet ms;">akıl ve donanımı</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="font-family:trebuchet ms;">olmayan yönetenin</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="font-family:trebuchet ms;">kendisinden daha</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="font-family:trebuchet ms;">akıllı ve donanımlı</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="font-family:trebuchet ms;">rakip seçmesinin</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="font-family:trebuchet ms;">hatalı davranış</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="font-family:trebuchet ms;">olduğu</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="font-family:trebuchet ms;">ve</span><a href="http://bp0.blogger.com/_olYX0J57JMM/SDVtgvyrruI/AAAAAAAABJY/UNjfeIDusr4/s1600-h/IMG_6819.JPG"><span style="font-family:trebuchet ms;"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5203185353848762082" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_olYX0J57JMM/SDVtgvyrruI/AAAAAAAABJY/UNjfeIDusr4/s200/IMG_6819.JPG" border="0" /></span></a></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="font-family:trebuchet ms;">sırf güç bende</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="font-family:trebuchet ms;">durumu </span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="font-family:trebuchet ms;">olduğu için</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="font-family:trebuchet ms;">saldırgan – külhan</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="font-family:trebuchet ms;">boş</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="font-family:trebuchet ms;">konuşmaların</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="font-family:trebuchet ms;">çok rahatsız edici </span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="font-family:trebuchet ms;">hatta itici - olduğu</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="font-family:trebuchet ms;"></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="font-family:trebuchet ms;">ve </span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="font-family:trebuchet ms;">ben yaptım</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="font-family:trebuchet ms;">oldu – dayatmasının</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="font-family:trebuchet ms;">aslında</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="font-family:trebuchet ms;"><strong>lucifer</strong> in</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="font-family:trebuchet ms;">talihsiz<span style="mso-spacerun: yes"> </span>şakalarından</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="font-family:trebuchet ms;">olduğu</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="font-family:trebuchet ms;">ve</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="font-family:trebuchet ms;">şaibe </span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="font-family:trebuchet ms;">konusunun</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="font-family:trebuchet ms;">önemli olduğu</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="font-family:trebuchet ms;">unakıtan </span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="font-family:trebuchet ms;">ve diğer</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="font-family:trebuchet ms;">ve diğer</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="font-family:trebuchet ms;">ve diğer<span style="mso-spacerun: yes"> </span></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="font-family:trebuchet ms;">ve …. </span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="font-family:trebuchet ms;">ve …..</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="font-family:trebuchet ms;">diğerlerininde</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="font-family:trebuchet ms;"></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="font-family:trebuchet ms;"></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" /><o:p><span style="font-family:trebuchet ms;"></span></o:p></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="font-family:trebuchet ms;"></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="font-family:trebuchet ms;"><strong>saptamalarında</strong> bulundum ……</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="font-family:trebuchet ms;"></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="font-family:trebuchet ms;"></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><strong><em><span style="font-family:trebuchet ms;"></span></em></strong></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><o:p><span style="font-family:trebuchet ms;"></span></o:p></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><o:p><span style="font-family:trebuchet ms;"></span></o:p></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="font-family:trebuchet ms;">bana kalsa</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="font-family:trebuchet ms;">bakanlar kurulunda</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="font-family:trebuchet ms;">kimler </span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><strong><span style="font-family:trebuchet ms;">santana </span></strong></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="font-family:trebuchet ms;">dinliyor<span style="mso-spacerun: yes"> </span>parmak kaldırsın !!!!</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="font-family:trebuchet ms;">saptamak </span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="font-family:trebuchet ms;">istiyorum derdim...</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="font-family:trebuchet ms;">bilmeyenlere</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="font-family:trebuchet ms;">santana cd si </span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="font-family:trebuchet ms;">hediye ederdim</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="font-family:trebuchet ms;">yani</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="font-family:trebuchet ms;">işini iyi yapmak </span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="font-family:trebuchet ms;">böyle bir şey</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="font-family:trebuchet ms;">görmeleri açısından</span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5583957977341314874-3648010112208871394?l=tofugrup.blogspot.com' alt='' /></div>ilahi tatlarnoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-5583957977341314874.post-43537680401179465012008-05-16T10:02:00.005+01:002008-05-16T10:38:55.215+01:00<p><span style="font-family:arial;font-size:100%;">5000 yıl önce<a href="http://bp0.blogger.com/_olYX0J57JMM/SC1QHS7AqHI/AAAAAAAABI4/1Js6gNtsBxA/s1600-h/IMG_7458.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5200901230951442546" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_olYX0J57JMM/SC1QHS7AqHI/AAAAAAAABI4/1Js6gNtsBxA/s320/IMG_7458.JPG" border="0" /></a></span></p><p><span style="font-family:arial;font-size:100%;">Sonrasında </span></p><p><span style="font-family:arial;font-size:100%;">Seyre daldım başağı</span></p><p><span style="font-family:arial;font-size:100%;">Tohumundan<br />1 dane </span></p><p><span style="font-family:arial;"><span style="font-size:100%;">Tattım karnım aş erdi </span><br /></span></p><p><span style="font-family:arial;font-size:100%;">Açlığıma yandım</span></p><p><span style="font-family:arial;font-size:100%;">Karnım aç</span></p><p><span style="font-size:100%;"><span style="font-family:arial;">Başak verdim Anama<br />Başak Anam,<br />Anam Başak</span></span></p><p><span style="font-family:arial;font-size:100%;">Gözü gözüne baktı,</span></p><p><span style="font-size:100%;"><span style="font-family:arial;">Anam onu</span></span></p><p><span style="font-family:arial;"><span style="font-size:100%;">Kor ateşe attı <a href="http://bp2.blogger.com/_olYX0J57JMM/SC1VMy7AqKI/AAAAAAAABJQ/EsWrG9eSMp8/s1600-h/IMG_7452.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5200906822998861986" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_olYX0J57JMM/SC1VMy7AqKI/AAAAAAAABJQ/EsWrG9eSMp8/s320/IMG_7452.JPG" border="0" /></a></span><br /></span></p><p><span style="font-family:arial;"><span style="font-size:100%;">Başağa yandım<br />Aklım aç</span><br /></span></p><p><span style="font-family:arial;font-size:100%;">5000 yıl önce</span><span style="font-family:arial;font-size:100%;">Sonrasında</span></p><p><span style="font-family:arial;font-size:100%;"></span></p><p><span style="font-family:arial;font-size:100%;">Başak Anam</span></p><p><span style="font-family:arial;font-size:100%;">Anam Ekmeğe </span></p><p><span style="font-family:arial;"><span style="font-size:100%;">Vardı ya</span><br /></span></p><p><span style="font-family:arial;font-size:100%;">Şimdi</span></p><p><span style="font-family:arial;font-size:100%;">Anam toprak</span></p><p><span style="font-family:arial;font-size:100%;">Toprak başak<br />Başak ekmek olur ya<br /></span></p><p><span style="font-family:arial;font-size:100%;">Karnım tok</span></p><p><span style="font-family:arial;"><span style="font-size:100%;">Aklım tok</span><br /></span></p><p><span style="font-size:100%;"><span style="font-family:arial;"><u>A</u>nama yandım<br />Gönlüm aç </span></span></p><p><span style="font-size:100%;"><span style="font-family:arial;">o.</span></span></p><br /><div> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5583957977341314874-4353768040117946501?l=tofugrup.blogspot.com' alt='' /></div>ilahi tatlarnoreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-5583957977341314874.post-60963307368492365422008-05-15T10:24:00.007+01:002008-05-15T12:21:30.085+01:00<p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="font-family:arial;">sabahları</span><a href="http://bp3.blogger.com/_olYX0J57JMM/SCwHaS7AqEI/AAAAAAAABIg/vfd9fh8y3ho/s1600-h/Picture+002[1].jpg"><span style="font-family:arial;"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5200539818043418690" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_olYX0J57JMM/SCwHaS7AqEI/AAAAAAAABIg/vfd9fh8y3ho/s320/Picture+002%5B1%5D.jpg" border="0" /></span></a></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="font-family:arial;">yataktan sürünerek kalkmak </span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="font-family:arial;">kötü</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="font-family:arial;">her sabah bugün pazar </span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="font-family:arial;">diyerek uyanıp</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="font-family:arial;">o günün pazar olmadığını</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="font-family:arial;">anlamak </span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="font-family:arial;">daha kötü</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="font-family:arial;">sekiz saat uyuyup</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="font-family:arial;">şimdi</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="font-family:arial;">bir sekiz saat daha </span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="font-family:arial;">uyuyabilirim</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="font-family:arial;">hissiyatındayken</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="font-family:arial;">o günün</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="font-family:arial;">pazar olmadığını</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="font-family:arial;">anlamak</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="font-family:arial;">akabinde</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="font-family:arial;">işe gitmek</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="font-family:arial;">kötü + kötü</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="font-family:arial;">pazar günleri</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="font-family:arial;">sabahın köründe </span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="font-family:arial;">cin gibi uyanmak</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="font-family:arial;">komik / ironik</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="font-family:arial;">bahar yorgunluğu</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="font-family:arial;">bu mudur<i style="mso-bidi-font-style: normal">?</i> </span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="font-family:arial;"></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="font-family:arial;">aklımda</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="font-family:arial;">uçuş uçuş</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="font-family:arial;">çiçekli böcekli</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="font-family:arial;">yazlık</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="font-family:arial;">elbise almak varken<?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" /><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="font-family:arial;">günün</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="font-family:arial;">en yoğun aktivitesi</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="font-family:arial;">esnemek </span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="font-family:arial;">olmamalı</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="font-family:arial;">denge bozucu</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="font-family:arial;"></span></p><br /><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><o:p><span style="font-family:arial;"></span></o:p></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="font-family:arial;">insan bedenini</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="font-family:arial;">kullanma kılavuzunda</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="font-family:arial;">ince ayarların</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="font-family:arial;">nasıl yapılabileceği</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="font-family:arial;">anlatılmışmıdır</span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5583957977341314874-6096330736849236542?l=tofugrup.blogspot.com' alt='' /></div>ilahi tatlarnoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5583957977341314874.post-20695953218012467142008-05-12T21:57:00.002+01:002008-05-12T22:01:28.347+01:00<div align="justify">1 Mayıs günü 17.55 uçağı ile Roma’dan İstanbul’a hareket ediyorum. Üçlü koltuğun öteki ucunda sarışın Amerikalı bir genç kadın oturuyor. Eline aldığı gazeteler içinde Zaman Gazetesi de var. Beyrut’a gidiyor. İstanbul’a uğramadan edememiş.<br /><br />-Daha önce kaldığım otelde yer yoktu, ama gel dediler. Olsun, koltukta da sabahlayabilirim.<br /><br />Biraz arapça biliyor. 12 yıldır Roma’da ingilizce öğretmenliği ve gazetelere tercümanlık yapıyormus. Osmanlıca kokan Zaman gazetesinin isminden başlayarak, içindeki tanıdığı arapça kelimeleri bulması zor olmuyor. Bana gravürün nasıl yapıldığını anlattırıyor. On bin metre yükseklikte gravür dersi veriyorum. Lodos’a karşı inecek uçağımız Karadeniz’den başlayarak Boğaziçi’nin üzerinden Yeşilköy’e doğru alçalıyor. Mavi bogazici, kopruler, sonra sehrimin camileri gözüküyor. Benim gözlerim Taksim Meydanı’nı arıyor.<br /><br />Cemil Usta, Taksim Meydani’nda zemin katındaki dükkanında çerçeve yapıyor. Sohbet etmeyi çerçeve yapmaktan daha fazla seviyor. Hopa’da atmaca avlamaya çıkıyoruz. İşe danaburnundan başlamak gerekiyor. Yakaladığımız danaburnunu kapancaya koyup alacakuş yakalıyoruz. Alacakuşu bağlayıp düz bir sopanın üzerinde durmaya alıştırıyoruz. Atmaca çırpınan alacakuşa saldıracak. Alaca kuş atmacayı görünce korkudan kıpırdayamayacağı için atmacayı görmesin diye gözlerinin üzerini meşin ile kaplıyoruz (atgözlüğü gibi).<br /><br />Yüzlerce metre yüksekten yeşil otun üzerindeki yeşil kurbağı görebilen atmaca is rengini göremiyor. Ağı is rengine boyuyoruz. Alacakuş, kıpırdattığımız tüneğe konabilmek için çırpınıyor. Atmaca kanatlarını sıkıp, alacakuşa dalıyor. Ağa on metre kala ağı görüyor. Fakat bütün bu durma çabaları sadece ölümcül bir dansa dönüşüyor. Kuyruk tüyleri kanat teleklerine, pençeleri ense tüylerine karışıyor, ince tüyler yönlerini şaşırıp titreşiyorlar. Güzelim keskin, kararlı gözler, sonbahar renkli tüyler, ayakkabıcıların falçataları gibi keskin gaga ağa dolanıyor. Hemen gidip alıyoruz. Bizim aradığımız rastgele bir atmaca değil. Tüyek (yaşli kuş) ise hemen salıyoruz. Tüyek kuş göç yollarını biliyor. Tüyek kuş avda kaçıyor. Erkek atmacalar ise iki avdan sonra yorulup nefes nefese kalıyorlar, bu yüzden bu yılın yavrusu olsa bile erkek atmacaları da salıyoruz.<br /><br />Hopa’ya 60’li yıllarda körfez ülkelerinden arap şeyhleri lumuzinlerle adamlarını gönderip şahin toplatıyorlar. Cemil Usta’nın amcası atına binip yemyeşil Yavuz Sultan Selim Dağı’na çıkıp onlara şahin tutuyor. Şimdi devlet yasakladı . Artık atmacalar, şahinler Kafkaslardan gelip Mısır’a kışlamaya dümdüz gidiyorlar. Aslında Türkiye’de av için kullanılan atmacalar bıldırcın sezonu bittikten sonra serbest bırakılıyorlar. Atmacanın adı, atmacanın avlanacak kuşun üzerine atılmasından geliyor.<br /><br />Cumartesi günü Osman’a gidiyorum. Osman ünlü bir holdingte üst düzey bir yönetici. Ortak yanımız sanat ve güvercinler. Osman Bağdat Caddesindeki güzel evinin terasına yaptığı kümeslerde Sırp yüksek uçucuları besliyor. Çay içip güvercin uçuruyoruz. Güneşten yüzüm yanıyor.<br /><br />-Dün üç tanesi geri dönmedi , atmacaya çok kuş kaptırıyorum. Özellikle göç zamanı İstanbul üzerinden geçen yırtıcı kuşları bizim güvercinler ile besliyoruz.<br /><br />Şahinden yaralı bir şekilde kurtulmuş bir güvercini görünce üzülüyor “Ben olsam bu kuşu artık uçurmam” diyorum.<br /><br />Karşı damda Bursa güvercinleri uçurmaya başlıyorlar. Apartmanın kapışıcısı besliyormuş. Bir uçaktan atılmış siyah-beyaz fotoğraflar gibi Bursa güvercinleri göğü kaplayıp taklalar atmaya başlıyorlar. Arka damda beyaz bir Mardin güvercini görüyoruz. Sinan hemen arkadaşı kapıcıyı cep telefonundan arayıp kordinatları veriyor. Bu farklı kesimlerin insanlarının bir güvercin sayesinde de olsa dirsek temaslarını kaybetmemeleri, dost olmaları hoşuma gidiyor. Kavga ettiğimiz, kızdığımız insanların hep kendimizden ayrı yanlarını görüyoruz. Oysa bir gün, aynı demli çayı sevdiğimizi: aynı çiçekleri kokladığımızı; aynı küfürleri; aynı havayı soluduğumuzu bir anlasak belki hepimiz daha hoşgörülü, dünyamız ve ülkemiz daha güzel olacak.<br /><br />Galericim beni bir şarap partisine davet ediyor. İrem’i arayıp “Gelmek isterrmisin?” Diye soruyorum. İrem “Neden olmasın.” diyor. Saat 19.00’da Galatasaray Lisesi’nin önünde buluşmak üzere sözleşiyoruz. İrem ile sözleştiğimiz saat 19.00’da Galatasaray Meydanın’da göstericiler; Galatasaray Lisesi’nın yeşil kapısının önünde kalkanlı, coplu, gaz maskeli, gözyaşartıcı bombalı polisler var. Aralarına girip İrem’i bekliyorum. Neyse İrem tam zamanında geliyor.<br /><br />Şarap partisi kalabalık. Her taraftan İtalyan şarapları ikram ediliyor, mezeler de İtalyan mezeleri. İrem et yemediği için mezelerde zorlanıyor. Ciğ kalamarın önündeki garson çiğ kalamara uzandığımı görünce “beyefendi bu çiğ “ diye uyarıyor. Sanki servis yapmak için değil servisi engellemek için oraya konmuş. Ben kalamarların ve pilavın siyah sosundan dudaklarım simsiyah oluncaya kadar çığ kalamar yiyorum. Ahmet Bey tiyo alıyor. En kaliteli şarabın kapıdan en uzak noktada olduğunu öğreniyor. Garsondan istiyoruz, getiriyor. Önce itici gibi gözüken bir kadın dergisinin yazarı Serhat Bey nereden buluyor ise gidip kendisi için kocaman dana biftekleri buluyor. Haddimizi bilip şaraba dur dedikten sonra, galericime ve bu geceyi düzenleyen eşine teşekkür edip kapıya doğru yöneliyoruz. Kapıda bize ahşap sandıklar içinde ikişer şişe şarap daha hediye ediyorlar.<br /><br />Betül’ü sergime davet ettiğimde, açılışa gelemeyeceğini ama cuma günü gelmek istediğini söylüyor. Cuma günü galeriye doğru giderken İtalya’dan aldığım telefonumun gümrük işlemlerini yaptırmadığım için telefonumun kilitlendiğini fark ediyorum. İstanbul’daki son günümde hiç bir dostumla haberleşemeyeceğim düşüncesi dünyami karartıyor. Galericim bana kullanmadığı bir telefonunu veriyor. Betül’e telefon edip beni arayıp aramadığını soruyorum. Galeriye doğru yola çıktığını söylüyor. Böylece Tofucanlardan Betül’u de tanımış oluyorum. Birden Betül’e İtalya’dan getirdiğim çiçek tohumlarını ve çiçek kurutma aletinin vidalarını evde unuttuğumu fark ediyor üzülüyorum. Sonra bir Tofucan daha fazlalaşacağımızı fark edip seviniyorum. Nasıl leylekler yeni Tofucanlar getiriyorsa belki de postacılar da çiçek tohumlarını Betül’e ulaştırırlar diye avunuyorum.<br /><br /><a href="http://bp1.blogger.com/_jeevPq2WFVE/SCiv6M6LkII/AAAAAAAABMY/-txXbvRTI3c/s1600-h/7_Desnuda%5B1%5D.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5199599184231764098" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_jeevPq2WFVE/SCiv6M6LkII/AAAAAAAABMY/-txXbvRTI3c/s200/7_Desnuda%5B1%5D.JPG" border="0" /></a>Pazar günü Eren telefon edip daha önce planladığımız yemeğe yetişemeyeceğini söylüyor. Bu yemek İstanbul’daki son akşamım Cuma’ya kalıyor. Beni Istanbul’un meyhanelerini gezdiren Eren’e hic olmazsa bir gravür götüreyim diyorum. Evde orta boy çerçeveli tek gravür “Goya’ya Saygı adlı Desnuda”. Kaldığım evde çıplak kadını şaracak ne bir poşet, ne de bir parça kağıt var. Çerçevenin üzerini iki katalog ile kapatıp Desnuda’yı koltuğumun altına koyup yola çıkıyorum. Otobüste yanıma oturan kız çerçevede ne var diye merak ediyor. Ben de etekleri rüzgardan uçma ihtimali olan bir kadın gibi çerçeveyi sıkı sıkıya örtüyorum. Galatasaray’a geldiğimde bir kırtasiyeciden bir poşet alıp çerçeveyi içine koyuyorum.<br /><br />Eren, kardeşi ve eniştesi ile sözleştiğimiz buluşma saatine daha yirmi dakika var. İngiliz Konsolosluğunun köşesindeki ayakkabı boyacısın taburesine oturup ayakkabılarımı boyatıyorum. Siyah boyalar gibi siyah saçlı esmer yüzlü boyacı, değişik kahverengileri karıştırarak bir ressam gibi ayakkabımın rengini tutturuyor. Sonra ayakkabımın kösele kısmının uçmuş siyah rengini keşfediyor. Bana “ Buraları siyah idi değil mi?” diye soruyor. Evet diyorum. Hemen köselenin yan kısmını siyaha boyayıp “Ben ayakkabının orjinal halini yakalamayı severim.” diyor.<br /><br />Cumartesi Roma’ya dönmeden bir kaç saat önce kaldığım semtte Mehtap’ın benden istediği tarhanayı aramaya başlıyorum. Girdiğim dükkanların sahiplerinden biri çaresizliğimi görüp “Hasta için mi?” diye soruyor. Ben “Yok, yok doktor için” diyorum. Ama tarhanayı bulamıyorum. Havalimanına gitmek için semtin korsan taksilerinden birini çağırıyorum. Uçağa epey bir zamanımız var. Korsan taksici semti tanıdığı için sokak aralarındaki dükkanlarda Mehtap’a tarhana arıyor en sonunda buluyoruz.<br /><br />Fatih Mika 11 Mayıs 2008 Roma</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5583957977341314874-2069595321801246714?l=tofugrup.blogspot.com' alt='' /></div>Nilambarahttp://www.blogger.com/profile/07577720344109096857noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-5583957977341314874.post-5401290903445125122008-05-04T14:25:00.022+01:002008-05-04T20:35:01.309+01:00<div align="justify"><br /><a href="http://bp1.blogger.com/_HCp7YYkMOkU/SB29SS9dB7I/AAAAAAAAAJc/fZrTvq5j1bE/s1600-h/DSC00343.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5196517667080308658" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_HCp7YYkMOkU/SB29SS9dB7I/AAAAAAAAAJc/fZrTvq5j1bE/s200/DSC00343.JPG" border="0" /></a>Herkesin hayatta uygun olmadigini hissettigi bazi durumlar vardir. Ben pikniklere daha hazirlik asamasindan itibaren uygun olmamisimdir hicbir zaman.. Paket, torba, kutu hazirlamayi, elde tabak yemegi, piknik yerlerini pek sevmem. Yine de hayatta mutlulukla hatirladigim bir kac piknik anim vardir.<br /><br />Bozkir’da saglik ocagimizin hemsiresi Hayrunnisa hanim’in kocasinin kamyonunun kasasinda gittigimiz yayla piknigini hic unutamam ornegin. Yolumuzun ustundeki her meyve agacinin onunde durup, kamyondan inmeden kopartip yedigimiz kutur eriklerin de bu anida onemli payi vardir mutlaka.. <img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5196515957683324834" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_HCp7YYkMOkU/SB27uy9dB6I/AAAAAAAAAJU/zum_qnx2Kr4/s200/DSC00318.JPG" border="0" /></div><div align="justify"></div><div align="justify"><div align="justify"><a href="http://bp1.blogger.com/_HCp7YYkMOkU/SB2-hS9dB8I/AAAAAAAAAJk/8ZyVPqQ3JJ0/s1600-h/DSC00333.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5196519024289974210" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_HCp7YYkMOkU/SB2-hS9dB8I/AAAAAAAAAJk/8ZyVPqQ3JJ0/s200/DSC00333.JPG" border="0" /></a></div></div><div align="justify"><div align="justify"><a href="http://bp3.blogger.com/_HCp7YYkMOkU/SB3Acy9dB_I/AAAAAAAAAJ8/t73aKmesJ30/s1600-h/DSC00337.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5196521146003818482" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_HCp7YYkMOkU/SB3Acy9dB_I/AAAAAAAAAJ8/t73aKmesJ30/s200/DSC00337.JPG" border="0" /></a></div><br /></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"><a href="http://bp3.blogger.com/_HCp7YYkMOkU/SB3Acy9dB_I/AAAAAAAAAJ8/t73aKmesJ30/s1600-h/DSC00337.JPG"></a></div><div align="justify"></div><div align="justify"><a href="http://bp3.blogger.com/_HCp7YYkMOkU/SB3Acy9dB_I/AAAAAAAAAJ8/t73aKmesJ30/s1600-h/DSC00337.JPG"></a></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"><a href="http://bp1.blogger.com/_HCp7YYkMOkU/SB2-hS9dB8I/AAAAAAAAAJk/8ZyVPqQ3JJ0/s1600-h/DSC00333.JPG"></a></div><div align="justify"></div><div align="justify"><a href="http://bp1.blogger.com/_HCp7YYkMOkU/SB2-hS9dB8I/AAAAAAAAAJk/8ZyVPqQ3JJ0/s1600-h/DSC00333.JPG"></a></div><div align="justify"><a href="http://bp1.blogger.com/_HCp7YYkMOkU/SB2-hS9dB8I/AAAAAAAAAJk/8ZyVPqQ3JJ0/s1600-h/DSC00333.JPG"></a></div><div align="justify"><a href="http://bp3.blogger.com/_HCp7YYkMOkU/SB3Acy9dB_I/AAAAAAAAAJ8/t73aKmesJ30/s1600-h/DSC00337.JPG"></a></div><div align="justify"><a href="http://bp3.blogger.com/_HCp7YYkMOkU/SB3Acy9dB_I/AAAAAAAAAJ8/t73aKmesJ30/s1600-h/DSC00337.JPG"></a></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"><a href="http://bp3.blogger.com/_HCp7YYkMOkU/SB3Acy9dB_I/AAAAAAAAAJ8/t73aKmesJ30/s1600-h/DSC00337.JPG"></a></div><div align="justify">.</div><div align="justify">.</div><div align="justify">.</div><div align="justify">.</div><div align="justify">.</div><div align="justify">.</div><div align="justify">.</div><div align="justify">.</div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify">Konya’da benim hayatta tanidigim en guzel keyif yapma ve yaptirma uzmanlari, goz doktoru arkadaslarim Nilgun ve Halil’le gittigimiz piknik de, hala<a href="http://bp1.blogger.com/_HCp7YYkMOkU/SB2_7S9dB-I/AAAAAAAAAJ0/9N937MlgFoQ/s1600-h/DSC00312.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5196520570478200802" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_HCp7YYkMOkU/SB2_7S9dB-I/AAAAAAAAAJ0/9N937MlgFoQ/s200/DSC00312.JPG" border="0" /></a> hatirladigim zaman beni guldurur. Onlarin Konya’da bir sureligine yasayan Alman arkadaslarinin, Nilgun’un hazirladigi piknik cantalarindan cikan beyaz ortulere, beyaz porselen tabaklara ve tabii ki cam kadehlere bakarkenki saskinliklari, Halil’in, Nilgun’le bana “boyle piknik sepeti mi hazirlanir” diye cektigi firca, Nilgun’un “yapamam sekerim, yapamam aaaaa, elin adamina rezil mi olalim plastik tabakla” demesi hala kulaklarimda.. Ben de Abant’ta oyle beyaz ortulu, masalarda yemek yenen bir piknige katilmis ve cok keyif almistim dogrusu..<br /><br />Federico kararini coktan vermis, 1 mayista piknik yapilacak. “Calisanlar 1 mayis gunu piknik yaparak dinlenirler” demis ogretmeni okulda.. Emir buyuk yerden..</div><div align="justify">.</div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify">Acaba bir yolunu bulur da kandirir miyiz diye Roma cevresinde cok guzel bir gezi yapiyor ve cok cici bir restoranin onunde duruyoruz. Reaksiyon o kadar buyuk ve gercek ki, hemen bir benzin istasyonundan bulunabilecek malzemeler aliniyor, eve donuluyor, iki yaygi, biraz sucuk, kofte, salsiccia ne bulursak iki cantaya dolduruluyor ve evimizin hemen karsisindaki parka gidiyoruz. </div><div align="justify">.<a href="http://bp0.blogger.com/_HCp7YYkMOkU/SB2_FC9dB9I/AAAAAAAAAJs/bVomBaDwKy0/s1600-h/DSC00316.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5196519638470297554" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_HCp7YYkMOkU/SB2_FC9dB9I/AAAAAAAAAJs/bVomBaDwKy0/s200/DSC00316.JPG" border="0" /></a><a href="http://bp3.blogger.com/_HCp7YYkMOkU/SB3Bey9dCBI/AAAAAAAAAKM/xm5Ub5702uw/s1600-h/DSC00335.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5196522279875184658" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_HCp7YYkMOkU/SB3Bey9dCBI/AAAAAAAAAKM/xm5Ub5702uw/s200/DSC00335.JPG" border="0" /></a><a href="http://bp0.blogger.com/_HCp7YYkMOkU/SB3CGC9dCCI/AAAAAAAAAKU/V0H_jpxShNw/s1600-h/DSC00355.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5196522954185050146" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_HCp7YYkMOkU/SB3CGC9dCCI/AAAAAAAAAKU/V0H_jpxShNw/s200/DSC00355.JPG" border="0" /></a></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify">.</div><div align="justify">.</div><div align="justify">.</div><div align="justify">.</div><div align="justify">.</div><div align="justify">.</div><div align="justify">.</div><div align="justify">.</div><div align="justify">.</div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify">Park civil civil. Babam yere oturmayi basaramiyor bir turlu ve bizi gulduruyor. Herseyi yapiyoruz. Yani barbeku yapiyoruz, top oynuyoruz, ucurtma ucuruyoruz, ucurtmamiz agaca takiliyor,kuyrugu karisiyor, cimlere uzaniyoruz, termosta demlenmis cay iciyoruz. Hepimiz bu yoktan var edilmis piknikten cok keyif aliyoruz. Hayret ama encok da benim hosuma gidiyor bu gun. </div><div align="justify"><br /></div><div align="justify"><a href="http://bp3.blogger.com/_HCp7YYkMOkU/SB3A8y9dCAI/AAAAAAAAAKE/KIM_jXIFwB4/s1600-h/DSC00338.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5196521695759632386" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_HCp7YYkMOkU/SB3A8y9dCAI/AAAAAAAAAKE/KIM_jXIFwB4/s200/DSC00338.JPG" border="0" /></a></div><div align="justify">Eve donuyoruz. Babam televizyonu aciyor. Bir huzun tablosu izliyoruz.. Cok aci, cok haksiz, cok cirkin, cok inanilmaz gorduklerimiz. Insan heryerde insan, emek heryerde emek, calisan heryerde calisan.. Ama ulkelerin insana ve onun urettigine verdikleri deger farkli.. Kucucuk cocugunu kollarinin altindan tutup, polislere dogru sallayan babanin goruntusu beynime kaziniyor bu 1 mayis’in biraktigi bir iz olarak..<br /><br />Mehtap Pasin Gualano<br />Roma, 4/V/2008</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5583957977341314874-540129090344512512?l=tofugrup.blogspot.com' alt='' /></div>Mehtap Pasin Gualanohttp://www.blogger.com/profile/14701400792742703481noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5583957977341314874.post-68524686126360421832008-04-28T08:25:00.004+01:002008-04-28T10:41:04.674+01:00...<br />telefonda<br />apartman görevlisinin<br />ismini görünce<br />ki<br />kendisi bugüne kadar<br />hiç hayır haber vermemiş<br />birisidir<br />şimdi<br />akşam akşam<br />uğraş bakalım<br /><br />abla kapın açık<br /><strong>polis çağırayım mı ???</strong><br />dejavuuuu<br />ben bu cümleyi daha önce<br />duymuştum....<br /><br />evin derli-toplu<br />olduğunu hatırlayıp<br />mutlu oldum<br />güzel<br />polislere ayıp<br />olmayacak diye düşündüm<br /><br />nereden<br />bilebilirim ki<br />hırsız kişiler<br />değişik değişik<br />karakterli...<br />geçen sefer giren<br />titizdi<br />hiçbir yeri dağıtmamıştı /<br />evin halini<br />gördüğümde<br />gerçekten çığlık attım ki<br />son<br />yıllarda<br />hiç atmamıştım<br />doğaçlama<br />içten gelen birşeydi....<br /><br />çekmece - dolap - valiz<br />hatta kütüphane<br />yerlere saçılmış<br />bu kadarı tamam<br />valizlerin kapağını neden<br />kırdın arkadaşım<br />hiç mi<br />valiz kapağı açmadın...<br />ve<br />bizim ailenin<br />iletişim<br />konusundaki<br />performansı<br />her zaman<br />takdir ederim<br />olay mahaline<br />benden önce ulaşmışlardı -<br />gurur duydum<br /><br />haftasonum<br />böyle geçti...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5583957977341314874-6852468612636042183?l=tofugrup.blogspot.com' alt='' /></div>ilahi tatlarnoreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-5583957977341314874.post-11723873965721461242008-04-28T01:20:00.012+01:002008-04-28T20:56:37.962+01:00<div align="center"><br /><strong><em><span style="font-size:85%;">Suryanamaskar serisi- görüntü ve müziğini dinlemek için, lütfen bloğun sol alt tarafında bulunan muzik kutusunda stoplayıp,</span> <span style="font-size:85%;">Play'e basın.</span><br /><br /><embed src="http://www.youtube.com/v/9Lwi1zGqkdA&amp;hl=" width="425" height="355" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent"></embed><br /><br /></em></strong><br /></div><p align="justify"><span style="font-size:85%;"></span></p><div align="justify"><br /><em><span style="font-size:85%;">"Sanskritçe <strong>Surya </strong>‘güneş’ <strong>Namaskara</strong> ise ’selamlama<strong>’</strong> veya ‘<strong>bağlantı’</strong> demektir. Böylece Surya Namaskara ‘güneşle bağlantı’ anlamına gelmektedir. Surya Namaskara bedende akan güneş enerjisinin canlandırma tekniğidir. Güneş "ruhi bilinç" simgesidir. Aynı zamanda kişiyi tinsel uyanışa ve bunun sonucunda gelen şuur açılmasına hazırlar. "</span></em><br /><br /><em>------</em><br />Bu dünya senin dünyan....Ve bu hayat senin hayatın... Önce çöz zincirlerini, bağladığın kendini...<br /><br />Sonra koş özgürce çimlerde.... Ayakların yere değsin önce.... Çimen ve toprak kokusu çalınsın burnuna...Ve bir ağaç gibi kök sal bu hayata... <strong>Kendini özgürce hayatın içine bırak... Ama kök saldığın toprağı da anla...</strong><br /><br />Bir ağaç gibi sabırlı olmayı öğren... Aynı noktada yıllarca sessizce kalır çünkü onlar... Toprağa saldıkları kökleri ve gökyüzüne uzanan dallarıyla dimdik dengededir her zaman ağaçlar... Dallarında kuşları misafir eder, mevsimler geçirir, direnmezler hiçbirşeye çünkü bilirler ki birgün elbet bahar gelir.<br /><br /><a href="http://bp3.blogger.com/_f7fhmowvUDI/SBUcFJ30_tI/AAAAAAAAF1k/6VjwNuHg8oY/s1600-h/The_Tree_1_7_by_JaneDoe87.jpg"></a>Dimdik duran sabırlı bir savaşcıdırlar ama aynı zamanda da her doğa koşuluna da teslim olur ağaçlar... <strong>O teslimiyette, sadece '<em>sürece'</em> odaklıdırlar..</strong> Yoldan geçene, dallarındaki göçmen kuşlara, gövdelerini gıdıklayan karıncaya, kara kışlara, rüzgara, güneşe ve aya...<br /><br />Ve sen de ağaç gibi ol şimdi.... Dimdik... Köklerini sal hayata.. Gövdenden yukarılara uzanmaya çalışan kollarını hisset... Hayallerine ve güneşe doğru uzan hadi... Besle sen de kendini, köklerinden aldığın güç ile gökyüzüne... Sonsuzluğa uzanırcasına gerin... Gökyüzü bak açmış kollarını, seni kucaklıyor... Güneşi selamlamayı da unutma.... O büyüten, yaşatan, ısıtan ve varedeni... Bak hem güneşte çok seviyor seni .......<br /><br />Denizlere koş sonra, bir tek kıyısından anlayabildiğimiz denizlere... Ayağını korkmadan suya değdir... Önce soğuk gelir su titretir seni, sonra ısıtır ona teslim olduğunda savaş bitmiştir çünkü...<br /><br />Haydi şimdi suya bırak kendini.... Suya uzan.. Altında maviden bir çarşaf, bulutları yorgan, dalgaları da ninni say..... Anla suyu, dinle sana anlattığını.... <strong>Konuşma, sadece dinle..</strong>. Bazen uysallığını anlatır o sana, bazen hayatındaki dalgalanışları, koyu karanlıklarını, fırtınaları, aşkı, kavuşmayı ve mavi umutları... Her damlasıyla hareket eder o, dalgalarıyla tutunmaz asla kumsala... Vursa da bazen öfkeyle kıyılara, mutlaka okşar sularıyla kıyıların ruhunu da... Her taşın altından üstünden geçerek özrünü diler çekilir köşesine, her kum tanesini de sevgiyle okşar damla damla....<br /><br /><a href="http://bp1.blogger.com/_f7fhmowvUDI/SBUd3p30_uI/AAAAAAAAF1s/iODurTl0OGY/s1600-h/By_the_sounding_sea_by_MercrediW.jpg"></a>Bazen zordur deniz, bazen zorlar insanı ama mutlaka vardır her denizin sakin bir limanı ve bilirmisiniz ki gözyaşlarımıza benzer aynı tadı...<br /><br />Keşfet denizi, kulaç at sonra....Her kulaç ile önünden geçen su, arkanda birleşir nasıl olsa.. Deniz bütündür hayat gibi asla bölünmez parçalara... Kulaçlar yol olur, ilerlemende rüzgar yardım eder sana...Korkma.. Bir deniz anası geçer altından, bir balık minik minik ısırır belki seni ve belki ileride çok daha büyükleri olsa da denizin altında... Sen yüzmeye devam et.... Deniz seni korur, gözetir ve hatırlatır sana, hayatının ilk evresini anne karnında ....<br /><br />Sonra nefesini tut.... Biraz derine dal.. Her güzelliğin karşısında tuttuğun gibi hani nefesini... Balık ol, Yunus ol, dön kendi etrafında... Kum çıkar derinlerinden.... <strong>Derinlerini anla...</strong> Ve çocukluğumuzda yaptığımız gibi, her derine dalışımızda ayağımızı kuma değdirdiğimizde yukarıya çıkabileceğini hatırla... <strong>Su mutlaka kaldırır seni unutma...<br /></strong><a href="http://bp3.blogger.com/_f7fhmowvUDI/SBUeoJ30_vI/AAAAAAAAF10/kbzMxFFpCgc/s1600-h/Mountain_by_hollowg.jpg"></a><br />Sonra dağlara tırman... Bacakların yorgun düşse de, her nefes nefese kalışta daha ilerilere gitmek için sadece nefesinden al gücünü... Dağlar zorludur.. Her düştüğünde canın acıyabilir.. Ama bu durdurmasın seni sakın... <strong>Ne kadar yükseğe tırmanmak için güç bulursan, bil ki o kadar kendine yaklaşmaktasın..<br /></strong><br />Dağ bilgedir.. Heybetlidir ve saklamaz hiçbirşeyi, paylaşır.. Ona küsen fare midir, tavşan mıdır bilmez, mağrurdur ikisini de yaşatır... Adımlarını büyük at, yorulma... Her adımının da farkında ol, hatırla... <strong>Varmak için değil, yol için yürü...Ve manzarayı da kaçırma.</strong>.. Daha yukarıdan manzara bir öncekinden daha güzel olsa da, yol ancak yolcu tadını çıkarabilirse güzeldir ve her zaman çıkılacak daha yüksek bir zirve vardır yanılma..<br /><br /><strong>O dağ senin ....</strong> Zirveler de... Yol da senin .... Ben sadece şu taraftan kendi yoluma giderken sana rastlayan bir yolcuyum.. Tırmanışın çok mu zor geçiyor, manzaralar mı güzel yoksa.. Hangisini anlatırsın bana?<br /><br /><strong>O Ağaçta sensin...</strong> Dallarında yuva kurmuş kuşlar... Farkında mısın? Yavrular yakında yumurtadan çıkar.. Anneleri yemek aramaya gittiğinde iyi bak minik yavrulara.... Sırtında dolaşan karıncalara da ses çıkarma..<br /><br /><strong>O denizde sensin..</strong> O kumsalda..... İster ayağını değdirmeye kork.. İster dalmaya... Derinlerinde ne var bilme veya.. Hayal kurabileceğin mavi bir ufkun olduktan sonra...<br /><br /><strong>Hepimiz ormandaki ağaçlarız</strong> aslında, <strong>denizdeki birer damlayız</strong> ve <strong>kendi yolumuzda bazen yolları keşişen yolcularız</strong>.... İster ağaç olalım, ister deniz, ister yol... Ama şimdi gülümse kocaman... Yüzüne yayılsın o tebessüm.. Güneşe selam ver böylece.... O hepimizin içini ısıtırken gülümsüyor, hayatımızı ve yolumuzu aydınlatıyor bügün de, yarın da....<br /><br />Brajeshwari Devi Dasi<br />28.04.2008<br />*<br />* </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5583957977341314874-1172387396572146124?l=tofugrup.blogspot.com' alt='' /></div>Brajeshwarinoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-5583957977341314874.post-3554708944296769432008-04-25T20:28:00.003+01:002008-04-25T20:37:58.419+01:00<div align="justify">“…hiç soğumasın elimizde tuttuğumuz eller, baktığımız gözler sonsuzluğun mutluluğuyla hep ışıldasın istedik…” Deniz Kara<br /><br />Darbeden oluşan katarak, sol gözümü son aylarda buzlu bir cam gibi iyice kaplıyor. Benim görmediğimi sandığım sol gözüm, aslında ışık aldığı için sol tarafımı da görüş alanıma katıyormuş. Birdenbire sol tarafsız kalıyorum. Yürürken konuşacağım kişileri hep sağ tarafımda tutmaya çalışıyorum. Hatta Berrin’in evinde, Deniz nedenini farketmemekle birlikte bütün tofucanları sağ tarafımda bırakan koltuğu sevdiğimi farkedip:<br /><br />-Sen bu koltuğu sevdin, yine buraya otur.<br />-Evet,sol gözümde katarak var bu koltuktan hepinizi daha rahat görüyorum. 22 Nisan’da ameliyat olacağım.<br /><br />En sonunda 22 Nisan geliyor. Cosetta ile birlikte saat 10.00’da klinikte oluyoruz. Yanımda pijamalarım ve terliklerim var. “Günlük Hastahane” denilen bu hastahane deneyimimde 306 nolu odayı iki hasta ve onların refakatçileri ile paylaşacağım. Hastalar ameliyathanede oldukları için ilk önce refakatçılarını tanıyoruz. Bir ara ameliyatların umduklarından daha uzun sürdüğünü söylüyorlar. Bir müddet sonra hastalardan biri, hemşirenin refakatinde odaya giriyor. Yorgun bir hali var. Terlemeye başlıyor. Tansiyonunun düştüğünü söyleyip karısından hemşireyi çağırmasını istiyor. Biraz sonra hemşire gelip balkonun kapısını açıp oda arkadaşımın tansiyonunu ölçüyor. Onu koltuğa uzatıp dinlenmesini söylüyor.<br /><br />Gözündeki yağ bezesini aldıran bu oda arkadaşımın, yağ bezesi umulduğundan daha derinde olduğu için ameliyat uzun sürmüş ve beş dikiş atılmış. Aynı ameliyathanede diğer oda arkadaşımız da olduğu için içeriden ilk haberleri de o getiriyor. Diğer oda arkadaşımızın karısı taze haberleri ilgi ile dinleyip, yorumlar yapıyor.<br /><br />Bir ara odaya hala ameliyatta olan oda arkadaşımızı ameliyat eden doktor şiddetle giriyor ve hastanın karısına, kocasının neden ameliyattan önce kapuçino içtiğini ve neden sırtından sorunları olduğunu söylemediklerini, kocasının ameliyat masasında durmadan kıpırdadağını söylüyor.<br /><br />Benim sıram çok geç geliyor. 306 nolu odada üçbuçuk saat bekliyorum. Cosetta bir ara sabırsızlanıyor. Ben, önemli olan ameliyatın iyi geçmesi, üç-beş saatin önemi yok diyorum.<br /><br />En sonunda benim sıram da geliyor. Antonio beni alıp ameliyathaneye götürüyor.<br /><br />-Sadece gözünü anestezi yapacağız, etrafta olup bitenleri, akan suları filan duyacaksın, sakın tepki gösterme, en önemli şey kıpırdamaman.<br /><br /><a href="http://bp0.blogger.com/_jeevPq2WFVE/SBIxY4MNwhI/AAAAAAAAA_g/hZK7LBaOwe4/s1600-h/Ameliyat_sonrasi.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5193267623781843474" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_jeevPq2WFVE/SBIxY4MNwhI/AAAAAAAAA_g/hZK7LBaOwe4/s200/Ameliyat_sonrasi.jpg" border="0" /></a>Aklıma Kazancakis’ten okuduğum bir Stalin anısı geliyor. Çarlık askerleri bir grup bolşeviği tutuklarlar ve sıraya dizip dövmeye başlarlar. Hepsini dayaktan bitkin halde yere düşunceye kadar döverler. Ama Stalin bir türlü yere düşmez. Buna sinirlenen asker “o kadar vuruyoruz düşmüyorsun.” der. Stalin dişlerinin arasından bir ot çıkartıp gösterir “bak, bu otu dişlerimin arasında sıkmadım bile.” der.<br /><br />Ben de dişlerimin arasına bir ot koyuyor ve ameliyatın sonuna kadar dişimi bile sıkmamaya kendi kendime söz veriyorum. Artık kimsenin işine yaramayan Stalin, bu ameliyathanede benim işime yarıyor.<br /><br />Sağ gözümü bantlayıp sol gözüme anestezi yapıyorlar. Ve çalışmaya başlıyorlar. Ben ağzımdaki ot parçası incinmesin, Antonio’yu mahçup etmeyeyim istiyorum. Ameliyathanenin radyosundan müzik dinliyorum. Arada komutlar alıyorum: Sağa bak, sola bak, üste bak, tam karşıya bak. Bir keresinde sağımla solumu karıştırıyorum. Sisle kaplı bir denizde karanın nerede olduğunu karıştırmak gibi bir şey, çünkü mihenk taşlarınız kalmıyor. Bir ara bir kadın sesi “Görüşmek üzere” deyip ameliyathaneyi terk ediyor. Bir erkek sesi “Görüşmek üzere Carla” diyor. Ben de Carla’ya “Görüşmek üzere Carla” demek istiyorum, ama aklıma ağzımda tuttuğum ot geliyor.<br /><br />Bir ara Antonio uzun saplı makası arıyor, ama bulamıyor. Herhalde bütün hikayem bu uzun saplı makasa bağlı değildir diye düşünüyorum. Bir arada Antonio “bari estetik olarakta iyi olsun” diyor. Bunun ne ile ilgili olduğunu anlayamıyor, “koklamışım ben gülümü, uçurmuşum bülbülümü ben” diye düşünüyor, gülümsüyorum.<br /><br /><a href="http://bp1.blogger.com/_jeevPq2WFVE/SBIx1IMNwiI/AAAAAAAAA_o/RkJCjtiFfLw/s1600-h/or-bag.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5193268109113147938" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_jeevPq2WFVE/SBIx1IMNwiI/AAAAAAAAA_o/RkJCjtiFfLw/s200/or-bag.jpg" border="0" /></a>Aklıma, eve sağlık bakanlığından gönderilmiş bir mektup geliyor. Mektupta, “öldüğünüzde eğer organlarınızı bağışlamak istiyorsanız “evet”i, istemiyorsanız “hayır”i işaretleyin ve bu kağıdı yanınızda taşıyın” yazıyor. Ben “evet”i işaretliyorum. Simdi içimden “Antonio, eğer bu ameliyatı iyi yaparsan, bari öldüğüm zaman hediye edeceğim şeyin bir anlamı olur.” diyorum.<br /><br />Sayılı gün gibi, sayılı dakikalar da en sonunda bitiyor. Ayaklarımın üzerine dikiliyorum. Bir saat onbeş dakika süren ameliyatta, dişlerimin arasında tuttuğum ota bakıyorum. Gerçektende sıkmamışım. Hemşire kolumdan tutuyor ve 306 nolu odaya giriyoruz. Daha önceki iki hastanın mıymıntılarını görüp Cosetta’ya mıymıntılık yapmayacağıma zaten söz vermiştim. Mıymıntıya da gerek kalmıyor. Birden sol gözümün içinde dört yuvarlak damlanın gezindiğini görüyorum. Bu dört damla bazen yanyana gelerek bir menekşenin taç yapraklarını, bazen bir Walt Disney filminin mikisinin kulaklarını bazen bir battal ebru oluşturuyorlar. Bazende bu koyu morumsu damlaların içinden havaya fırlayan beyaz güvercinler çıkıyor.Nedense bunun ne olduğunu Antonio’ya sormayı unutuyorum. (daha sonra eve telefon edip sorduğumda, bunun önemli bir şey olmadığını, hava kabarcıkları olduğunu söylüyor. Nitekim ikinci gün kayboluyorlar)<br /><br />Eve dönerken takside aklıma cep telefonumu açmak aklima geliyor. Mehtap arıyor. Antonio ile konuştuğu için ameliyatın zor ama başarılı geçtiğini biliyor. “İyiyim Mehtap” diyorum.<br /><br />Nedense doktorlarla, sanatçıları karşılaştırıyorum. Sanatçının sanat diye sunduğu sanat eseri, çoğu zaman, sanatçının yapmak istediği değil, yaptığı şeydir (özellikle bu sanatçılar bu yapmak istediklerini daha sonra uzun uzun anlatmak zorunda kalırlar). Oysa doktorların işi zor. Çünkü sağlık denen seyin belirli ölçüleri var, ve hastalar bu ölçüleri biliyorlar. Hastalarının vücutları karşısında, bir tuvalin karşısındaki Picasso tavrını alamıyorlar. Ben bunu böyle istedim, ben bunu böyle düşünüyorum, ben bunu böyle görüyorum deme hakları yok. Kötü bir sanatçıyı kitlelere binbir dalevere ile iyi sanatçıdır diye yutturabilirsiniz. Ama kötü bir doktoru kitlelere iyi doktor diye yutturmak hemen hemen olanaksız. Gecelerini gündüzlerine karıştırarak bu zor mesleği binbir sorumluluk alarak yapan doktorlara ( Elbette benim doktorum Antonio Gualano’ya da) çok saygı duyuyor, tesekkur ediyorum.<br /><br />23 Nisan’da akademiye derse gidip gidemeyeceğimi kestiremediğim için atölyedeki malzeme dolaplarının anahtarlarını Mara’ya veriyorum, “gelin çalışın atölye kapalı kalmasın, ben ne halde olurum bilmiyorum” diyorum. 23 Nisan sabahı her zamanki gibi erkenden, gözümde plastik bir koruyucu (burada midye kabuğu diyorlar buna) metroya biniyorum. Metroda dilencilik yapan çingene çocuğu benim gözümdeki plastiği görünce (komik bir şey yapmaya çalıştığımı düşünerek) dilenciliğini unutup bana nanik yapıyor. Ben de ona nanikle cevap veriyorum. Akademiye varıp atölyeme girdiğimde iki Marayı atölyeyi yerleştirirken buluyor, her ikisine de teşekkür ediyorum. İkisi de hem iyi öğrenci hem de çok iyi insanlar. Bugün atölyeye giren bir hoca Maralardan birinin bastığı bir gravürü gösterip bana “Senin mi?” diye soruyor. “Benim değil, öğrencimin.” diyorum.<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5583957977341314874-355470894429676943?l=tofugrup.blogspot.com' alt='' /></div>Nilambarahttp://www.blogger.com/profile/07577720344109096857noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-5583957977341314874.post-44647974034536424422008-04-22T08:36:00.004+01:002008-04-22T09:01:44.356+01:00Sessiz bir<br />gecede<br />sadece<br />sen<br />yorgunum çok<br />ve sadece sen <a href="http://bp0.blogger.com/_olYX0J57JMM/SA2WoEsJX9I/AAAAAAAABFE/pV2I_v2uv7c/s1600-h/venice145.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5191971560625889234" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_olYX0J57JMM/SA2WoEsJX9I/AAAAAAAABFE/pV2I_v2uv7c/s320/venice145.JPG" border="0" /></a><br />gözlerindeki ışıltıyı gördüm<br />sana saygı duydum<br />sevgiyle<br />önünde eğildim<br />iki büklüm<br />iki<br />büket çiçek olduk<br />sana saygı duydum<br />ve bunun için<br />kendime<br />kendi çocuğuma<br />kadınıma<br />saygı duydum<br />kadınlara saygı duydum<br />anneme<br />gözlerideki ışığı hiç kaybetme<br />ney ve ben<br />sana saygı duydum<br />boşversek de gelmişi <br />geçmişi<br />bakışındaki hüzmeye saygı duydum<br />bakışından süzülen <br />aşka aşık oldum<br />rüzgarda salınan otlar<br />ve saçındaki rüzgara saygı duydum<br />ve derinlerde<br />nefessizce<br />nefessizce<br />sessiz<br />yokoldum<br /><br />o.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5583957977341314874-4464797403453642442?l=tofugrup.blogspot.com' alt='' /></div>ilahi tatlarnoreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-5583957977341314874.post-59282742047594011462008-04-21T19:30:00.003+01:002008-04-22T21:59:58.223+01:00<div align="justify">Bugün tofu sayfasını açınca Fatih'in yazısını ve yorumlarımızı tekrar okudum ve kendimi biran duyarsız, katı bir tutum içindeymiş gibi algılayıp ürperdim. Günlerdir utanç içinde sesimizin soluğumuzun kesildiği bu insanlık dışı olay ve toplum olarak içinde bulunduğumuz durum... Hergeçen gün hepimizi biraz daha sus pus edip, sindiriyor...<br /><br /><a href="http://tn3-1.deviantart.com/fs11/300W/i/2006/173/f/a/shame___by_miianaa.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand" alt="" src="http://tn3-1.deviantart.com/fs11/300W/i/2006/173/f/a/shame___by_miianaa.jpg" border="0" /></a>Aslında, ne yazık ki Fatih'in yazısında geçen her detay sadece Türkiye'ye özgü değil, insana özgü, ne yazık ki tüm dünyaya özgü... sadece, ülkemizde yaşanması ekstra bir katkı yapıyor utancımıza, üzüntümüze... Oysa, şovenist bir utancın çok ötesinde, <strong>insan olarak utanç verici...<br /></strong><br />Ne yazık ki insan, insan olmaktan uzaklaştıkça daha da vahşileşmekte... ne yöne doğru uzaklaşmadır bu adlandıramıyorum, hayvani içgüdüler diyemiyorum çünkü hiçbir hayvanın doğasında korunma güdüsü dışında zevk için öldürme güdüsü yoktur... bu denli vahşileşmenin adını koymak mümkün değil...<br /><br />1990 yılında Londra'dayken, sadece 1,5 ay içinde metroda sırf zevk için 5 yabancı kız öğrencinin (2 İspanyol, 2 Fransız ve 1 İtalyan) raylara itilerek öldürüldüğünü hatırlıyorum... heryerde sıkı sıkı tembih ediliyordu, "metroda kesinlikle raylara yakın değil duvara yakın yürüyün, durun" diye... Hergeçen gün yeni bir saldırı olayı anlatılıyordu... hava karardıktan sonra dışarıda kalmaya ürker hale geldiğimi hatırlıyorum...<br /><br />Ne yazık ki bu tip saldırılar ülkelere değil insana özgü, çağımıza özgü... tıpkı toplumsal yozlaşmanın, kültürel yok oluşun, ekonomik çöküşün sadece ülkemize değil tüm dünyaya özgü olması gibi...<br /><br /><em>[Fatih ile Ankara'dayken konuşmalarımız sırasında anladığım birşey var ki burada onu tekrarlamak ihtiyacındayım... her birimiz karşımızdakini kendi literatürümüz, kendi anlayışımız içinde değerlendiriyoruz... Sevgili Fatih, kendi politik altyapısı, politik literatürü ile değerlendirmiş çoğu ifademi doğal olarak ve yine doğal olarak eleştirel yaklaştı bazı noktalara... Oysa, hiçbir politik alt yapısı, geçmişi ve hatta sempatisi olmayan bir kişi olarak benim literatürüm daha çok kişisel gelişime, spritüel yaklaşıma ait... Dolayısıyla ilginçtir ki aynı ifade iki farklı anlayış ile bakıldığında çok farklı anlamlar taşımakta... Mevlana'nın "siz kendinizi ne kadar ifade ederseniz edin karşınızdakinin değerlendirdiği kadarsınız" sözü buraya tam oturmakta... Dolayısıyla tabii ki kızamıyorum böyle anlamış olmana Sevgili Fatih :) ]<br /></em><br />Ancak, şu gerçeği de kabul etmeliyiz ki, içinde bulunduğumuz toplum son yıllarda <strong>ekstra değişimler</strong> yaşamakta ve ne yazık ki bunu büyük bir hızla yaşamakta ve çoğumuz da ürkerek izlemekteyiz... Ancak, korku kültürü yerleştikçe değişimler daha hızlı yaşanır (politik bir literatür ile değil spritüel literatür ile düşünüyorum bunu), korku umutları yok eder ve ne yazık ki umutlar yok oldukça yaşama isteği azalır ve depresif bir toplum ortaya çıkar, sosyolog değilim ama sadece mantık yürütmek bile korkan, umutsuz, depresif bir toplumdan çok başarılı robot tipler oluşturulabileceğini göstermeye yeterli...<br /><br /><strong><a href="http://tn3-1.deviantart.com/fs11/300W/i/2006/184/7/f/First_Steps_by_Toxicpaint.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand" alt="" src="http://tn3-1.deviantart.com/fs11/300W/i/2006/184/7/f/First_Steps_by_Toxicpaint.jpg" border="0" /></a>Ve ısrarla inanmaya devam ediyorum ki, toplumu onarmanın, düzeltmenin yolu bireyden başlar ve herbir birey kendi adımlarının sorumluğunun farkında olmalı... Herşeye, tüm olumsuzluklara rağmen umut ile, neşe ile, aşk ile, çoşku ile adım atmaya devam etmeli... hergeçen an daha da coşarak... kendi enerjisini yükselten kişi her türlü kaosun içinde dahi güçlüdür, dengededir ve önce yakın çevresini yükseltir ve yükselen her değer zincirleme yükseltici rol oynar... tüm toplum için...<br /></strong><br />Daha da canlı, umutlu, neşeli sevgi dolu adımların tam da zamanı... Ne dersiniz?<br />Sevgiyle...<br />ND – 21.04.2008 </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5583957977341314874-5928274204759401146?l=tofugrup.blogspot.com' alt='' /></div>Nilambarahttp://www.blogger.com/profile/07577720344109096857noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-5583957977341314874.post-208722393392446472008-04-18T15:05:00.003+01:002008-04-18T18:59:57.357+01:00<div align="justify"><strong>PİYER LOTİ</strong> </div><div align="justify"><br />“Esrar<br />Tevekkül!<br />Kısmet!<br />Kafes, han, kervan<br />Şadırvan!<br />Gümüş tepsilerde rakseden sultan!<br />Mihrace, padişah,<br />binbir yaşında bir şah.<br />Minarelerden salınıyor sedef nalınlar,<br />burunları kınalı kadınlar<br />ayaklarıyla gergef dokuyor.<br />Rüzgarlarda yeşil sarıklı imamlar ezan okuyor!”<br /><br />İşte frenk şairinin gördüğü şark!<br />İste<br />dakikada 1 000 000 basılan<br />kitapların<br />şarkı!<br />………………<br />Şark<br />üstünde çıplak<br />esirlerin<br />aç geberdiği toprak!<br />Şarklıdan başka herkesin<br />orta malı olan memleket!<br />Açlığın kıtlıktan oldüğü diyar!<br />…………..<br /><br /><strong>Nazım Hikmet 1925</strong><br /><br /><br /><br /><strong>Sevgili Pippa,</strong><br /><br /><a href="http://bp3.blogger.com/_jeevPq2WFVE/SAireWuAIXI/AAAAAAAAAts/_UO0PIAN9wk/s1600-h/pippa.bmp"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5190587108527448434" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_jeevPq2WFVE/SAireWuAIXI/AAAAAAAAAts/_UO0PIAN9wk/s200/pippa.bmp" border="0" /></a>Nazım Hikmet’in Piyer Loti için yazdığı bu şiirin tamamını okumamış bile olsan, sen bu coğrafyalarda böyle bir gerçeğin olduğunu biliyordun. En fazlada bu coğrafyalarda barışa ve kardeşliğe gerek olduğunu bildiğin için kendine bu rotayı seçtin.<br /><br />“Bu coğrafyalarda da insanlar beyaz gelinlikler giyebilmeli, bu insanların da akşamları dönebilecekleri sıcak bir evleri; gelecek kaygısından uzak sevişebilecekleri beyaz çarşaflı yatakları olmalı. Bahçelerinde silahlı kışkırtıcılar yerine bilime adanmış gençlerin gezindiği üniversiteleri; birbirlerine ölesiye düşman olmayan yürekleri olmalı.” diye düşünmüşsündür mutlaka. Yoksa rotanı kuzeye doğru çizer, bütün bunların başına gelme riski azalırdı. Tabi bütün bunların başına gelmemesi, bütün bunların yok olduğu anlamına gelmiyor.<br /><br />Şimdi herkes yanlış bir iş yaptığını söyleyecek. Oysa sen şimdi bütün hesap-kitaplardan uzak bizim (insanlığın) kendimizle yüzleşmemize fırsat verdiğin için huzur içindesin. Bazen yaşamak insana ağır geliyor iste.<br /></div><div align="justify"><br /></div><div align="justify"><br />●●●<br /><br />Geçen pazar Tofucanlar ile Berrin’in evinde buluşuyoruz. Çiçekler suluyor, tohumlar ekiyor sohbetler ediyor, ilahı tadları tadıyoruz. Sonra artık ayrılma zamanı geliyor, birbirimizle vedalaşıyoruz. Üç günlük Ankara macerama sığdaramadığım eve ve öğrencilerime baklava alma işini bu ayrılıktan sonra yapmak istiyorum. Nilambara beni Mado’nun yakınına bırakıyor. Cadde ve park tıklım tıklım insan dolu. İki kilo baklavayı alıp hemen taksiye biniyor, taksiciye otelin adresini veriyorum. Tam otelin önüne geldiğimizde taksinin ücretini verirken taksiciye “Beni yarın sabah saat 03.45’te otelden alıp havaalanına götürebilirmisin?” diye soruyorum kabul ediyor. </div><div align="justify"><br />Pazartesi günü bu çok erken saatte hazırlanıp otelin lobisine iniyor taksiyi bekliyorum. Taksici ile anlaştığımız saate beş dakika kala telefonum çalıyor. “Abi geliyorum” diyor. Beş dakika sonra otelin önünde oluyor. Bavulumu alıp otelden çıkıyorum.<br />-Selamünaleyküm.<br />-Selamünaleyküm. (Nedense günaydın diyemiyor, ama aleykümselam demeyi de şaşırıyorum.)<br /><br />Bavulu bagaja yerleştirip yola çıkıyoruz.<br /><br /><a href="http://tn3-2.deviantart.com/fs6/300W/i/2005/032/9/b/yellow_taxi_by_iFlow.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand" alt="" src="http://tn3-2.deviantart.com/fs6/300W/i/2005/032/9/b/yellow_taxi_by_iFlow.jpg" border="0" /></a>-Nereye gidiyorsunuz?<br />-Roma’ya<br />-Hayat orada nasıl?<br />-Ne iş yaptığına bağlı. Burada iyi hayat yaşayanlar olduğu gibi orada da iyi hayat yaşayanlar var.<br />-Hayat zor.<br />-Elbette<br />-500-600 YTL’ye nasil gecinilir? Ben 450 YTL kira veriyorum, Allahtan başka bir evim var, ondan 350 YTL kira alıyorum üzerine 100 YTL koyup kirayı tamamlıyorum. Gün oluyor o 100 YTL’yi öderken zorlanıyorum. Hem zorlanıyoruz, hemde lüksümüzden vazgeçemiyoruz. 100 YTL fazla verip kombili evde oturuyoruz.<br /><br />Birden hareketli bir sokaktan geçiyoruz. Taksiler yolcu kapmaya çalışıyorlar.<br /><br />-Burası Ankara’nin pavyonlarının olduğu semt. Saat dörtte pavyonlar kapanıyor.<br />-Pavyondan çıkan müşteri hiç olmasın daha iyi.<br />-Öyle. Daha önce geceleri de geziyordum, vaz geçtim. Şimdi durakta bekliyorum. Az olsun temiz olsun. Seni beklerken bir yolcu aldım, sarhos. Evine gittik para alıp geleceğim dedi. Bekledim geldi.<br />-Parayı alamadım hanımla da kavga ettim.<br />-Neden karınla kavga ediyon?<br />-Sana telefonumu satayım.<br />-Ben ne edecem telefonu.<br />-Beni kızımın evine götür.<br /><br />Sonra bir büfenin önünde durdurdu. Büfeden bir Parlament sigara aldı.<br />-Hani bana verecek paran yoktu? Şimdi gidip sigara alıyorsun.<br /><br />Bana 10 YTL’den kalan parayı vermeye çalışıyor. Yok dedim git sigarayı geri ver ben paramı isterim. Allahtan büfenin önünde başka taksiciler de var. Gitti sigarayı geri verdi 10 YTL’mi aldım. </div><div align="justify"><br />Gece işleri hep böyle, başıma neler neler geldi. Bir defasında bebeler beni Polat’a kadar götürüp orada ektiler. Yaktığın gaza mı acırsın? Enayi yerine koyulduğuna mı? Zaten Ankara dışına yolcu almıyorum artık. Bir defasında ikisi kız üç genç durdurdular, aile sanıp aldım. Önce Ankara’yı bilmiyoruz dediler. Sonra anladım ki Ankara’yı biliyorlar. Beni soyacaklar. Hep ara sokaklara sokmaya çalışıyorlar. Ben de ana caddelerden ayrılmamaya çalışıyorum. En sonunda “yeter inin” dedim. İnerken silahı çıkardı. Silahı tutmaya çalıştım. Bu arada taksi kaymaya başladı, kaldırıma çıktım. Adam taksiden atladı kaçtı, kızlar daha önce inmişlerdi. Ama iki lastiğim kesildi kaldırıma çıkarken. Polis çağırdım, sonrada arkadaşlardan ikinci istepne istedim. </div><div align="justify"><br />Üç çoçuğum var. Çocuk büyütmek kolay değil. Biri Şırnak’ta askerde, diğer oğlan 18 yaşında, çalışıyor, kız ortaokulu bitirdi Kazan’a kuran kursuna gönderdik. Ev boş kaldı. Durumum iyi olsa 10 tane çocuk yaparım. Hatta askerdeki oğlanla sakalaştım.<br /><br />-Buralarda yanlız kaldık size bir kardeş daha yapacağız.<br />-Yok baba delirdin mi? Ne malın, ne mülkün var. Eğer öyle bir şey yaparsanız vallahi buralarda kalır bir daha dönmem.<br /><br />Benim esas derdim şimdi kız. Tülbentinin iğnesini ağzına koymuş, oynarken iğneyi yutuvermiş. Şimdi hergün hastahaneye gidip iğne nerede diye baktırıyoruz.<br /><br />Fatih Mika Nisan 2008 Roma </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5583957977341314874-20872239339244647?l=tofugrup.blogspot.com' alt='' /></div>Nilambarahttp://www.blogger.com/profile/07577720344109096857noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5583957977341314874.post-85457798617769302072008-04-18T08:33:00.004+01:002008-04-18T12:39:33.436+01:00<a href="http://bp1.blogger.com/_f7fhmowvUDI/SAiIa7TshbI/AAAAAAAAFpg/FzT1z4IBxDo/s1600-h/homeless_dog_by_cweeks.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5190548566722774450" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_f7fhmowvUDI/SAiIa7TshbI/AAAAAAAAFpg/FzT1z4IBxDo/s200/homeless_dog_by_cweeks.jpg" border="0" /></a><br /><div align="justify">gercekten balik, kus, kamplumbaga sevenlerden biriyim. yani kedi ve kopek gecmisim hemen hemen hic yok. arkadaslarimin hep olurdu ve onlarinkine bakardim. bu bakma olayi devam ediyor diyebilirim. arti crystallarin kedilerine baglandim zannedersem. bir haftadan fazla gormezsem ozluyorum filan. evlerine gittigimde daha samimiyiz ve artik odanin kapisini acmaya calismiyorlar. boyle bi sozlesme imzaladik "artik misafir degil, rahat birak ve bizde rahatiz" diyorlar gibi. crystallar bi cok istanbullu gibi sokak kediler ve kopeklere bakan insan gordum. duygulandim. istiklal'de 3 tane kopek hamile ve giyim magazalarin onunde yatiyorlar. gelen gecenlere dahi bakmiyorlar. o kadar yorgunlar ki. sabahlari atolye'ye giderken dukkan sahipleri onlara yemek verdigini gordum. pera palas etrafinda kopekler bakiliyor. yenikoy'de kedi cogunlukta ve her sokagin ya cocugu yemek veriyor ya da crystal. yemekler atilmiyor, sokak kedi kopek yemegine donusturuluyor. trafikte de yesil yaya isikta insanlarla birlikte kopekler geciyor. besiktas'ta gordum. sasirdim mi? yoo. sevindim ama birazda uzuldum. onlar bizim kurallara uymaya calisyorlar ama mutlular mi? neysee cok felsefi olmayim. istanbulun guzelligini anlamaya calismaya devam ediyorum.<br />hepinizi ozlediiiim. super gordum hepinizi. bahar geldi. laleler ortada her yerde...gelin bi ziyarete.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5583957977341314874-8545779861776930207?l=tofugrup.blogspot.com' alt='' /></div>indraninoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5583957977341314874.post-66379621383327505462008-04-16T21:36:00.003+01:002008-04-16T21:43:11.008+01:00<div align="justify"><br />O pazar,uzun yürüyüşler yaptık. <a href="http://bp3.blogger.com/_f7fhmowvUDI/SAZks7TshZI/AAAAAAAAFog/2xVpK6XfA34/s1600-h/Spring_by_LeoHutter.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5189946343588398482" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_f7fhmowvUDI/SAZks7TshZI/AAAAAAAAFog/2xVpK6XfA34/s200/Spring_by_LeoHutter.jpg" border="0" /></a><br />Ölçümü metrekare olarak hesaplanan aslında kilometrelerce alana sahip "Güzel Berrin'in" evinde.Kimler yoktu ki orada, kendi içindeki mutluluğu bulan ve bunu hepimizle paylaşan sevgi dolu sözcükler, içimizdeki yaratıcılıklar, el emekleriyle saatlerce ve sevgiyle hazırlanmış yiyeceklerimiz.<br /><br />Hepimiz birer çocuktuk O pazar.<br />Hiç büyümemiştik.Gözlerimizde mutluluklarımız, içimizde söylenmemiş sözlerimiz vardı.Sıcak bir bardak çay, bir dilim pasta çözdü bütün suskunluklarımızı.<br /><br />Hepimiz ne çok konuştuk O pazar.<br />Ne çok özlemişiz çocukluğumuzu, ne çok özlemişiz kucaklaşmayı.Kendimizi birbirimizin aynasında görmeyeli o kadar çok olmuş ki gün bitmesin istedik. Çaylarımızın üzerindeki duman hep tütsün, hiç soğumasın elimizde tuttuğumuz eller, baktığımız gözler sonsuzluğun mutluluğuyla hep ışıldasın istedik. Sarılmalar, kucaklaşmalar yerine ulaştı. Sözler yüreklere dokundu. Gözlerimiz mutluluk dolu, gönlümüz huzur dolu ayrıldık. Herkes kendi sakin, çalkantılı, düşlerine, gerçeklerine doğru yola çıktı.<br /><br />Biliyor musunuz? O pazar, "Bahar kokan" bir eve misafir olmuştuk.<br />Ve içimizde renk renk çiçek açmış,mis gibi kokmuştuk.<br />Haberiniz var mı?...<br /><br /><strong>Deniz Kara</strong><br /><a href="http://bp3.blogger.com/_f7fhmowvUDI/SAZky7TshaI/AAAAAAAAFoo/me6XwgQOPLw/s1600-h/Spring_by_leonard_ART.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5189946446667613602" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_f7fhmowvUDI/SAZky7TshaI/AAAAAAAAFoo/me6XwgQOPLw/s200/Spring_by_leonard_ART.jpg" border="0" /></a><br />TOFU'ya Haikular, Deniz'den...<br /><br />Bir gülümsemedir hayat,<br />Upuzun bir yola çıkmadan<br />Sımsıcak sarılmak.<br /><br /><br />***<br /><br />Bir söz bilirim,<br />İçimden kopup gelen<br />Bahar çiçekleri, yüzlerimizdeki gülümseyiştir.<br /><br />***<br />İçimiz huzur,<br />Gönlümüz sonsuzlukta<br />Uçan bir kuştur.<br /><br />***<br />Biz bir ağacız,<br />Renk renk çiçekler açar,<br />Baharla mis kokarız.<br /><br /><strong>Deniz Kara</strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5583957977341314874-6637962138332750546?l=tofugrup.blogspot.com' alt='' /></div>Brajeshwarinoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-5583957977341314874.post-9546798233895143142008-04-13T23:01:00.019+01:002008-04-14T00:33:20.270+01:00<div style="BACKGROUND: #000; MARGIN: 0px auto; LINE-HEIGHT: 0; TEXT-ALIGN: center; max-width: 511px" align="justify"><div style="PADDING-RIGHT: 0px; PADDING-LEFT: 0px; PADDING-BOTTOM: 0px; MARGIN: 0px; WIDTH: 100%; PADDING-TOP: 0px; HEIGHT: 341px"><iframe style="WIDTH: 100%; HEIGHT: 100%" src="http://picasaweb.google.com/burcucaglayan/Tofu_baharaMerhaba/photo?authkey=8j8ZNsah6Ps#s5188839882703536946" frameborder="0" scrolling="no"></iframe></div></div><div style="BACKGROUND: #000; MARGIN: 0px auto; LINE-HEIGHT: 0; TEXT-ALIGN: center; max-width: 511px" align="justify"><a href="http://blogger-templates.blogspot.com/2007/04/picasa-slideshow.html"><img title="Add to my blog" style="BORDER-RIGHT: medium none; PADDING-RIGHT: 0px; BORDER-TOP: medium none; PADDING-LEFT: 0px; FLOAT: left; PADDING-BOTTOM: 0px; MARGIN: 0px; BORDER-LEFT: medium none; PADDING-TOP: 0px; BORDER-BOTTOM: medium none" alt="Picasa Slideshow" src="http://btemplates.googlepages.com/add.gif" /></a><a href="http://picasaweb.google.com/"><img title="Go to Picasa Web Albums" style="BORDER-RIGHT: medium none; PADDING-RIGHT: 0px; BORDER-TOP: medium none; PADDING-LEFT: 0px; FLOAT: right; PADDING-BOTTOM: 0px; MARGIN: 0px; BORDER-LEFT: medium none; PADDING-TOP: 0px; BORDER-BOTTOM: medium none" alt="Picasa Web Albums" src="http://btemplates.googlepages.com/picasa.png" /></a><a onclick="window.open(this.href,'Slideshow','type=fullWindow,fullscreen,toolbar=no,menubar=no,location=no,resizable=yes,scrollbars=no,status=no');return false" href="http://picasaweb.google.com/burcucaglayan/Tofu_baharaMerhaba/photo?authkey=8j8ZNsah6Ps#s5188839882703536946"><img title="See in fullscreen [Press F11]" style="BORDER-RIGHT: medium none; PADDING-RIGHT: 0px; BORDER-TOP: medium none; PADDING-LEFT: 0px; PADDING-BOTTOM: 0px; MARGIN: 0px; BORDER-LEFT: medium none; PADDING-TOP: 0px; BORDER-BOTTOM: medium none" alt="Fullscreen" src="http://btemplates.googlepages.com/fullscreen.gif" /></a></div><p align="justify"><br /><br />Dolu Dolu bir haftasonu yaşadık.<strong>Cuma günü</strong> Fatih’in sergisiyle, uzun zamandır bahane arayan Tofucanlar sonunda buluşabildi. Fatih ile ilk tanışma kısmını- Tofu sayesinde çabuk aştık. Sanırım hepimiz Tofu sayesinde- yazsakta/yazamasakta bir birlik bilinci kazandığımızı hissetmiştir benim gibi... Aile gibi-tanıdık olmak, yıllardır bildiğin sevdiğin dostların... Cümlelerin yetersiz kaldığı bir yer yok... Herşey burada satır aralarında gizli zaten... Ya da klasik tanışma ve karşılaşma dialogları da yok.. Bunu aşıp, beraber olmanın tadını çıkarabiliyoruz işte bu sayede... Ne güzel.. Öyle değil mi? </p><p align="justify"></p><p align="justify">Nerden tanışırsınız? Çok derinlerden... eskilerden değildir cevap.. Derinlerden... Bildiğimiz için birbirimizi ve sahiplendiğimiz gibi sevdiklerimizi...<br /><br />Sergide bayan katılımı sayemizde arttı.. Ankara’dan da bir sanatçı geçti. Sergiyi ve Fatih’in gravürlerini anlatmama gerek yok sanırım. Hepsinden büyülendik çoğunun hikayesini buradan bilir gibi..<br /><br />Sergi sonrası Fatih’i alıp, yemek yemeği gittik.. Yazılar yerine-sözler uçuştu.. Yorumlar, sesli ve mimikliydi.. Konuşmaların çoğu yazdıklarımızdan alıntı taşıyordu. Çünkü buraya yazılanlar bizden – hayatımızdan parçalarmış da aslında, birini tanımak-onu okumak ile de ilgiliymiş birazda... Anladık...<br /><br /><strong>Cumartesi günü</strong> mini bir Tofu ekibi, Sevgili Nilambara’nın organize ettiği “Mustafa Kartal ile Nefes Tekniği Seminerine” katıldı.. Harika bir seminerdi. Ufkumuz genişlerken- aldığımız nefesinde farkına vardık. Uygulamalar ve çalışmalar etkileyiciydi.. Dolu dolu bitirdik semineri.. Korteksimiz förtledi (En azından benim Subhankari) Ama iyi oldu.. Değişimlere açtık ruhumuzu, nefes verirken de bıraktık tüm korkuyu..<br /><br /><strong>Pazar günü</strong> sabah brunchta, Berrin’in evindeydik. Hem Fatih’e-hemde bahara hoşgeldin dedik hep beraber.. Berrin harikalar yaratmıştı yine.. Yiyemedikleriniz sonra aklınızda kalır ya.. Öyleydi... Bruncha katılan tüm Tofucanlar sertifikalarını aldı. Sertifikalar ne içindi peki? Ödüller hep başarıların ardından verilir ya.. Bu sertifikalar onlardan değildi. Hayata ve paylaşmak adınaydı. Birbirimize olan duygularımızı, paylaştıklarımızı ve dostluğumuzu ödüllendirdik.<br /><br />Bu harika haftasonunun fotoğraflarını yukarıda görebilirsiniz. Bizimle olamayan tüm TOFU ekibi de oradaydı emin olun.. Haydi fotoğraf karelerinde bulun kendinizi...:) (Sevgili Mehtap, Gülçin, Betül, Ozan ve tabiki İndrani .. Ankaraya yolunuz düşse de, bize de böyle tekrar toplaşmak için bahane çıksa keşke.. )<br /><br />Ben çok güzel bir haftasonu geçirdim. Komin hayatı yaşamak istedim böyle.. Sonra olsun dedim kendi kendime.. Özlersem tıklarım TOFU'ya.. Nasil olsa hepsi burada..</p><p align="justify">Tanıdık olmak, dost olmak ve paylaşmanın yitip gittiği bu zamanda bir elin parmaklarından daha çok sevdiğim olduğu için şanslı hissediyorum kendimi.. Hayat devam ediyor, biz de buradan beraberliğimize devam ediyoruz.. Kaldığımız yer hiç olmadı... Başladığımız da... Süren ve sürdükçe keyif veren bir paylaşımın tam içindeyiz.. </p><p align="justify"></p><p align="justify">Fatih'e "hoşgeldin" (iyi ki de geldin) ve aslında gitmediğini, burada yine buluşacağımızı da bilerek "iyi yolculuklar" derken/ Önce bahara, sonra içimizde ve toprakta yeşermeye yüz tutmuş tüm mutlu tohumlara da merhaba demek istiyorum.</p><p align="justify">Ve sözlerimi, Nefes seminerinde öğrendiğimiz harika bir olumlamayı sizlerle paylaşarak bitirmek istiyorum...<br />*</p><p align="justify"><strong>"Bırak- aksın.... İzin ver - olsun..."</strong><br />*</p><div align="justify">Bırakıyoruz akıyor, izin veriyoruz oluyor...</div><div align="justify">Aynı Tofu ve burada paylaşılanlar gibi.. değil mi?..<br /><br />Sevgilerimle<br />Brajeshwari</div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5583957977341314874-954679823389514314?l=tofugrup.blogspot.com' alt='' /></div>Brajeshwarinoreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-5583957977341314874.post-5266355067533276892008-04-08T20:15:00.004+01:002008-04-09T10:34:46.810+01:00<div align="justify"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp0.blogger.com/_33UPHdgH2Po/R_vFV8EgxPI/AAAAAAAAACU/AGl41AiG7iI/s1600-h/DSCN7376.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5186956376540234994" style="FLOAT: right; MARGIN: 0pt 0pt 10px 10px; CURSOR: pointer" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_33UPHdgH2Po/R_vFV8EgxPI/AAAAAAAAACU/AGl41AiG7iI/s320/DSCN7376.JPG" border="0" /></a><br /></div><p class="MsoNormal" align="justify">Akdeniz ve ona sevdalı insanlar. Akdeniz ve güneşin denizle buluştuğu yerde her sabah doğan ve ölen insanlar. Her dalganın köpüğünde enerji bulan yaşamak için, her dalganın karayla sevgilisine yaslandığı yerdeki insanlar… Tüm mağara işte bu insanların gözlemi altındaydı. Mağaranın girişinden başlayarak yavru fokun doğduğu ufacık dehlize kadar bilim adamları ve araştırmacı bir gruptan oluşan ekip mağaranın içini gören kameralar yerleştirmişlerdi .</p><p class="MsoNormal" align="justify">Araştırma ünitesinde oturan Fatih ve Nilambra <span style="font-size:+0;"></span>durumu hemen fark eti. Dışarıda gözlem yapan Berrin’e telsiz vasıtasıyla en kısa sürede dalışa hazır olması gerektiğini söyledi. Kıyıda duran tekneye hemen bindiler , fener ve dalgıç ekipmanları teknede her zaman hazırdı.</p><p class="MsoNormal" align="justify">Kısa süre içinde mağaranın karanlık girişine geldi Fatih Kaptan. Berrin dalış ekipmanlarından sadece maske , palet ve feneri aldı. Dalış elbisesi için vakit yoktu. Kısa sürede mağaranın giriş ağzına geldiler.</p><p class="MsoNormal" align="justify">Fatih kaptan Berrin’e “ Atla “diye komut verdi.</p><p class="MsoNormal" align="justify">Soğuk ve duru su dalgıcın bütün ruhunu sardı. Tüm bildiklerini bir tarafa<span style="font-size:+0;"> </span>bırakmak istiyordu ve sadece yüzmek. Karanlık ve gizem dolu bir yolda ilerlerken kalbi küt küt diye çarpıyordu dalgıcın. Aslında hiç yapmamaması gereken bir dalıştı. Anne fok onları fark ederse mağaraya olan güvenini yitirebilirdi. Ve yavrusu pahasına olsa da onu terk ederdi.</p><p class="MsoNormal" align="justify"><span style="font-size:+0;"></span>Bu operasyon sadece bu üç araştırmacının insiyatifindeydi. </p><p class="MsoNormal" align="justify"><?xml:namespace prefix = o /><o:p></o:p></p><p class="MsoNormal" align="justify">Dalgıç hiç bitmeyen tünelde heyecanla hiç bitmeyecekmişcesine yüzdü. Kollarını da kullanıyordu hızlanmak için ve kayalara çarpan dirseklerinden kanlar akmaya başlamıştı.</p><p class="MsoNormal" align="justify">Dalgıç ve su. Dalgıç ve kayalar bir zaman tüneli oluşturdu. O bir artık yavrunun annesiydi. Ve …</p><p class="MsoNormal" align="justify">Salona vardığında kafasını yukarı kaldırdı<span style="font-size:+0;"> </span>Ona <span style="font-size:+0;"></span>annenin sesini taklit ederek bağırdı. Yavruya direnmesi için birkaç saniye daha zaman kazandırmak için. Ve yavru ona yanıt verdi boğuk ve kısık bir sesle</p><p class="MsoNormal" align="justify"><span style="font-size:+0;"></span>Dalgıç fenerini kapattı :Şimdi tamamen bir karanlık boşluğun içindeydi. Telaşlanan yavru suya dönerse onu yakalaması mümkün<span style="font-size:+0;"> </span>olmayacaktı.Yavru büyük bir çığlıkla ona tekrar seslendi.</p><p class="MsoNormal" align="justify">Dalgıç Berrin, nefesini kontrol etti maskeyi yüzünden attı ve usulca yavrunun yanına geldi yavru kafasına geçmiş olan torbadan dolayı onu göremiyordu.<br /></p><p class="MsoNormal" align="justify">Ve tüm vücudu kuyruğuna kadar titriyor , ön yüzgeçlerini çakıla vuruyordu.</p><p class="MsoNormal" align="justify"><o:p></o:p></p><p class="MsoNormal" align="justify">Onun yanına yaklaştı ve eliyle sırtına dokundu. Yavru kafasını dokunduğu yöne doğru kaldırdı. Ve “baaaaaagh” diye bağırdı. Yavru fok ona bakarken dalgıç torbayı tuttu ve …</p><p class="MsoNormal" align="justify">Kendini suya doğru bırakarak yavruya yüzünü dahi göstermeden suya geri <span style="font-size:+0;"></span>döndü.</p><p class="MsoNormal" align="justify"><o:p></o:p></p><p class="MsoNormal" align="justify">Yavru insanın ne olduğunu bilmemeliydi.</p><p class="MsoNormal" align="justify"><o:p></o:p></p><p class="MsoNormal" align="justify">Yavru “insanı” annesinin öğrettiği biçimde tanımalıydı.</p><p class="MsoNormal" align="justify"><span style="font-size:+0;"></span>Dalgıç</p><p class="MsoNormal" align="justify"><span style="font-size:+0;"></span>Işığa doğru yüzerken </p><p class="MsoNormal" align="justify">Yavru fok bitkin bir vaziyette sahilde yattı…<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp0.blogger.com/_33UPHdgH2Po/R_vFl8EgxQI/AAAAAAAAACc/RhnOWQi7rLs/s1600-h/kocayusuf-af.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5186956651418141954" style="FLOAT: right; MARGIN: 0pt 0pt 10px 10px; CURSOR: pointer" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_33UPHdgH2Po/R_vFl8EgxQI/AAAAAAAAACc/RhnOWQi7rLs/s320/kocayusuf-af.JPG" border="0" /></a></p><p class="MsoNormal" align="justify"><span style="font-size:+0;"></span>Nilambra <span style="font-size:+0;"></span>onu elinden tuttu ve tekneye çekti . Fatih Kaptan yüzlerine baktı ve gülümsedi sadece. Sakince tekneyi yanaştıracakları kıyaya döndüler.Dalgıcın sırtı ve kolları yaralıydı.</p><p class="MsoNormal" align="justify">Kıyıdan uzaktaki gözlem ünitesine birlikte<br /></p><p class="MsoNormal" align="justify">çıktılar . Kameraların karşısına geçtiklerinde gözlerinde mutluluk gözyaşları parladı.…</p><p class="MsoNormal" align="justify"><o:p></o:p></p><p class="MsoNormal" align="justify"><o:p></o:p></p><p class="MsoNormal" align="justify">Yavru fok tüm gece annesinin karnın dibine yaslandı ve o gece yavrusunda bir<span style="font-size:+0;"> </span>gariplik hisseden anne mağarayı hiç terk etmedi….</p><p class="MsoNormal" align="justify">Devam edecek…</p><p class="MsoNormal" align="justify"><o:p></o:p></p><p class="MsoNormal" align="justify">7 Zeytin</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5583957977341314874-526635506753327689?l=tofugrup.blogspot.com' alt='' /></div>7zeytinhttp://www.blogger.com/profile/14785668979169927543noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-5583957977341314874.post-77677382652315940892008-04-08T20:13:00.006+01:002008-04-08T20:22:39.260+01:00<div align="justify"><a href="http://bp3.blogger.com/_f7fhmowvUDI/R_vE_A8WgSI/AAAAAAAAFVc/5vHWsxDCmPI/s1600-h/Davetiye-+invito+2[1].JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5186955982711193890" style="CURSOR: hand" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_f7fhmowvUDI/R_vE_A8WgSI/AAAAAAAAFVc/5vHWsxDCmPI/s400/Davetiye-+invito+2%5B1%5D.JPG" border="0" /></a><br /></div><div align="justify"><a href="http://bp0.blogger.com/_f7fhmowvUDI/R_vEKQ8WgRI/AAAAAAAAFVU/V9DUu7gxI_c/s1600-h/Davetiye-+invito+1[1].JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5186955076473094418" style="CURSOR: hand" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_f7fhmowvUDI/R_vEKQ8WgRI/AAAAAAAAFVU/V9DUu7gxI_c/s400/Davetiye-+invito+1%5B1%5D.JPG" border="0" /></a><br /><br /></div><div align="justify"><br /><strong>Davetiyelerin detaylarını görmek isterseniz -Lütfen görüntüye tıklayıp büyük boy okuyunuz.Çoğumuz o gece Fatih için orada olacağız..</strong> </div><div align="justify">-<br /></div><div align="justify"></div><div align="justify">Fatih Mika, "Yaşamak / Vivere" başlıklı sergisiyle Galeri Soyut'ta sanatseverlerle buluşuyor. Mika'nın gravür eserlerinin yer aldığı sergi 11 - 30 Nisan 2008 tarihleri arasında görülebilir.Avrupa Sanat Uzmanları Birliği Başkanı Prof. Stefano Liberati Fatih Mika'nın çalışmaları hakkında Ocak 2007'de kaleme aldığı yazısında şunları söylüyor: "<em>Onlar sessiz ve ürkek, kurşuni gökyüzünde bir görünüp bir kayboluyorlar, renkleri bazen beyaz bazen puslu. İşte bu güvercinler ki, Türk sanatçı Fatih Mika´nın son olarak ürettiği gravürlerde soylu duruşları ile huzur verici grafik eserlere yerleşmişler. Seçtiği bu temel motif kendisi için keşfedilmemiş bir alan değil, bu konuyu geçmişte de işlemiş olmakla birlikte daha önce güvercini baş kahraman olarak öne çıkartmamıştı. Tam tersine, sanatçının iyi tanıdığımız ve beğeniyle izlediğimiz gravürleri genellikle daha kaygı verici, karamsar ve karanlık olup, güvercinler serisinin bize armağan ettiği ve anlamını yakalamayı ve paylaşmayı başardığımız huzur verici görsel boyuta kısıtlı yer vermekte.. </em></div><div align="justify"><em></em></div><div align="justify"></div><div align="justify"><strong>Devamı için</strong></div><div align="justify"><a href="http://www.arkitera.com/sa26728-fatih-mikanin-guvercinleri.html">http://www.arkitera.com/sa26728-fatih-mikanin-guvercinleri.html</a></div><div align="justify"><a href="http://bp3.blogger.com/_f7fhmowvUDI/R_vD9A8WgQI/AAAAAAAAFVM/EwtjTxH2gbI/s1600-h/Davetiye-+invito+1[1].JPG"></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5583957977341314874-7767738265231594089?l=tofugrup.blogspot.com' alt='' /></div>Brajeshwarinoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5583957977341314874.post-22608566103808999242008-04-05T23:35:00.004+01:002008-04-06T19:16:20.104+01:00<div align="justify"><div><a href="http://tn3-1.deviantart.com/fs27/300W/i/2008/040/7/7/Inside_The_Waterford_Pt_2_by_a_t_d.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand" alt="" src="http://tn3-1.deviantart.com/fs27/300W/i/2008/040/7/7/Inside_The_Waterford_Pt_2_by_a_t_d.jpg" border="0" /></a>„Komsu komsunun kùlùne muhtacmis“ der hep annem.. Kül, bir sonu, belki bir yok olusu animsattigi icin hùzùnlù bir maddedir bence.. Insanin kùle neden ihtiyaci olur bilmiyorum.? Hele de komsudan isteyecek kadar.. Eskiler camasirlari beyazlatmakta, bazi tatlilarin hazirlanmasinda kullanirlarmis bildigim kadariyla.. Biz sobali evde yasarken, babam cok don yapan gunlerde ilik kulleri, daha henuz kokleri topraga cok tutunamamis kucuk agaclarin diplerine dokerdi o kadar..<br /><br />Yillarca butun ailemizin, aslinda hic de iyi iliskileri hak etmiyen komsulara bile nasil iyi davrandiklarini, kimseyi rahatsiz etmeden, sosyal yonden hic de saygili sayilmayacak davranislari gormezden gelmeyi basardiklarini, iyi gunlerde mesafeli davranip, kotu gunlerde herkesin yaninda olduklarini gore gore, komsularina karsi ayni davranislari benimseyen bir yetiskin oldum ben de..<br /><br /><br />Ankara’da Kibris sokak yillarinda, 1980 sonrasinin ogrencilere yuklenen zorlugunu yasadim her acidan, tum yasitlarim gibi. Kapicimiz copumuzu almiyor, cogu sabahlar ekmek ve gazete icin birakilan torbayi ve parayi gormezden geliyor, kimbilir neyi, neden protesto ediyordu kendince.. Komsularimizin komsuluktan tek anladiklari, hava sicakliginin -10’lara dustugu o kara kis gunlerinde, evimizi cevreleyen terasa kuslar icin koydugumuz ekmek kirintilarinin ucup, onlarin balkonlarini kirlettigi haberini iletmekti sadece..<br /><br /><a href="http://tn3-1.deviantart.com/fs10/300W/i/2006/115/3/f/lilac_by_JoniAnne.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand" alt="" src="http://tn3-1.deviantart.com/fs10/300W/i/2006/115/3/f/lilac_by_JoniAnne.jpg" border="0" /></a>Bozkir yillari, gercek anlamda „komsu“ iliskilerini yasadigim ve belki de anladigim yillar oldu benim icin.. Ust kat komsum, ayni zamanda ev sahibim Habip Bey, , ben ona „amca“ dedigim halde hic „doktor hanim“ ligimi unutmadan, beni onlara emanet edilmis bir akraba kizi gibi gordu taa ilk gunden beri.. Sabahlari uyandigimda evin disindaki odunluktan tasinip, kapima birakilmis odunlari, ilkbahar aylarinda mutfak penceremin yanindan merakla basini uzatmis leylak agacinin dallari arasina birakilmis sepette, bahceden henuz toplanmis maydanozumu, nanemi ve lavas ekmegimi buldum hep. Geceleri kapiya getirilen hastalara hep benden once uyanir, cizgili pijamasinin ustune gocugunu gecirir daha onlar zilimi calmadan kapinin onunde bitiverirdi. Eger gelen polis arabasiysa deliye doner, „komserim bekleyemediniz mi sabaha kadar, bu sogukta doktoru niye goturuyorsunuz?“ diye cikisir, ben polis arabasina binerken, sadece polislere degil, butun mahalleye benim donusumu gormeden yataga donmeyecegini yuksek sesle bildirirdi.. Ben sadece soguktan degil; Tanrinin bile unuttugu insanlarin yasadiklari acilardan cok ama cok usumus olarak eve dondugumde, sadece Habib amcayi degil, onun esi Sevim teyzeyi de ayakta bulurdum. Soba gurul gurul yakilmis, uzerine kalin kalin kesilmis ekmekler dizilmis, yer sofrasinda kahvalti coktan hazir olurdu. Ben yere oturur, sofra ortusunu dizlerime ceker, titrememi durduramaz, bazen cayla birlikte goz yaslarim da agzima dolar , ama onlar sormaz, ben anlatmazdim.. Kamyoncu Habip amca, benim gibi uykusuz ama hic sikayet etmeden, kimbilir ne kadar surecek yolculuguna giderdi.. Ben de arkasindan karisi ve dunyanin en masum yosun rengi gozlerine sahip, burnunun ustu cilli, kucuk kizlari Meltem’le birlikte el sallar, „yolun acik olsun“ sulari dokerdim..<br /><br />Sonra yine Ankara yillari.. Evin icinde corapla gezindigim halde, basina sardigi bir esarp bozmasiyla surekli kapimi calip, topuk sesimden yakinan sevimsiz alt kat komsum disinda, herkesle mesafeli, ama yine de sicak sayilabilecek bir iliski kurabildigim <a href="http://tn3-1.deviantart.com/fs18/300W/f/2007/225/b/1/Door_Days_by_LekiLuv.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand" alt="" src="http://tn3-1.deviantart.com/fs18/300W/f/2007/225/b/1/Door_Days_by_LekiLuv.jpg" border="0" /></a>Oran sehrindeki hayatim.. Iclerinde ayrilan tek bir kisi vardi benim icin.. Edibe teyze.. Annem kucucuk yasta evlenip Erzincan’a gelin gittiginde, ona ablalik etmis, pek cok seyi ogretmis, sahip cikmis, annemin bize yillarca gorgusunu, bilgisini, yumusakligini, ailesinin gormus gecirmisligini anlattigi, yillar sonra Ankara’da karsisinda cikan Edibe teyze.. Pazar sabahlari teklifsizce kapisini calabildigim, ben kahvaltiya geldim diyebildigim, hastalandigimda „ Ayyy caniiiiimmm, ben seni nasil birakirim yanliz, ben sizin annenizi de cok severim cook“ diye diye corbami pisirip getiren, candan, hakikaten bana anlatildigi kadar gorgulu, gormus gecirmis iyi huylu Edibe teyze.. Gulcin onun gelini oldugunda da, Edibe teyze olarak kalmayi basarmis Edibe teyze..<br /><br /><br />Roma’da heryil komsular gunu kutlanir. Insanlar yakinlarinda yasayanlari tanisinlar, en azindan kimdir nedir bilsinler diye uydurulmus bir gun. Kimsenin kimsenin kulune muhtac olmayacagi bir sehirde, en azindan emniyet acisindan yararli sayilabilir. <a href="http://tn3-1.deviantart.com/fs4/300W/i/2004/222/2/3/windows_of_light_through_rain.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand" alt="" src="http://tn3-1.deviantart.com/fs4/300W/i/2004/222/2/3/windows_of_light_through_rain.jpg" border="0" /></a><br /><br />Ben komsularimi tanimaktan hoslaniyorum.. Bayramlarini kutluyor, benim olmayan bayramlari kutlamaya geldiklerinde mutlu oluyor, sig.ra Lella’nin kopeginin basini oksuyor, komsum Profesor Melania’yi bir kacgun gormesem kapisini calip hal hatir soruyor, karsidaki genc ciftin cocuklarini eve cagiriyor, gunaydin, iyi aksamlar demeyi ihmal etmiyor, ama eger kùl lazimsa 24 saat acik olan marketlere gitmeyi tercih ediyorum..<br /><br />Yine de iyi ki komsularim var ve isiklarini gormek bile mutlu ediyor beni..<br /><br />Mehtap Pasin Gualano<br />6/IV/2008, Roma</div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5583957977341314874-2260856610380899924?l=tofugrup.blogspot.com' alt='' /></div>Mehtap Pasin Gualanohttp://www.blogger.com/profile/14701400792742703481noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-5583957977341314874.post-2183208970974489072008-04-04T19:09:00.005+01:002008-04-04T19:19:29.591+01:00<div align="left">şehrine dokundum<br />sana dokunamadan<br /><br /><a href="http://bp1.blogger.com/_jeevPq2WFVE/R_ZwOxbaWqI/AAAAAAAAApw/xPy_m8wjSrs/s1600-h/Marti_1.jpg"></a><a href="http://bp0.blogger.com/_jeevPq2WFVE/R_ZxGhbaWrI/AAAAAAAAAp4/7w5-tv3N024/s1600-h/Marti_1.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5185456377830202034" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_jeevPq2WFVE/R_ZxGhbaWrI/AAAAAAAAAp4/7w5-tv3N024/s200/Marti_1.jpg" border="0" /></a>haliçte martılar<br /><a href="http://bp1.blogger.com/_jeevPq2WFVE/R_Zv2xbaWpI/AAAAAAAAApo/YCZ8kqkPs-U/s1600-h/Marti_1.jpg"></a>yenicamide güvercinler<br />boğaziçi’nde erguvanlar<br />meydanlarda laleler<br />vapurların dumanları<br />suların köpükleri<br />kendi halinde<br /><br />ben<br />benim halimde<br /><br />şehrine dokundum<br />seni sevemeden<br />kavgalar edemeden<br /><br />fatih mika<br />29.3.2008 - istanbul</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5583957977341314874-218320897097448907?l=tofugrup.blogspot.com' alt='' /></div>Nilambarahttp://www.blogger.com/profile/07577720344109096857noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5583957977341314874.post-41741138545206624842008-03-31T22:52:00.012+01:002008-08-05T19:41:16.104+01:00<div align="justify"><br /><div align="justify"><em>“if you don't know zen, mountains are just mountains, when you start zen, mountains are no more mountains, when you become a zen master, mountains are just mountains for you”</em></div><br /><a href="http://bp0.blogger.com/_f7fhmowvUDI/R_Fgbw8WgGI/AAAAAAAAFT8/BLtrmy4edLs/s1600-h/The_Monk_by_aladhan.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5184030676190920802" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_f7fhmowvUDI/R_Fgbw8WgGI/AAAAAAAAFT8/BLtrmy4edLs/s200/The_Monk_by_aladhan.jpg" border="0" /></a>Zen budistlerinden farkım, henüz Zen’e varamayışımdır.. Zen ise aslında hiçbirşey demek değildir ve hiçbir anlamı yoktur.Ve bu “hiçbirşey” aslında bu öğretinin gerçek koşuludur.<br /><br /><div align="justify">Hiçbirşey benim için tanımsız ve önemsiz bir kavramı ifade edemiyor.. Hiçbirşey, belirsizliğin ta kendisi.. Benim gibi birini bir ton pirinç ile tehdit edebilirsiniz. Ben bir ton pirincin ne kadar olduğunu tahmin edemediğim için, hiçbirşeyin tanımsızlığında boğulurum.. Halbuki bir ton pirinç, sadece bir tondur.. </div><div align="justify"><br /></div><div align="justify">Hayat aslında bilinen sandıklarımızla belirsizliklerle ilerliyor. Ve bazen bir Zen içinizde hortluyor. Zen’in tanımı içinizdeki çok şeyin –hiçbirşey olmasını istemek oluyor bazen..Bazen sadeleşmek... Bazende inzivaya çekilmiş bir Zen budistine imrenmek...</div><br />Zen budistleri bu “hiçbirşey” ile meditasyon yaparlar... Hiçbirşey düşlemeyerek oturdukları yerde saatlerce.. Zen budisti olmaya karar <img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5184028949614067746" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_f7fhmowvUDI/R_Fe3Q8WgCI/AAAAAAAAFTc/wlOIji30KdE/s200/Morning_Alms_2.jpg" border="0" />vermiş biri için en zor dönem meditasyonun ilk zamanlarıdır... Otururken beli ağrır, kolu uyuşur, kemikleri üst üste biner ve ne düşüneceğini düşünür... Cevap şudur “ hiçbirşey”... ve acı da yoktur yada geçer.. Yıllar sürer meditasyonları... Hiçbirşeyi deneyimlemek için önce; “ kafalarındaki herşeyi” meditasyonda yaşarlar.. Ve bir sonraki meditasyonda “hiçbirşeyi” deneyimlemek üzere kalkarlar meditasyondan... Yıllarca dağlarda inzivaya çekilirler... Amaç dağda inzivaya çekilmek değildir.. Amaç dağa herşeyi taşımamaktır belki de... Ama malasef biz nereye gidersek gidelim, aklımızda başımızın içinde bizimle gelir... Onlar dağda inizvaya çekile dursun,biz 54 saniyelik kırmızı ışığı beklerken bile “hiçbirşey” düşünemeyiz.. En kötüsü hiçbirşey düşünmesek, trafik lambasının yanında duran tabeladan kırmızı ışığın bitişini saymaktayız..28- 29-30....<br /><br /><a href="http://bp1.blogger.com/_f7fhmowvUDI/R_Ff-A8WgEI/AAAAAAAAFTs/nL4Jcc9VjJA/s1600-h/Little_Buddhist_by_ArelinMilloway.jpg"></a>Zen budistleri, üzerlerine hiçbirşey giymezler. Çıplak değillerdir elbette.. Sadece örtünürler... Güne göre kıyafetleri yoktur.. Gardropları da... Takıları, Şapkaları, Atkıları....<br /><br /><div align="justify">Yemekleri en sadesindendir... Enerji almak için yerler, ihtiyaçları kadarını.. Doymak olmaksızın.. Biraz ekmek ve su bazen... Bazen sadece dağda buldukları meyve ve otlar... Nerdee iskender, zeytinyağlı yaprak sarmalar...</div><br /><div align="justify">Ve sahip oldukları sadece nefesleridir, nefsleridir. Çoğu evini, yatağını, oyuncağını bırakıp gelmiştir küçük yaşta tapınağa... Annelerinin yemeğini, ninelerinin ördüğü sıcak tutan battaniyeyi, kardeşleriyle oyunlarını, babalarının kucağında otururken geride hatırlayacağı anıları yaşamadan ...</div><br /><div align="justify">Yatakları yerdeki bez şiltedir... Bizim gibi yorganları da yoktur sarıp sarmalandıkları... Uykularıda yoktur aslında...Uyku yerine tutan meditasyon yapar çoğu..</div><br /><div align="justify">plazma tvleri... Bilgisayarları.... Buzdolapları.. Elektrik faturaları.. Kredi kartları... Sigortası gelmiş arabaları... Aynaları... Yazlıkları... Titleları.... Cep telefonları... Maaş bordoları... Sigortaları... Anahtarları...Kimlik kartları... Cüzdanları...ve malasef yoktur Çorapları...</div><br /><a href="http://bp2.blogger.com/_f7fhmowvUDI/R_FfgQ8WgDI/AAAAAAAAFTk/TxjHBJWTyLQ/s1600-h/Buddhist_monks_by_devilsentertainer.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5184029653988704306" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_f7fhmowvUDI/R_FfgQ8WgDI/AAAAAAAAFTk/TxjHBJWTyLQ/s200/Buddhist_monks_by_devilsentertainer.jpg" border="0" /></a>Zen’e ulaşmak için binbir disiplinden geçerler.. Önce bir odanın içinde bir kapı açmaları istenebilir. Sonra o kapıyı başka tuğla ile kapatmaları.... Başta saatlerce nasıl yapılacağını bilmeden meditasyon yaparlar.. Oturarak Buda olunmayacağını söylenebilir onlara, aynı zamanda mantraları doğru okumaları da.. Sonra yaptıkları hiçbirşey onure edilmeyebilir.. Tüm bunlar bedenlenmiş ruhun eğitimidir.. Hoca, sadece öğrencinin kendini algılayışını gösterir. Zen’e göre “nerde bir beden varsa, orada sıkıntı vardır”... Sıkıntı acı ve dertlerdir. Ama aynı zamanda zevk ve hazdır.Çünkü sıkıntı beden ve zihni kontrol eder.Çünkü beden, her zaman zevk ve rahatlığa uzanmaya hazırdır. Açık ve gizli sıkıntılar yaşamın değişmez olgularıdır.Çünkü insanliğin hepsi negatife doğru gitmeye odaklıdır. Zen Budistleri ise sıkıntıyı da –mutluluğu da bir tutarak nötr olmayı deneyimlemek için oradadırlar.Buna adarlar kendilerini..Ve en önemlisi an’da kalırlar ve farkında..... Soru şudur “ şu anda ne eksik”... <div align="justify"><br />Zen’e göre herşey yaşadığın anda gizlidir.. Bu öğretilerin bize yansıyan kısmı ise şöyle “heryerde Zen”.... Yemek yaparken “Mutfakta Zen” yapabiliriz.. Araba kullanırken de... İş yaşamında da Zen’de mevcut .... Tüm bu öğretilerin nasıl olacağını merak edeceklere en güzel örnek sanırım şu hikayedir... Büyük hocalardan biri yanına gelen öğrencisine sormuş..<br /></div><div align="justify">”Kahvaltını ettin mi”...</div><div align="justify">”<em>Ettim hocam</em>” ..<br />“Terliğini içeri girerken çıkardın mı yağmur yağıyor dışarıda”..<br />” <em>evet çıkardım hocam</em>”....<br />” Terliklerini Kapının sağına mı koydun yoksa soluna mı”....<br />” <strong>? !? !”..</strong></div><br /><div align="justify"><a href="http://bp1.blogger.com/_f7fhmowvUDI/R_FhuA8WgII/AAAAAAAAFUM/lRI91onT-zQ/s1600-h/tadasana.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5184032089235161218" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" height="156" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_f7fhmowvUDI/R_FhuA8WgII/AAAAAAAAFUM/lRI91onT-zQ/s200/tadasana.jpg" width="165" border="0" /></a>Neyin farkındayız.. Ben evde terliklerimi hatırlamıyorum neredeler şu anda... Hatta ikisininde farklı yerde olduğunu sanmaktayım.. Geçenlerde yoga yaparken Tadasana duruşunda (<em> Dağ duruşu - Her iki ayak tabanı üzerinde, ayakta durarak uygulanan başlangıç pozisyonudur</em>) hocamın duruşu tarif ederken “ayak parmaklarımız yeri kavrıyor ve kafamızın üstü tavana paralel “ tanımı bile beni düşündürdü..Dik durmak için kafamın üstünün tavana paralel olması üzerine düşündüm hayli.. Sanırım farkına vardım.. Farkına vardım dik duruşun sırrının ve kafamın üstünün...</div><br /><div align="justify">Benim Zen’im farkli bir Zen anlayışı... Bu taraflara gelene kadar bilgi eksikliğine uğramış..Bana geldiğinde de sadece benim algılayışım kadar kalmış... Ayrıca kafamın üstü tavana paralelmiş yıllardır..</div><br /><div align="justify">Şu aralar Zen Budistlerini özeniyorum. Hiçbirşeyi deneyimlemek istiyorum..Dağlarda meditasyon yapmak... Düşünmemek.... Hayatta hocalar değişik değişik olabiliyor malasef.. Onlara hoca demesekte hepsi çevremizde... Yarın sabah erken kalkıp işe gideceğim. Patronum benden, bir duvardan kapı açmamı... Sonra çıkan tuğlalar ile saray yapmamı isteyebilir. Sonra ben bunu istememiştim ki diyebilir. Canı sagolsun.. Ben Kafamın üstü tavana paralel olarak günlük eğitimimi tamamlarım... 8 saatliğine Zen Budisti olurum.. Şiltede yatmıyorum.. Budistler gibi meditasyonu uykuya da tercih edemiyorum..</div><br /><div align="justify"><br />Dağa kaçmama az kaldı ama...</div><div align="justify"></div><div align="justify">Şimdi izninizle yatağıma yatıp, yorganıma sarılacağım Zen Zen... </div><br /><div align="justify"></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5583957977341314874-4174113854520662484?l=tofugrup.blogspot.com' alt='' /></div>Brajeshwarinoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5583957977341314874.post-67538484801000427452008-03-31T17:58:00.004+01:002008-03-31T19:48:53.124+01:00<div><div align="justify"><div><div><div><div><div><div><br /><div><a href="http://bp2.blogger.com/_jeevPq2WFVE/R_Ex0RbaWmI/AAAAAAAAApQ/JAGNG6yi9M0/s1600-h/zeynep3%5B1%5D.BMP"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5183979420181486178" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_jeevPq2WFVE/R_Ex0RbaWmI/AAAAAAAAApQ/JAGNG6yi9M0/s200/zeynep3%5B1%5D.BMP" border="0" /></a>Sevgili Tofucanlar,<br /><br />Sizlerle harika bir haberi paylaşmanın mutluluğu içindeyim.<br /><br />Sevgili Zeynep Ünlü Mutlu, artık sadece Zeynep değil... 29 Mart Cumartesi sabah saatlerinden itibaren o artık Jahnabi Devi Dasi... </div><div><em>“Jay Jahnabi Devi Dasi...”<br /></em><br /><strong>Sevgili Jahnabi Devi Dasi, yolun açık ve aydınlık olsun,<br />Tüm didilerin adına, içten sevgilerimizle HOŞGELDİN...</strong><br /><br />Burada kısa bir nota gerek duyuyorum, izninizle...<br />Biliyoruz ki her sesin, her frekansın bir enerjisi var. Her kişinin kendine ait bir frekansı, enerjisi var. Kişi kendi frekansı ile uyumlu frekanslarla çevrelendiğinde ise daha fazla huzur, daha fazla sevgi, daha fazla aydınlanma yaşayabilmekte.<br /><br /><a href="http://fc06.deviantart.com/fs10/f/2006/134/d/1/Hare_Krsna.gif"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand" alt="" src="http://fc06.deviantart.com/fs10/f/2006/134/d/1/Hare_Krsna.gif" border="0" /></a>Bazı seslerin enerjileri diğer seslere oranla çok daha fazla güçlüdür. Dualar, mantralar, kutsal isimler enerjileri çok yüksek seslerdir ve bu yüzdendir de dua ettiğimizde, mantralar söylediğimizde, kutsal isimleri zikr ettiğimizde çok daha fazla huzur ve içsel aydınlanma hissederiz.<br /><br />Herbirimiz, doğumumuzdan itibaren isimlerimizin enerjisi ile çevrelendik, kimimiz doğru frekansı tesadüfen bulmuş olmakla şanslıydık, hani bir söz vardır “ismiyle müsemma” diye, yani ismimizle uyumluyduk ama bazılarımız için de pek öyle olmadı. Çok güçlü frekansı olan kutsal isimler bazen sahiplerine çok ağır geldi, ciddi psikolojik sorunlara sebep oldu bazen de bazı isimlerin enerjisi çok hafif kaldı, kişinin güçlü enerjisi yanında.<br />(Şamanizmde, bebeğin henüz doğmadan annesine rüyasında ismini söylediğine, bebeğin ismi ile geldiğine inanılır ve bebeğe annesinden başka kimsenin isim vermesine izin verilmez.)<br /><br />İsimlerimizin her söylenişinde enerjisi bizi biraz daha çevreler ve enerjimizi daha da yükseltir ya da düşürür.<br /><br />“Devi Dasi” olmanın sorumluluğu çok daha ayrı ve oldukça ciddi bir konu. Benim burada belirtmek istediğim ise bir devi dasinin isminin tesadüfi olmadığı ve mutlaka derin, önemli anlamlar ifade ettiği. İsmin anlamının öneminden daha da önemli olan ise o ismin enerjisidir. İsmin enerjisinin, ismi alan kişinin enerjisi ile tam uyumlu olmasının da ötesinde, kişinin enerjisini yükseltme, kişiyi içsel aydınlığa biraz daha yaklaştırma gibi önemli etkileri vardır, bir devi dasinin isminin. </div><br /><div><br />Bu yüzdendir ki, Sevgili Jahnabi Devi Dasi, sen artık sadece Jahnabi Devi Dasi’sin.<br /><em>Jay Jahnabi Devi Dasi...<br /></em><br />HK</div><br /><div>Sevgilerimle,<br />Nilambara Devi Dasi</div></div></div></div></div></div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5583957977341314874-6753848480100042745?l=tofugrup.blogspot.com' alt='' /></div>Nilambarahttp://www.blogger.com/profile/07577720344109096857noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5583957977341314874.post-77435609793355251492008-03-25T11:14:00.007Z2008-03-25T11:37:27.467Z<div align="justify"><br />Rüzgarı arkasına almış, beyaz köpükler çıkararak dalgaları yaran küçücük pembe teknesini; beyaz şeker çuvallarını birbirine ekleyerek yaptığı yelkeninden tanır; eski bir kaptan olan Puşt Hakkı’yı uzaktan saygı ile izlerdik. Eski mesleği kaptanlıktan dolayı Marmara’nın balıklarının göç ettiği kanalları, akıntıları, gizlendikleri kayalıkları; o balıkları yakalamanın sırlarını herkesten daha iyi bilirdi.<br /><br /><a href="http://bp2.blogger.com/_jeevPq2WFVE/R-jg-hbaWhI/AAAAAAAAAoo/i7yvBlSy29A/s1600-h/fatih_121.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5181638736019610130" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_jeevPq2WFVE/R-jg-hbaWhI/AAAAAAAAAoo/i7yvBlSy29A/s200/fatih_121.jpg" border="0" /></a>Puşt Hakkı Küçükçekmece Gölü’nü Marmara Denizi’ne bağlayan derede kış-yaz pembe teknesinin içinde yaşar, yaşamını sürdürebilecek parayı bulursa balığa çıkmaz; ama aç kalırsa herkesin çekindiği fırtınalı havalarda bile korkusuzca denize açılırdı. Şimdiki gibi balık çiftliklerinin olmadığı; levreğin adı anılırken önüne bismillah konulduğu o devirlerde; Puşt Hakkı balığa çıktığında; takımını nasıl hazırladığını, zarganayı oltasına nasıl taktığını, hangi sularda, hangi hızla giderken bu beş altı levreği nasıl yakaladığını kimse anlayamaz, ama herkes onu kıskanırdı.<br /><br /><a href="http://bp0.blogger.com/_jeevPq2WFVE/R-jh2BbaWjI/AAAAAAAAAo4/gvBKZ-2bilc/s1600-h/fatih_095.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5181639689502349874" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_jeevPq2WFVE/R-jh2BbaWjI/AAAAAAAAAo4/gvBKZ-2bilc/s200/fatih_095.jpg" border="0" /></a>O zamanlar, Marmara’da tek tük tutulan levreğin bir tanesi, Haliç’teki balıkhaneden uyanık bir İstanbul delikanlısı tarafından satın alınırdı. Sultan Hamam’da kumaş; Mısır Çarşısı’nda baharat; Tahtakale’de karaborsacılık; Mercan Yokuşu’nda çantacılık; Cağaloğlu’nda kağıt, kırtasiye, kitap, gazete, mecmua yada matbaa; Kapalı Çarşı’da altın işleri ile uğraşmış esnafın Boğaz kıyılarında oturanları akşamları Boğaz’ın iki yakasına da uğrayıp kendilerini tek tek; ıslak yağ ve tuz kokan halatların kıvrıldığı, martıların çığlıkları ile örtülü iskelelere bırakacak vapura bindiklerinde bu boğaz sakinlerinin önüne bu levrek konurdu. <a href="http://bp0.blogger.com/_jeevPq2WFVE/R-jjrBbaWlI/AAAAAAAAApI/WtHyALz1iz8/s1600-h/fatih_086.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5181641699547044434" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_jeevPq2WFVE/R-jjrBbaWlI/AAAAAAAAApI/WtHyALz1iz8/s200/fatih_086.jpg" border="0" /></a>Herbiri bir kura numarası satın alan bu boğaz sakinlerinden en şanslısı o akşam levreği solungaçından geçirilmiş telinden tutup; yanında ipe dizilmiş Yedikule bostanlarından iki kıvırcık marul, bir demet yeşil soğan, bir demet turp yada roka ile birlikte evine götürürdü. Eğer evin hanımı balık kokusuna yüzünü asmayan birisi ise hemen akşam yemeğinin menüsü değişir; beklenmedik bu misafirin hatırına masaya belki de küçük bir şişe Yeni Rakı da konur; evin içi balikla birlikte mis gibi anoson kokardı.<br /><br />Puşt Hakkı, balığa çıkarken yanına kimseyi almaz, denizi nikahlı karısı gibi kıskanır, denizi ve gizlerini kimse ile paylaşmazdı. Paraya çok sıkıştığı bir gün yanında iki çelebi balıkçıyı sinarit tutmaya götürdüğü söylenirdi. Tekneyi sinaritlerin olduğu nişanın üzerinden geçecek şekilde akışa bırakmış. Tekne tam nişanın üzerinden geçerken zogalara atlayan sinaritleri kayığa almakla uğraşan çelebiler, nişanın kerterizini alamamışlar. Belki de Puşt Hakkı’nın Puştluğu buradan geliyordu.<br /><br />O zamanlar İstanbul’un tekne yapım merkezi Ayvansaray’dı. Menekşe’de sahillerinde ahım şahım bir kalafat yoktu. Puşt Hakkı ekmeğini çıkarmak için bu ufak tefek kayık tamir işlerine de bakar, küpeştelerin yumrularını, deniz kurtlarının yediği omurgaları, kıyıya yanaşırken kayalara yada iskele kazıklarına bindirip zarar görmüş teknelerin deliklerini onarırdı. Birgün Pehlivan’ın teknesinin bir kısmını onarmak için kayıkhaneye gelmiş, kızağa çekilmiş tekneye ayakkabılarını çıkararak bir mabede girer gibi girmiş, biz yeni bitme denizcilere denizde dalgalarla boğuşacak kadar güçlü bir teknenin suyun dışında iken bir galete kadar narin olduğunu öğretmişti.<br /><br />Bir gün ölüm haberi geldi. Puşt Hakkı’yı pembe kayığında ölü bulmuşlardı.<br /><br />O kadar kolay olsa, öyle pembe bir tabutum, ismimin önüne o “Puşt” kelimesini koymayı çok isterdim.<br /><br /><br />●●●<br /><br />Birgün, egzoscu Salih’in tamirhanesine Samatyalı Hüsnü gelir.<br />- Agop Mehmet Ali buraya takılırmış kendisini görmek istiyorum.<br />- Agop Mehmet Ali, ehli keyif adam, buraya takılır, ama istediği zaman takılır.<br />Samatyalı Hüsnü’nün içi içini yemekte bir an önce Agop Mehmet Ali’yi bulmak istemektedir. İnadına Agop Mehmet Ali ortalıklarda yoktur.<br /><br /><a href="http://bp1.blogger.com/_jeevPq2WFVE/R-jhdRbaWiI/AAAAAAAAAow/zxUh0zrrtm8/s1600-h/fatih_043.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5181639264300587554" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_jeevPq2WFVE/R-jhdRbaWiI/AAAAAAAAAow/zxUh0zrrtm8/s200/fatih_043.jpg" border="0" /></a>Samatyalı Hüsnü dayanamayıp anlatmaya başlar. Bu sahillerin çapari ile balık tutan en iyi balıkçısı benim. Ama bunu kime söylesem herkes bir ağızdan “senden daha iyisi Agop Mehmet Ali’dir” diyor. Ben bu duruma açıklık getirmek için bir gün onunla birlikte çapariye çıkmak ve bu sahillerin çapari ile en iyi balık tutan balıkçısı kim göstermek istiyorum.<br /><br />Agop Mehmet Ali keyif adamı. Ya kırlarda bülbüllerin peşine düşmüş. Ya da Kum Kapı sahillerinde lodosculuk yapıyor. Günlerce süren kuvvetli lodosun sahile yığdığı kumların önüne bir kum eleği koymuş bu kumları elekten geçiriyor. Elekten geçirdiği sadece kumlar değil, Marmara Denizi’nin bütün geçmişi. Bir bakmışsın eleğe bir midye kabuğu takılıyor, sonra Marmara’nın renkli çakıl taşları, menevişlenmiş bir Bizans parası, altın bir kolye, yada içine isim yazılı bir yüzük, bir Ceneviz kanyonundan sarı bir çivi. Lodosun ölü dalgalarının eşliğinde bir sürü hayal. Kimsenin evinde okumak için bulamayacağı bu kitabın sayfalarını, Kum Kapı sahillerinde Agop Mehmet Ali keyifle lodosa çevirtitiyor.<br /><br /><a href="http://bp0.blogger.com/_jeevPq2WFVE/R-jjDBbaWkI/AAAAAAAAApA/wS3_41gHf-o/s1600-h/fatih_085.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5181641012352277058" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_jeevPq2WFVE/R-jjDBbaWkI/AAAAAAAAApA/wS3_41gHf-o/s200/fatih_085.jpg" border="0" /></a>İstanbul, balıkların geçit yolunun üzerinde; koca Karadeniz’in balıkları sürüler halinde birbirlerine sürtünerek Boğaz’dan geçiyor. Böyle balık akını olduğu zamanlar it izi ile at izi birbirine karışır. İyi balıkçıların günde kırk kilo balık avladıkları zaman, acemi çelebilerin, çoluk çocukları da adam başına onbeş kilo balık avlarlar. Bu balık akınları sırasında genellikle çapari adı verilen bir balık takımı kullanılır. Çapari takımı, oltanın ucuna istavrit ve çinekop için beyaz kaz yada ördek tüyü; palamut için genç horozların boyun tüyü; kolyos ve uskumru için ise hindi yada yaşını doldurmamış kırçıllı martı tüyü kırmızı ibrişimle bağlanarak hazırlanır. Sahici balıkçılar üzerleri inci bir gerdanlık gibi balıkla dolan 25-30 iğneli çaparileri ustalıkla kullanırlar. Ortalarından havaya kaldırdıkları bu gerdanlığın gümüşi balıklarını tek elleri ile ayıklarlar.<br /><br />Samatyalı Hüsnü, en sonunda Agop Mehmet Ali’yi bulur. Düello eden iki silahşör gibi oltalarını seçip iki ayrı sandalla denize açılırlar. Kumkapı önlerinde motorları durdurup çaparilerini suya indirirler.<br /><br />Değişik çapariler hazırlamıştım. Kısa köstekliler, uzun köstekliler, siyah sinek iğnesinden bağlanmış olanları, yirmi iğnelisi, otuz iğnelisi, hindi tüyünden, martı tüyünden, kaz ördek tüyünden. Bir kaç denemeden sonra balığın iki akıntı arasındaki dar bir suya sıkıştığını anlamıştım. Öyle bir takım kullanmalıydımki bu iki suyun arasına sıkışmış balığı delip geçmeyip, içine enlemesine girsin. Kısacık köstekli sinek iğnesinden yapılmış otuzlu bir çapari takımını seçtim. Balığı bulduğumda takımı sürünün içine yatırıyor, her seferinde tekneye otuz balıklı bir gerdanlık çıkarıyordum. Dalıp gitmişim. Birden Samatyalı Hüsnü’nun teknesini yanıbaşımda buldum. Hüsnü elini bana uzatmış “haklıymışlar bu kıyıların çapari ile en çok balık tutan balıkçısı senmişsin.” diyordu.<br /><br />Fatih Mika<br />25 Mart 2008 Roma</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5583957977341314874-7743560979335525149?l=tofugrup.blogspot.com' alt='' /></div>Nilambarahttp://www.blogger.com/profile/07577720344109096857noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5583957977341314874.post-88025113753106496772008-03-24T08:28:00.004Z2008-03-24T16:14:12.918Z<p class="MsoNormal"><?XML:NAMESPACE PREFIX = O /><o:p></o:p></p><p class="MsoNormal" align="justify"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp0.blogger.com/_33UPHdgH2Po/R-R9ksEgxEI/AAAAAAAAABA/6GldUsH8hZM/s1600-h/DSCN6941.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5180403540641760322" style="FLOAT: right; MARGIN: 0pt 0pt 10px 10px; CURSOR: pointer" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_33UPHdgH2Po/R-R9ksEgxEI/AAAAAAAAABA/6GldUsH8hZM/s320/DSCN6941.JPG" border="0" /></a>Sessizliği bozan çığlık. Yavru fok “Ege Vira” var gücüyle annesine seslendi. </p><p class="MsoNormal" align="justify">“Vaaaak vaaaaaak” diye bir ördeğin sesine benzer.<br /><br />Anne burnunu suyun <?XML:NAMESPACE PREFIX = ST1 /><st1:metricconverter productid="5 cm" st="on">5 cm</st1:metricconverter> altında tutarak kocaman bir “pufffffff” sesiyle ona yanıt verdi.Yavru fok ancak kafasını kaldıracak kadar güçlüydü. Ön yüzgeçleriyle çakıla vurdu. Heyecan belirtisiydi bu. Anne hızla yavrunun yanına geldi ve önce onu sevgiyle kokladı. Bu aynı zamanda tüm memeli canlıların yavrularına yaklaştıklarında yaptığı bir davranıştı. Yavru sonsuz bir huzur, mutluluk içinde sadece uzanıyor ve kocaman iri gözleriyle annesini izliyordu. Anne fok “Emine” vakit kaybetmeden karnını yavruya döndü. Güçlü ön yüzgeçleriyle Ege Vira’ yı memelerine yönlendirdi. Ege Vira biraz dudak ve biraz da koku yordamıyla kısa sürede nerdeyse ceviz büyüklüğünde memelerden birini kaptı ve iştahla süt emdi. Bazen memeye iki üç milim uzunluğundaki dişlerini de geçirdiğinde annesi homurdanarak onu terbiye ediyordu. </p><p class="MsoNormal" align="justify">Dünya üzerinde yaklaşık 500 Akdeniz Foku kalmıştır. Ve Ege Vira bunlardan bir tanesidir.</p><p class="MsoNormal" align="justify"><o:p></o:p></p><p class="MsoNormal" align="justify">Annenin sütü yaklaşık iki hafta içinde yavruya 5-<st1:metricconverter productid="10 kg" st="on">10 kg</st1:metricconverter> kadar ağırlık kazandırdı.</p><p class="MsoNormal" align="justify">İki hafta geçtikten sonra henüz arka yüzgecini dengeli biçimde kullanamayan yavru hiç yüzme bilmeyen insanlar gibi ön yüzgeçlerini suya vura vura komik ve bir o kadar da telaşlı bir biçimde su üstünde kalıyordu. İlerleyen günler ardından Ege Vira artık içinde bulunduğu yuva ve ana salonda yüzüyor, mağara içerisine giren çer çöple oyunlar yapıyordu.</p><p class="MsoNormal" align="justify"><o:p></o:p></p><div class="post-body entry-content" align="justify"></div><p class="MsoNormal" align="justify"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp2.blogger.com/_33UPHdgH2Po/R-R9tMEgxFI/AAAAAAAAABI/8xMNlkhs0Bg/s1600-h/DSCN0953.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5180403686670648402" style="FLOAT: right; MARGIN: 0pt 0pt 10px 10px; WIDTH: 290px; CURSOR: pointer; HEIGHT: 217px" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_33UPHdgH2Po/R-R9tMEgxFI/AAAAAAAAABI/8xMNlkhs0Bg/s320/DSCN0953.JPG" border="0" /></a>Mağara içerisinde her türlü atık birikmişti. Balıkçıların attığı kasalar,<span style="font-size:0;"> </span>sahilden kopup gelen ağaç parçaları, plastik meşrubat, su şişeleri ( ki bu Ege Vira’ nın en çok sevdiği oyuncaklardandı) ve öğreneceği üzere en tehlikelisi olan …</p><p class="MsoNormal" align="justify">Fok olduğunu kabul etmemek için dalmaya gösterdiği direnci gören annesi suda ona çaktırmadan yanaşıyor ve kocaman ağzı veya yüzgeciyle onu tutup suyun altına bastırıyordu. Ege Vira bu hiç sevmediği egzersizler ardından su altında kalabileceğini, ve hatta yüzebileceğini kısa sürede fark etti. Suyun altında kalmak ona ayrı bir özgürlük ortamı sunmuştu ama o bundan aldığı zevk ve neşeyle kahkahayı basınca yine su yutuyor bu sefer telaşla kendini yüzeye atıyordu. </p><p class="MsoNormal" align="justify"><o:p></o:p></p><p class="MsoNormal" align="justify">Anne fok sabahın erken saatlerinde yavrunun yanından ayrılıyordu. Bazen hava şartlarına göre programını değiştirip tüm gün onunla kalıyor bazen de gece aralıklarla mağarayı terk ediyordu. Avlanması gerekiyordu. Ne buluyorsa avlıyordu anne. Balık, ahtapot, kalamar, istakoz…Balıkçıların ağlarından balık çalıyordu kimi zaman. Kilometrelerce ağ atıyordu insanlar denize. Ucunda iğneler olan uzun oltalar, ve daha bir çok değişik takımlarla denizdeki balıkların çoğunu avlıyordu insanlar. Balık bulmak için çok ama çok uğraşıyordu anne.<br /></p><div class="post-body entry-content" align="justify"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp0.blogger.com/_33UPHdgH2Po/R-UjqcEgxHI/AAAAAAAAABY/MSck1iRFhFc/s1600-h/DSCN0004.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5180586158356218994" style="FLOAT: right; MARGIN: 0pt 0pt 10px 10px; CURSOR: pointer" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_33UPHdgH2Po/R-UjqcEgxHI/AAAAAAAAABY/MSck1iRFhFc/s320/DSCN0004.JPG" border="0" /></a></div><div class="post-body entry-content" align="justify"></div><div class="post-body entry-content" align="justify">Ege Vira her geçen gün daha da büyüyordu. Mağaraya geldiğinde yavruyu besliyor ve her türlü riske karşı adeta bir gözü açık uyuyordu. Mağaraya girebilecek davetsiz misafirler, bir erkek fok bir kavga, bir dalgıç ise gerçek bir müdafaa savaşı anlamına gelebilirdi. Özellikle seçmişti bu mağarayı. Herkes ve her şeyden uzak. Eski tecrübeleri gözüne uyku girmesine engel oluyordu. Anne fok bundan iki sene önce de hamileydi.<span style="font-size:0;"> </span>Ancak 4 yaşından sonra hamile kalmıştı ilk yavrusuna. Bu kadar tecrübeli davranmamıştı. İlk yavrusuna hamileyken ve doğum çok yakınken bulunduğu mağaraya giren bir grup dalgıçtan ürküp kaçmak isterken strese girmiş ve yavrusunu düşürmüştü. Şimdi iki yıl ardından ve 11 ay süren hamilelik<span style="font-size:0;"> </span>döneminden sonra sağlıkla doğmuş olan bu yavruyu kaybetmemek için her türlü fedakarlığa hazırdı. İç güdüleri onu hep diken üstünde tutuyordu. 4 tonluk çene kuvvetini tehditlere karşı çekinmeden kullanacak <st1:metricconverter productid="350 kg" st="on">350 kg</st1:metricconverter> ağırlığında vahşi bir makine gibiydi. Taa ki yavrusundan ayrılıncaya değin bildiğimiz sevimli fok “değildi” o. </div><p class="MsoNormal" align="justify"><o:p></o:p></p><p class="MsoNormal" align="justify">Oysa ki yavru fok dünyadan habersiz, mağaranın ana salonunda taklalar atarak vaktini geçirirken bir gün… Tam da neşeli bir oyun esnasında, mağara içerisine üzerinde değişik geometrik desenler bulunan garip bir yaratık girdi. Yavru annesine seslendi. Ve sonra “ne yaptım ben” diyerek kafasını suya gömdü hemen. Annesi o yokken kesinlikle ses çıkartmaması için onu tembihlemişti. Mağaranın içine dolan dalgalarla salona giren garip yaratığın her tarafı oynuyordu. Ege Vira, daha saniyeler geçmemişti ki,<span style="font-size:0;"> </span>merakına teslim olup kafasıyla ona dokundu. Hiçbir şey olmadı. Ön yüzgeciyle üzerine bir şaplak yapıştırınca yaratık suyun altına doğru batmaya başladı. Ege Vira bunun daha önce de mağara içinde rastladığı deniz analarından biri <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp3.blogger.com/_33UPHdgH2Po/R-R99cEgxGI/AAAAAAAAABQ/nIFrt7Ve940/s1600-h/DSCN3619.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5180403965843522658" style="FLOAT: right; MARGIN: 0pt 0pt 10px 10px; WIDTH: 302px; CURSOR: pointer; HEIGHT: 285px" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_33UPHdgH2Po/R-R99cEgxGI/AAAAAAAAABQ/nIFrt7Ve940/s320/DSCN3619.JPG" border="0" /></a>olduğunu düşündü. Yeni bir oyuncak geldi diyerek neşeyle dalışa geçti. Hiç bir şeyden şüphelenmeyecek kadar saftı. Vira “seni yakalayacağım ey canavar” diye yaratığa doğru pikesini yaptı. Hızını alamayan yavru, tüm gücüyle canavara kafasını uzattı. Ve o anda… <span style="font-size:0;"></span>Yaratık fokun ağzını ve kafasını kavrayarak tüm yüzüne yapıştı. “Bu nasıl bir oyun şimdi” dedi içinden. Telaşla yüzeye çıktı nefes almak için. Burun deliklerini kocaman açarak nefes almak istedi ama alamıyordu. Yeniden hızla suya daldı ağzını açıp kapıyor, bağırıyordu. Tekrar yüzeye bu sefer çakıl sahile attı kendini. Yaratık kafasından aşağı daha da çok sardı onu, taaa boynuna kadar…İşte yavruların bir kısmının daha ilk aylarındayken oyun merakları yüzünden ölmelerinin ve Akdeniz Fokları’nın yok oluşunu hazırlayan tehditlerin biriyle sınav vakti gelmişti.</p><div class="post-body entry-content" align="justify">Ege Vira ön yüzgeçleriyle yaratıktan kurtulmaya çalışıyor fakat kısacık ön yüzgeçleri buna yetmiyordu… </div><div class="post-body entry-content" align="justify"><span style="color:#ffffff;">*</span></div><div class="post-body entry-content" align="justify"></div><div class="post-body entry-content" align="justify">Not1: <em>Akdeniz Fokları yüzgeç ayaklılar ailesinden “gerçek foklar” cinsine<span style="font-size:0;"> </span>aittir, sirklerde gördüğünüz foklar, fok değil “deniz aslanı”dır ve ön yüzgeçleri oldukça uzun olup bu uzuvları üzerinde yürüyebilirler, Akdeniz fokları eğitilmeye uygun olmayıp, insan kontrolünde tutulurlarsa üremedikleri ve beş altı ay<span style="font-size:0;"> </span>içinde öldükleri tespit edilmiştir.</em></div><p class="MsoNormal" align="justify">Not2: <em>Hikayede bahsi geçen olumsuz sebepten dolayı Akdeniz Foku mağaralarına girmek (dalgıçlar) Su Ürünleri kanunca yasaklanmıştır. Bu yasak önerisi, Sualtı Araştırmaları Derneği / Akdeniz Foku Araştırma Grubu tarafından getirilmiştir.</em></p><p class="MsoNormal" align="justify"><o:p><em></em></o:p></p><p class="MsoNormal" align="justify"><em>Devam edecek</em></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5583957977341314874-8802511375310649677?l=tofugrup.blogspot.com' alt='' /></div>ilahi tatlarnoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5583957977341314874.post-85986406177636518672008-03-21T12:05:00.004Z2008-03-24T16:00:54.793Z<p class="post-body entry-content"><p class="MsoNormal"><em>(Çocuklarımıza ithaf olunur)</em></p><p class="MsoNormal"><?XML:NAMESPACE PREFIX = O /><o:p></o:p></p><p class="MsoNormal" align="justify">Dışarıda neler oluyordu acaba, sanki her yer her şey yerinden oynuyor gibiydi. Rüzgar deli gibi esiyor, beyaz dalgaların üzerinden kopardığı parçacıkları kahverengi kayalara savuruyordu. <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp2.blogger.com/_33UPHdgH2Po/R-OPqcEgxBI/AAAAAAAAAAk/CB-rzf0cxHg/s1600-h/DSCN5838.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5180141955658597394" style="FLOAT: right; MARGIN: 0pt 0pt 10px 10px; WIDTH: 230px; CURSOR: pointer; HEIGHT: 307px" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_33UPHdgH2Po/R-OPqcEgxBI/AAAAAAAAAAk/CB-rzf0cxHg/s320/DSCN5838.JPG" border="0" /></a>Balıklar ince çatlakların arasında saklanmış, yaslanmış, oldukları yerde tutunmaya, durmaya çalışıyorlardı, derinlerde. <span style="font-size:0;"></span>Posidonyalar (Su yosunları) bir o yana bir bu yana savruluyor, kumlara sıkıca yapışmış, el ele tutunmuşlardı. Dev kalamarlar fırtınanın patırtı gürültüsünden kaçıp, rahat rahat uyumak için denizin en diplerine kadar inmişlerdi.</p><p class="MsoNormal" align="justify"><o:p></o:p></p><p class="MsoNormal" align="justify">Salon çok geniş ve büyüktü ve bir anne kucağı kadar sıcaktı. İçeride su zerrecikleri havada uçuşuyor, sanki mağaranın duvarları bir gidiyor bir geliyordu. Salon kocaman bedeninden uzanan bir kolla daha da derinlerde ufak bir odaya bağlanıyordu… Ufak çakıl sahilli bir yuva..</p><p class="MsoNormal" align="justify">Bu gizli köşede 22 kg., siyah tüylü, zayıf, kocaman gözlü, korkak bir Akdeniz Foku en dipte duvara yaslanmış içeri gelen dalgaların üzerinde yansıyan ışığa bakıyor, bakıyor…</p><p class="MsoNormal" align="justify">Annesini bekliyordu. Tüyleri 2.5 cm uzunluğunda idi. Boyu burun ucundan yüzgeç ucuna 80.cm. Nerede, neden, nasıl ve kim olduğunu bilmiyordu. Doğalı 5 gün olmuştu. Su arka yüzgeçlerine dokundukça o duvara daha da sokuluyordu. Ne fok olduğunu biliyor ne de yüzmeyi biliyordu. Bildiği tek şey gri postlu, kocaman (350 kg ağırlığında), kahkahası mağarayı yıkacak kadar kuvvetli, neşeli annesi ve onun meme uçlarındaki sıcak ve yoğun süttü. </p><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp1.blogger.com/_33UPHdgH2Po/R-ORbMEgxDI/AAAAAAAAAA0/n4_HfOHy5Go/s1600-h/Cnv0083.jpg"></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp1.blogger.com/_33UPHdgH2Po/R-ORbMEgxDI/AAAAAAAAAA0/n4_HfOHy5Go/s1600-h/Cnv0083.jpg"><div class="post-body entry-content" style="TEXT-ALIGN: right" align="justify"><br /></div></a><p class="MsoNormal" align="justify"><o:p></o:p></p><p class="MsoNormal" align="justify"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp0.blogger.com/_33UPHdgH2Po/R-OPd8EgxAI/AAAAAAAAAAc/I7zvOmfGZqY/s1600-h/Cnv0112.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5180141740910232578" style="FLOAT: left; MARGIN: 0pt 10px 10px 0pt; WIDTH: 319px; CURSOR: pointer; HEIGHT: 239px" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_33UPHdgH2Po/R-OPd8EgxAI/AAAAAAAAAAc/I7zvOmfGZqY/s320/Cnv0112.jpg" border="0" /></a>Yavru fok bir kaç gün sonra suyun aslında onun arkadaşı olduğunu öğrenecekti. İlk önce korksa da annesi onu suya itecek ve ona ilk yüzme derslerini verecekti. Önce bulunduğu odada yüzmeyi öğrenecek ve daha sonra ana salonda ilk artistik ve teknik hareketlerine başlayacaktı. Ve ilk sınav gelecekti. Yaklaşık <?XML:NAMESPACE PREFIX = ST1 /><st1:metricconverter productid="20 metre" st="on">20 metre</st1:metricconverter> uzunluğundaki “güne bakan” tünelde birkaç gün yüzecek ve sonra annesiyle birlikte çıkışa varacaktı. Denize kavuşacaktı.</p><p class="MsoNormal" align="justify">Mağara etrafında aylar boyu gezinecek, balık avlayacaktı.</p><p class="MsoNormal" align="justify"><o:p></o:p></p><p class="MsoNormal" align="justify">Dişi bir yavru ise yaklaşık 1 yıl ama erkek ise 6,7 ay annesinin yanında kalacaktı.</p><p class="MsoNormal" align="justify">Tüm bunları yapmak için ve dedik ya, bir Akdeniz foku olduğunu öğrenmesi için, daha çok ama çok vakit vardı.</p><p class="MsoNormal" align="justify"><o:p></o:p></p><p class="MsoNormal" align="justify"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp3.blogger.com/_33UPHdgH2Po/R-OP6sEgxCI/AAAAAAAAAAs/zh9uU79imlo/s1600-h/DSCN6352.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5180142234831471650" style="FLOAT: right; MARGIN: 0pt 0pt 10px 10px; CURSOR: pointer" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_33UPHdgH2Po/R-OP6sEgxCI/AAAAAAAAAAs/zh9uU79imlo/s320/DSCN6352.JPG" border="0" /></a>Akdeniz’in yüzü ak olsa da elleri bir mengene gibi kuvvetli ve yüreği de acımasız sayılacak kadar katıdır aslında… Akdeniz “Mediterranean” yani “Yerkürenin Merkezi” olan bu denizlerin kıyılarını nakış gibi işlemiş olan tanrı, Poseidon’a zayıflara acımamasını emreder. Ve Poseidon her kış mevsiminde güçlü nefesini denizlerin üstüne boşaltır. Fırtınanın bunca soğuk ve sert olması Ekim belki Kasım ayı olmasındandır. Foklar Akdeniz’e kış mevsiminde doğarlar. Doğum çok zorlu şartlara kafa tutar. Yavrular bu zor şartlarda yaşar ya da… Rüzgarlar, ve kocaman denizlere rağmen hayatta kalabilen bir Akdeniz Foku yaklaşık 40 – 45 yıl kadar yaşar. </p><p class="MsoNormal" align="justify"><o:p></o:p></p><p class="MsoNormal" align="justify"><o:p></o:p></p><p class="MsoNormal" align="justify">Not: İşte bu yoğun kış döneminde durmadan “çok işim var, geç kalacağım, beni bekleme” diye eve uğramayan Poseidon’dan<span style="font-size:0;"> </span>( çapkın P ) karısı Hera, nem kapar. </p><p class="MsoNormal" align="justify"><o:p></o:p></p><p class="MsoNormal" align="justify">Mimas’ı,<span style="font-size:0;"> </span>Poseidon’un neler yaptığını izlemek üzere görevlendirir. </p><p class="MsoNormal" align="justify">Ve Mimas, nereye mi konuşlanır? </p><p class="MsoNormal" align="justify">Karaburun Yarımadası’na.</p><p class="MsoNormal" align="justify">Yarımadanın mitolojik adı “Mimas” olarak geçer.</p><p class="MsoNormal" align="justify"><o:p></o:p></p><p class="MsoNormal" align="justify">Devam edecek.</p><p class="post-body entry-content"></p><div class="post-body entry-content" style="CLEAR: both"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5583957977341314874-8598640617763651867?l=tofugrup.blogspot.com' alt='' /></div>ilahi tatlarnoreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-5583957977341314874.post-86723120815496743052008-03-21T07:40:00.005Z2008-03-21T10:51:14.311Z<a href="http://bp1.blogger.com/_olYX0J57JMM/R-OJcSVT5jI/AAAAAAAAA94/Ry5xVK_m2W8/s1600-h/gonulcelen1.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5180135115456767538" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_olYX0J57JMM/R-OJcSVT5jI/AAAAAAAAA94/Ry5xVK_m2W8/s320/gonulcelen1.jpg" border="0" /></a><br /><div><em>bu </em><br /><em>müzikle alakalı - romantik bir yazıdır</em><br /><em></em><br />çok yıl önce<br />new age dinlerle<br />alakalı kitapta<br /><br />sizin<br />da vinci den - amadeus mozart tan<br />farkınız yok<br />sizde yapabilirsiniz<br />yaratıcılığınızı<br />en yüksek düzeye çıkarabilirsiniz<br />tereddüt etmeyin - geç kalmayın<br />yazıyordu<br /><strong>bilinçliliğin </strong><br /><strong>tasfiye edilmiş haline kolayca ve zarafetle ilerliyebilmek için tanrı hücremin en uygun ölçekte aktive edilmesini istiyorum </strong>dediğimde<br />işlem tamamdı<br />bu kadar kolay mı ?? diye düşündüm<br />ya olabiliyorsa !!! <em>(karadenizli olduğumu daha önce söylemişmiydim)</em><br />hoşuma gitti<br />ve<br />biraz çekinerek<br />cümleyi<br />renkli kağıtlara yazıp<br />birini buzdolabının<br />diğerini bilgisayarın<br />üzerine yapıştırdım<br />çekindim<br />bilinçliliğin tasfiye edildiği<br />yer neresi<br />fikrim yoktu<br />saç sarı - kabarıkta<br />aysel gürel gibi olmak<br />çekingenliği<br />tabii<br />o zamanlar<br />aysel gürel olmanın çok kolay<br />olmadığınıda bilmiyordum<br />neyse<br />hikayeler anlatan şarkılar sevdiğimi....<br />leonard kohen nin<br />nasılda güzel sesi olduğunu.....<br />teoman nın<br />şarkılarındaki sözleri/hikayeleri<br />çok sevdiğimi.....<br />nina simone nin<br />yaptığı müziğin ilahi olduğunu.....<br />ve<br />bunları<br />her farkettiğimde<br />allahım sen neler yaratıyorsun dediğimi......<br /><em>(bu cümle bülent e aittir - güzel kızları gördüğünde söyler)</em><br />müziğin kalbime dokunabildiğini....<br />mutluluk<br />mutsuzluk<br />tutku<br />asabiyet<br />hatta<br />birazda gidip<br />ırakta ben savaşmalıyım<br />hissini<br />yaşatabildiğini<br />farketmem<br />o cümleyi<br />okuduktan sonra başladı<br /><br />yokk<br />içimdeki<br />dahi<br />henüz ortaya çıkmadı...<br />ne zaman<br />belli mi olur</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5583957977341314874-8672312081549674305?l=tofugrup.blogspot.com' alt='' /></div>ilahi tatlarnoreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-5583957977341314874.post-5175409501120349942008-03-20T10:08:00.002Z2008-03-20T10:12:40.211Z<div>yağmur yağardı geceler boyu<br /><a href="http://tn3-2.deviantart.com/fs29/300W/f/2008/071/a/b/__Rain___by_Lemonlini.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand" alt="" src="http://tn3-2.deviantart.com/fs29/300W/f/2008/071/a/b/__Rain___by_Lemonlini.jpg" border="0" /></a>beni ve kaldırımları ıslatarak<br />yalnız yağmur anlardı halimden<br />bir de sararmış ışıklı sokak lambaları<br /><br />bunca yıl geçti aradan<br />hala saklıyorum<br />seni ararken döktüğüm gözyaşlarımı<br />hala saklıyorum<br />seninle paylaşamadığım o on sekiz yaşımı<br /><br />Fatih Mika</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5583957977341314874-517540950112034994?l=tofugrup.blogspot.com' alt='' /></div>Nilambarahttp://www.blogger.com/profile/07577720344109096857noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5583957977341314874.post-13693030360666959062008-03-17T14:58:00.002Z2008-03-17T15:14:18.711Z<div align="justify">“İçimdeki şarkı bitti” demiş ya şair... bu sözü duyduğumdan beri ne çok kurcaladı zihnimi...<br />Çok hüzün dolu bir söz, çok vurucu, çok düşündürücü...<br /><br /><a href="http://fc04.deviantart.com/fs12/i/2006/279/3/3/musical_note_by_thebigG2005.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand" alt="" src="http://fc04.deviantart.com/fs12/i/2006/279/3/3/musical_note_by_thebigG2005.jpg" border="0" /></a>Bir insanın “içindeki şarkının bitmesi” yaşamının durması ile eş anlamlı neredeyse... dönüp kendi içime baktım, benim içimdeki şarkı ne durumda diye... biran paniğe kapıldım, içimdeki şarkının sonuna yaklaşmaktayım neredeyse son günlerde... </div><div align="justify">gazeteler, tvler, sohbetler... gelişmeler ve yükselen huzursuzluklar içimdeki şarkının sesini hayli bastırmış ve ben bu gürültünün arasında şarkımın iyice cılızlaştığını ve neredeyse durmak üzere olduğunu fark edememişim. Hemen toparlanmalı, hemen harekete geçmeli...<br /><br />Yapabileceğim pek bir şey yok yükselen huzursuzluklar karşısında, kendi içimde direncimi yükseltmek, inancımı korumak ve umudumu yitirmemek için çabalamaktan başka... ve bakıyorum da bunlar da az şeyler değil...<br />ya içimdeki şarkı biterse, ya artık hiç umud etmeden, omuzlarım çökmüş bir şekilde kaçanların ardından bakıp “kaçmak neye yarar, terk etmek çözüm müdür” diye cılız bir sesle haykırırsam...<br /><br />birşeyler yapmalı, terk edip kaçmak neye yarar... <strong>ama dururken yerimde, yurdumda içimdeki şarkının bitmesine de izin vermemeliyim, UMUTLA ŞARKI SÖYLEMEYE DEVAM...<br /></strong>17 Mart 2008</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5583957977341314874-1369303036066695906?l=tofugrup.blogspot.com' alt='' /></div>Nilambarahttp://www.blogger.com/profile/07577720344109096857noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-5583957977341314874.post-75968518503269012062008-03-17T13:03:00.005Z2008-03-17T13:14:41.637Z<div align="justify"><a href="http://bp0.blogger.com/_jeevPq2WFVE/R95tAi6SpqI/AAAAAAAAAoI/FSXrKDCbDFY/s1600-h/HNK-12.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5178696477661374114" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_jeevPq2WFVE/R95tAi6SpqI/AAAAAAAAAoI/FSXrKDCbDFY/s200/HNK-12.JPG" border="0" /></a>Karşımızda, meyva sandıklarının üst üste konulmasıyla inşa edilmiş dizi dizi folluklar. İçlerinde, Yugoslavya’yı köy köy, kasaba kasaba gezerek satın aldığım çeşitli cinslerden 44 güvercin. Siyah başlıkları ile rahibelere benzeyen merveler. Bir minyatür ustasının naif bir sabırla tüylerini tek tek çizdiği sultanların kuşları hünkariler. Küçücük gagaları, göğüslerindeki kocaman gülleri ile ciciler. Buğday gagalı, kurbağa gözlü Budapeşte kısa gagalıları. Rengarenk 44 güvercin. Egzoscu Salih’in otombil tamirhanesinin terasına derme çatma biriketlerden yapılmış büyükçe bir güvercin kümesinin içinde oturmuş bu güvercinleri seyrediyor, sohbet ediyoruz. Dışarıda insanı ezen poyrazı ile İstanbul’un kışı var.<br /><br /><a href="http://bp3.blogger.com/_jeevPq2WFVE/R95ujS6SptI/AAAAAAAAAog/O2x_q32m44Y/s1600-h/hunkariart3cn4.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5178698174173456082" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_jeevPq2WFVE/R95ujS6SptI/AAAAAAAAAog/O2x_q32m44Y/s200/hunkariart3cn4.jpg" border="0" /></a>Dünyanın her tarafına ait kuşlar mozaiğini, Türkiye’nin değişik taraflarından kalkıp İstanbul’a gelip yerleşmiş bu kuşçular mozaği tamamlıyor. Ortalama kültür düzeyinin epey altında olan bu ortamdaki sıfatların çoğu, küfürlerdeki kelimelerden oluşuyor. Biri, elinde tesbihi, ters çevrilmiş yağ tenekesinin üzerine oturmuş, dinleyenleri söylediklerinin doğru olduğuna inandırmak için söze hep “anam avradım olsun” diye başladıkça. İleride,ters çevrilmiş başka bir yağ tenekesinin üzerine oturmuş, sonradan Kaptan Amca olduğunu öğrendiğim esmer, yeşil gözlü ihtiyar “estafurullah” diyor. Öteki hala farkında değil, yeniden kuracağı cümlenin önüne “anam avradım olsun”u ekliyor.<br /><br />Kaptan Amca, Saraybosna’da doğmuş. Miljacka adında ince bir nehiri olan Saray Bosna’da adam elbette kaptan olamaz. Ama aile İstanbul’a göç edince her şey değişiyor. Varlıklı bir ailenin çocuğu olan Mehmet Ali de kaptanlığı öğrenip; kırmızı bulutlu, yeşil balıklı, lacivert denizlere açılıyor, liman liman dolaşıyor. Taa ki Selanik önlerinde, kıyıda dönen dönek güvercinleri seyre dalıp Mısır’dan yüklenilmiş döllü kısraklarla dolu gemisini karaya oturtuncaya kadar. Bu gemiyi karaya oturtma bahane oluyor. Bir çok kişinin güzel dediği, uğruna ölümleri göze aldığı şeylerle birlikte, apoletli beyaz kaptan üniformasını da çıkarıp bir kenara, hem de geri dönüp aramayacağı bir kenara bırakıveriyor. İstanbul’un gündüz ve gece hayatına karışıyor. İstanbul azınlıklarının dillerini de bilen Kaptan Amca’nın bu yüzden diğer adı da Agop Mehmet Ali.<br /><br />Biz şimdi bazen Kaptan Amca ile reçel yapmak için Langa Bostanları’ndan baba incir topluyoruz. Bazan Mermer Kule’ye saka kuşu tutmaya gidiyoruz. Bazan çapariye. Hiç birşey yapmaz isek güvercin uçuruyoruz.<br /><br /><a href="http://bp1.blogger.com/_jeevPq2WFVE/R95t2y6SprI/AAAAAAAAAoQ/B3eqrnE6_L0/s1600-h/SM-11.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5178697409669277362" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_jeevPq2WFVE/R95t2y6SprI/AAAAAAAAAoQ/B3eqrnE6_L0/s200/SM-11.JPG" border="0" /></a>Kümesin içinde sıra sıra folluklar. Folluklarda cins cins güvercinler. Güvercinlerin altında bembeyaz çakıl taşı gibi yumurtalar, bazılarının altında çirkin diken tüylu yavrular. Kimisi gidip karşı çatıya konar, akşama kadar kümese inmez. Kimisi alır basını bir daha dönmez. Kimi de kümesini şaşırır bize gelir. İşte böyle birgün bu. Bir yavru beyaz güvercin, Kaptan Amca’nın apoletli gömleği kadar beyaz, gelir karşımızdaki çatıya konar. Yem atarız inmez, su dökeriz inmez. Biraz durur alır başını gider. Yarım saat sonra bir bakarız, yine gelmiş. Tekrar yem atarız, tekrar su dökeriz. O yeme bakar, suya bakar içi gider. Bize bakar, kümese bakar tanıyamaz. Kümes onun kümesi, biz onun sahibi değilizdir. Tekrar alır başını gider. Biz “artık gitti bir daha dönmez” derken, bir bakmışız tekrar gelip karşı çatıya konmuş. Kaptan Amca yeniden yem, yeniden su “hadi kızım, hadi oğlum geliver. Bizim burada yem haftadan haftaya, su yağmurdan yağmura” diyerek kuşu kandırmaya çalışır.<br /><br /><a href="http://bp1.blogger.com/_jeevPq2WFVE/R95uRy6SpsI/AAAAAAAAAoY/lPeNL9kFHhs/s1600-h/KIRLANGIC_BALIGI.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5178697873525745346" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_jeevPq2WFVE/R95uRy6SpsI/AAAAAAAAAoY/lPeNL9kFHhs/s200/KIRLANGIC_BALIGI.jpg" border="0" /></a>Kaptan Amca’da bazan efkarlanır, ölüm aklına gelir. “Ben ölmem” de diyemez, “Ben öleceğim, tekrar dünyaya geleceğim.” der. Ben hak veririm. Dünyayı böyle katıksızca seven bir insana ölümü yakıştıramam. Sonra kim sallana sallana yürür Langa Bostanları’nda? Yeni Kapı sahillerinde kim lodosculuk yapar? Sonra biz kime sorarız “Bu sakanın ön ağızları nasıl?” diye. Sonra kim tanıyabilir kokusundan benim torbamdaki balığın kırlangıç balığı olduğunu? Çapariyi çapraz bağlamayı kim öğretir? Hindibağ salatasını kiminle yaparız? Sonra kimden dinlerim yahudi, rum, ermeni kızların hikayelerini?<br /><br />Kaptan Amca yine çok efkarlanıyor bu sıralar. Şu nükleer reaktörler, Çernobil’in radyasyon bulutları filan. Sonra neye yarar ki dünya, öldükten sonra dirilsen bile!<br /><br />Fatih Mika<br />3/5/1986 İstanbul</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5583957977341314874-7596851850326901206?l=tofugrup.blogspot.com' alt='' /></div>Nilambarahttp://www.blogger.com/profile/07577720344109096857noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-5583957977341314874.post-19169168249013991502008-03-13T20:10:00.004Z2008-03-14T18:10:03.567Z<div align="justify"><a href="http://tn3-1.deviantart.com/fs12/300W/f/2006/322/9/4/Hard_rain_by_gilad.jpg"><span style="font-family:arial;"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand" alt="" src="http://tn3-1.deviantart.com/fs12/300W/f/2006/322/9/4/Hard_rain_by_gilad.jpg" border="0" /></span></a><span style="font-family:arial;">kitapcidaydim, deli bir yagmur basladi. sabah crystal uyarmisti, semsiyeni al demisti. biraz daha takildim kitapcida, nasil muhtesem kitaplar var anlatamam. mimarlik <span style="font-family:trebuchet ms;">bolum'de</span> dunyadaki agac evlerin resmlerini cekmisler. muhtesem tasarimlar! yarim saat o evlerin icindeki yasami hayal kurdum. yagmur yavaslamisti. ciktim. istiklal caddesi bosalmisti. tramvay gol gibi bir suyun icinden gecti ve bir turist onun resmini cekti. o anda ben de aklimda cektim. simdi de bakabiliyorum.</span><span style="font-family:arial;"><br /><br />meydana yurumem uzun surdu ama hic acele etmedim. o insan trafigi azalmisti, kaldirim taslari kalkmiyordu ve pantolon pacalarim camur icinde degildi. keyifli bir yuruyustu. oratada olmayan ve birden cikan semsiye saticilar islana islana satis yapmaya calisyorlardi. komik. otobuse rahatca bindim ve insanlarin yuzlerindeki ifadeleri izlemeye basladim. yolum uzundu. 1 saat izledim ve yagmurun o kadar farkli bir sey oldugunu anladim. hani olur ya insanlar bir olay olunca sen nerdeydin o gun sorarlar ya, ben pek hatirlayamam. ama yagmurlu gunleri hatirlarim. ankara'da yagmurdan cok keyif alamiyordun. icerdeyken seyretmek guzeldi. yurudugumde her tarafim camur oluyordu. bir seferinde islanmak icin yagmurlu havada arkadasla yuruyuse cikmistik, ha o zaman cok keyif almistim. karachi'de yagmur cok rahatlaticiydi. sicaklardan sonra oooff nasil serinlerdi birden... <a href="http://tn3-2.deviantart.com/fs24/300W/f/2008/006/c/b/RAIN_PRINCESS_by_Leonidafremov.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand" alt="" src="http://tn3-2.deviantart.com/fs24/300W/f/2008/006/c/b/RAIN_PRINCESS_by_Leonidafremov.jpg" border="0" /></a>selcuk'ta yagmur toprak kokusunu getirirdi. florida'da yagmur cizgi gibiydi yani bir cizgiden sonra adim attigin zaman o tarafta yagmur olmazdi, yukari baktigin zaman gokyuzunde sadece bir bulut var ve o kadar. sadece ordan yagiyor, baska bir yerde bir hareket yok. haa hindistan'daki yagmuru zaten hic bir zaman unutmayacagim. 24 saat yagdi, tum hafta ayni derecede.<br /><br />istanbul'da yagmur cok farkli. bogaz'a yagdigini izlemek, bir serinlik ve tazelik, sokak isiklarin yollara yansimasi ve bunu izleyerek yuruyus yapmak. belki paris'te de boyle olur. venedik yagmuru boyle degildi mesela. istanbul yagmuru gercekten farkliymis.<br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5583957977341314874-1916916824901399150?l=tofugrup.blogspot.com' alt='' /></div>indraninoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-5583957977341314874.post-62930533884806011812008-03-13T08:16:00.003Z2008-03-13T10:03:48.651Z<div align="justify">Merhaba<br />uzun süredir yazamadim.<br />Bahar bir garip geldi ve tüm ağırlığıyla üzerime çöktü. Genel iş yoğunluğum ve ardından kendimi çok bitkin hissetmem nedeniyle bilgisayarda sadece izleyici oldum. Bahar çok garip bir mevsim. Doğum sancısı gibi ağır bir şekilde tüm canlıların uyanışı ve çiçeklenmesi. Benim de çiçeklenmem gerek ama üstümdeki halsizlik ne olacak bilemiyorum.<br /><br />Grup'tan bir soru almıştım" Niye 7 zeytin" diye...<br />Aslında hikayesi biraz hüzünlü ve belki gizli mi kalmalı diye bu soruya yanıt vermeden önce<a href="http://bp3.blogger.com/_olYX0J57JMM/R9jjh5ZKDhI/AAAAAAAAA8I/EqA0Z2JsVmo/s1600-h/ozan.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5177137943143910930" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_olYX0J57JMM/R9jjh5ZKDhI/AAAAAAAAA8I/EqA0Z2JsVmo/s320/ozan.jpg" border="0" /></a> düşündüm.<br />7 Zeytin beni itekleyen zor günlerimi hatırlatan bir sembol.<br />1997 gibi askerliğimi yaptım. Birliğim bölüğüm yer konusunda yazmak istemiyorum. Komando değil. Kalabalık bir bölüğün çavuşlarından biriydim. Usta birliğinde yaşam oldukça stresli ve zor oldu . Çok kalabalıktık. Çok yorucu kimi zaman. Genel koşulların yetersizlikleri dışında ( yatma kalkma tuıvalet vs. ), istikakımız da dikkatli kullanılma sınırındaydı.<br />Özellikle kış bulunduğum bölgede çok nemli ve soğuk geçiyordu. Sabah erken, bizim için en önemli şey bir an evvel kendimizi toparlamamızı sağlayacak kahvaltı. Sıcak çay, bir parça beyaz peynir, tahin helvası ve 7, 8 adet zeytin.<br />Bu da belki de eğitimin bir parçasıdır bilemiyorum. Askerlikte olması gereken şartlar da bunlar yoksa birşey öğrenemezdik.<br />Şunu hatırlıyorum,<br />Kahvaltı başında herkes kendi tabağına bakıyordu. Ortalarına doğru gözler sağa sola takılıyor ve sonuna doğru ağzınızdaki lokmayı çiğnerken yakınınızdakilerin tabağından gözünüzü alamıyorsunuz.<br />Bir zeytini ağzıma atıp yarısını özenle ayırıp diğer yarısını tabağıma diğer lokmayla yemek için ayırırdım. Bazen tabağımızda bilerek zeytin bırakır ve paylaşırdık. Bu birliktelik anlayışımızı kuvvetlendiren, ekmek paylaştığımız için huzursuzluk yaratma direncini kıran bir davranıştı.<br /><br />Daha fazla yazmama gerek yok umarım. Şimdi ofisimin önünde 8 zeytin ağacı var ( biri yedek ) firmamın adı da 7 Zeytin.<br />Yediğim lokmanın değerini unutmamak adına 7 Zeytin' i sembol kabul ettim. Çıkış noktası kısaca bu...<br /><script><!-- D(["mb","\u003cbr\u003e\n\u003cbr\u003eEğer ergin 4,5 adet zeytin ağacınız var ise standart bir aile yetecek kadar zeytin ve zeytin yağı elde edebiliriziniz.\u003cbr\u003eAma en iyisi ve garantisi 7-8 adet zeytin ağacı diye düşünüyorum. Çünkü her sene aynı verimi alamayabiliyoruz.\u003cbr\u003e\n\u003cbr\u003eZeytin mistik bir canlı, ölmeyen ağaç, ben onu hep dost gibi görüyorum, anlatacak çok şeyi olan  bir arkadaş.\u003cbr\u003eEğer ulu büyük bir zeytin ağacı görürseniz bu ağac \u0026quot;delice\u0026quot; aşısıdır.Normal büyüklükte bir zeytin ise muhtemelen ziraii dediğimiz türdendir. Benim yaşadığım bölgede 450.000 yetişkin ağaç var. Yaşları 500 civarında olanlar var. Ve yine Karaburun\u0026#39;da  bir pilot projeyle 25.000 dönüm araziye 1.000.000 evet bir milyon ağaç dikimi başladı. Karşımızdaki Sakız adasında 1.5 milyon ağaç varmış.\u003cbr\u003e\n\u003cbr\u003eSon dönemde zeytin yaprağında bulunan \u0026quot;ötropin \u0026quot;maddesi kanserli hücreleri içerilerine girerek çatlatması özelliğiyle\u003cbr\u003ebunu bulan bilim adamlarına Nobel Ödülü kazandırdı. Türkiye de az sayıda firma son bir iki yıldır bu maddenin ekstraktını çıkartmak için tesis kurdular. Zeytin yaprağının tonu tam olarak bilemiyorum ama birkaç bir dolar ediyor. Kendimi zeytin yaprağı çayına alıştırmaya çalışıyorum...Sıcak su ve içine zeytin yaprağı hepsi bu.\u003cbr\u003e\n\u003cbr\u003eZeytin ağacından yapılma mutfak eşyalarınıu hobi amaçlı üretmeye çalışıyorum. Kurutma safhası çok zor ve ağaç çok kolay çatlıyor. Fakat başardım. Şimdi ise sorun çok sert bu ağacı işlemede.Henüz bunu yapamadım. İleride imkanım olursa ufak bir torna tezgahı ile çalışma ortamı yaratacağım. Zeytin ağacından yapılan kap, mutfak eşyalarını özellikle Almanya ve Amerika talep ediyor diye öğrendim. Fakat iç piyasada da yeri var. İstanbul\u0026#39;da bir kaç örnek aldım. Çeviz kıracağı, nihale, ufak bıçak ve çatal. \u003cbr\u003e\n\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eZeytin yağlı yemek çekti şimdi canım\u003cbr\u003eGiritli tarafım tuttu yine...\u003cbr\u003eŞu anda bizim burada her taraf ot dolu ,\u003cbr\u003e sarmaşık, radika, ısırgan ( yumurtalı zeytin yağlı) ...\u003cbr\u003eay ay ay mutfağa gidiyorum...sağlıcakla\u003cbr\u003e\n\u003cbr\u003e7 Zeytin\u003cbr\u003e",1] ); //--></script><br />Eğer ergin 4,5 adet zeytin ağacınız var ise standart bir aile yetecek kadar zeytin ve zeytin yağı elde edebiliriziniz.<br />Ama en iyisi ve garantisi 7-8 adet zeytin ağacı diye düşünüyorum. Çünkü her sene aynı verimi alamayabiliyoruz.<br /><br />Zeytin mistik bir canlı, ölmeyen ağaç, ben onu hep dost gibi görüyorum, anlatacak çok şeyi olan bir arkadaş.<br />Eğer ulu büyük bir zeytin ağacı görürseniz bu ağac "delice" aşısıdır.Normal büyüklükte bir zeytin ise muhtemelen ziraii dediğimiz türdendir. Benim yaşadığım bölgede 450.000 yetişkin ağaç var. Yaşları 500 civarında olanlar var. Ve yine Karaburun'da bir pilot projeyle 25.000 dönüm araziye 1.000.000 evet bir milyon ağaç dikimi başladı. Karşımızdaki Sakız adasında 1.5 milyon ağaç varmış.<br /><br />Son dönemde zeytin yaprağında bulunan "ötropin "maddesi kanserli hücreleri içerilerine girerek çatlatması özelliğiyle<br />bunu bulan bilim adamlarına Nobel Ödülü kazandırdı. Türkiye de az sayıda firma son bir iki yıldır bu maddenin ekstraktını çıkartmak için tesis kurdular. Zeytin yaprağının tonu tam olarak bilemiyorum ama birkaç bir dolar ediyor. Kendimi zeytin yaprağı çayına alıştırmaya çalışıyorum...Sıcak su ve içine zeytin yaprağı hepsi bu.<br /><br />Zeytin ağacından yapılma mutfak eşyalarını hobi amaçlı üretmeye çalışıyorum. Kurutma safhası çok zor ve ağaç çok kolay çatlıyor. Fakat başardım. Şimdi ise sorun çok sert bu ağacı işlemede.Henüz bunu yapamadım. İleride imkanım olursa ufak bir torna tezgahı ile çalışma ortamı yaratacağım. Zeytin ağacından yapılan kap, mutfak eşyalarını özellikle Almanya ve Amerika talep ediyor diye öğrendim. Fakat iç piyasada da yeri var. İstanbul'da bir kaç örnek aldım. Çeviz kıracağı, nihale, ufak bıçak ve çatal.<br /><br /><br />Zeytin yağlı yemek çekti şimdi canım<br />Giritli tarafım tuttu yine...<br />Şu anda bizim burada her taraf ot dolu ,<br />sarmaşık, radika, ısırgan ( yumurtalı zeytin yağlı) ...<br />ay ay ay mutfağa gidiyorum...sağlıcakla<br /><br />7 Zeytin<br /><br /><script><!-- D(["mb","\u003cspan class\u003dsg\u003eNesimi Ozan Veryeri\u003cbr\u003e\u003cbr\u003e\u003cbr\u003e\u003cbr\u003e\u003cbr\u003e\u003cbr\u003e\n\u003c/span\u003e",0] ); D(["ma",[0,"\u003ctable class\u003datt cellspacing\u003d0 cellpadding\u003d5 border\u003d0\u003e\u003ctr\u003e\u003ctd\u003e\u003ctable cellspacing\u003d0 cellpadding\u003d0\u003e\u003ctr\u003e\u003ctd align\u003dcenter\u003e\u003ca target\u003d_blank href\u003d\"?ui\u003d1\u0026realattid\u003df_fdq3e45g\u0026attid\u003d0.1\u0026disp\u003dinline\u0026view\u003datt\u0026th\u003d118a3c6db4670ba8\"\u003e\u003cimg class\u003dthi src\u003d?ui\u003d1\u0026realattid\u003df_fdq3e45g\u0026attid\u003d0.1\u0026disp\u003dthd\u0026view\u003datt\u0026th\u003d118a3c6db4670ba8\u003e\u003c/a\u003e\u003ctd width\u003d7\u003e\u003ctd\u003e\u003cb\u003e3.JPG\u003c/b\u003e\u003cbr\u003e41K \u003ca target\u003d_blank href\u003d\"?ui\u003d1\u0026realattid\u003df_fdq3e45g\u0026attid\u003d0.1\u0026disp\u003dinline\u0026view\u003datt\u0026th\u003d118a3c6db4670ba8\"\u003eGörünüm\u003c/a\u003e \u003ca href \u003d\"?ui\u003d1\u0026realattid\u003df_fdq3e45g\u0026attid\u003d0.1\u0026disp\u003dattd\u0026view\u003datt\u0026th\u003d118a3c6db4670ba8\"\u003eİndir\u003c/a\u003e \u003c/table\u003e\u003c/table\u003e","118a3c6db4670ba8"] ] ); D(["ce"]); //--></script><br /><span class="sg"><span style="color:#888888;">Nesimi Ozan Veryeri</span><br /></div></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5583957977341314874-6293053388480601181?l=tofugrup.blogspot.com' alt='' /></div>ilahi tatlarnoreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-5583957977341314874.post-44374177252975385642008-03-07T23:11:00.003Z2008-03-07T22:15:41.418Z<div><div>Komutan acemi erleri kontrol ederken ne görsün acemi erlerden birinin eli kınalı.<br /><br />- Evladım ne oldu eline?<br />- Askere gelmeden önce annem kına yaktı.<br />- Neden?<br />- Bilmiyorum.<br /><br />Komutan başlamış anlatmaya.<br />“Üç şey için kına yakılır.<br />Birincisi, kurban edilecek koça; “<em>Allahım bu koç sana kurban olsun</em>” diye.<br />İkincisi, gelin olacak kıza; “<em>kızım kocasına kurban olsun</em>” diye.<br />Üçüncüsü, askere giden oğula; “<em>oğlum vatanına kurban olsun</em>” diye.<br /><a href="http://tn3-2.deviantart.com/fs8/300W/i/2005/288/a/1/My_Henna_Hand_by_strawbevvy.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand" alt="" src="http://tn3-2.deviantart.com/fs8/300W/i/2005/288/a/1/My_Henna_Hand_by_strawbevvy.jpg" border="0" /></a></div><div> </div><div><br />Bugün 8 Mart ya. Dün akşam ben de elime kına yaktım. Kurban olayım sizlere.<br /><br />Fatih Mika<br />8 Mart 2007 Roma</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5583957977341314874-4437417725297538564?l=tofugrup.blogspot.com' alt='' /></div>Nilambarahttp://www.blogger.com/profile/07577720344109096857noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5583957977341314874.post-32923788409934691642008-03-07T21:09:00.006Z2008-03-08T06:50:23.476Z<a href="http://bp2.blogger.com/_f7fhmowvUDI/R9GwsxBEYaI/AAAAAAAAEms/6hRwA9Li-o8/s1600-h/Curtain_by_YzaTDC.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5175111729943962018" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_f7fhmowvUDI/R9GwsxBEYaI/AAAAAAAAEms/6hRwA9Li-o8/s200/Curtain_by_YzaTDC.jpg" border="0" /></a>Evren bize ol dedi.. olduk.. Yaşıyoruz işte...<br />Her çimenin topraktan bittiği gibi umarsız,<br />çatlaktan fışkıran çicek gibi bazen asi...<br /><br />Güneş açarsa sıcağız..Bulut çıkarsa bulutlu<br />ve <strong>yağmur yağar belki<br />içten içe boşalırız..</strong><br /><br />Fani dünyanın ipleri vardır<br />Çeker çekiştiririz, Olur oldururuz<br />Kurar kurgularız , sonra Koşar<em><strong> </strong></em>koşturur<br /><br />Beynimizin kıvrımlarında kıvrılır hayat<br />Kalbin sonsuzluğunu unutarak...<br />Korkular duyarak<br />Sevgiden bir adım uzak<br /><strong>Yaşarız...Yaşadığımızı sanarak...</strong><br /><br />Bir parmak şıklatmak kadardır herşeye ulaşmak<br />Kör kuyulardan çıkmak,hayatı anlamak<br />Gittiğimiz yere ,başladığımız yere<br /><strong>Kendimize...</strong><br />Varmak..<br /><br />Bu Oyunun kuralı , oyunu kuralına göre oynamaktır..<br />Oyunun kuralı, oyun olduğunu bilmekten geçer<br />Ve herşeye rağmen gülümsemek<br /><br /><a href="http://bp1.blogger.com/_f7fhmowvUDI/R9GxhhBEYcI/AAAAAAAAEm8/JPiamm5LL1I/s1600-h/curtin__by_RoboflyPhoto.jpg"></a>Perde yanınızda sallanır<br />Açmak için perdeyi farketmek gerekir..<br />Perdeden bu taraf<br />Gördüğünüz şeyin yanılsama olduğudur<br />öbür tarafta ise herşey gerçektir<br />Dokunamazsin, hissedersin sadece<br />Gerçek dokunulmadan farkedilir<br /><strong>Dokunulan şey<br />Sadece ve sadece<br />Maddedir.</strong><br /><br />Mümkün mü?<br />Rüzgara dokunmak<br />Nefesini ellerinde tutmak<br />Sevgiyi paketleyip yollamak<br />Ve aynalara bakmadan<br />Kendimizi tanımlamak..<br /><br />Sırlı camlara ayna denir<br />İçindeki sır<br />Sana sadece seni gösterir<br /><em><strong>Aynalık Aynılıktır ..<br /></strong></em>Aynı’dan gelir..<br /><br />Kendinin aynısına baktığında<br />Bazen gördüğün<br />Kendinde bulduğun dünyevi bir güçtür..<br />Aslında görmen gereken<br />Sırrın önünde duran<br /><strong><em>koca bir düştür..</em></strong><br /><br /><a href="http://bp0.blogger.com/_f7fhmowvUDI/R9Gw6RBEYbI/AAAAAAAAEm0/Uy1REQRtdf8/s1600-h/curtain_by_redevil2.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5175111961872196018" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_f7fhmowvUDI/R9Gw6RBEYbI/AAAAAAAAEm0/Uy1REQRtdf8/s200/curtain_by_redevil2.jpg" border="0" /></a><br /><br />Hayatın arkasındaki sır<br />Aynaların arkasındadır..<br />Ayna kırılır.<br /><span style="font-size:130%;">Perde</span> <strong>yanımızda sallanır..</strong><br /><br /><br />......<br /><br />Ya bir adım uzak<br />ya da bir hayat boyu<br />aynalara kanarak<br /><br />veya o perdeyi<br />aralayarak<br />.....<br /><strong>Yaşamak...</strong><br /><br /><strong></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5583957977341314874-3292378840993469164?l=tofugrup.blogspot.com' alt='' /></div>Brajeshwarinoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-5583957977341314874.post-85393204333584256212008-03-06T14:26:00.008Z2008-03-06T14:36:18.633Z<div align="justify">22 Şubat Federico’nun doğum günüydü. Çocukları bir günde büyüdüklerine elbette inandıramazsınız. O bir günün bir yaşa bedel olmadığını onlar zaten biliyorlar.<br />Ama hediyeler; pastalardan, eğlencelerden de öte, doğum günlerinin en heyecanlı tarafları.<br /><br />Çocukların yaşlılardan daha az oldukları; yaşlıların cömertliklerini, sevgilerini, büyüklüklerini gösterme olanaklarının sık olmadığı İtalya gibi bir ülkede; hediyeler nitelik ve nicelik bakımından abartılı olabiliyor. Akademiden aldığım ilk mütevazı maaşımla ben de Federico’ya ne hediye edeyim diye düşünmeye başlıyorum.<br /><br /><a href="http://bp1.blogger.com/_jeevPq2WFVE/R9AAtDiD50I/AAAAAAAAAng/KMphgPIRPUY/s1600-h/Ambra-ucurtma_ile%5B1%5D.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5174636745890981698" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_jeevPq2WFVE/R9AAtDiD50I/AAAAAAAAAng/KMphgPIRPUY/s200/Ambra-ucurtma_ile%5B1%5D.JPG" border="0" /></a>Gözümün önünden Ambra’yı sevindiren oyunlar, oyuncaklar ve bütün çocukluğu geçiyor. Sanatla, doğayla, yaratıcılıkla, benim çocukluğumdan taşıdığım kendi yaptığımız oyuncaklarımızla dolu bu deneyimimizi ana okulundan başlayarak ilkokul bitinceye kadar zaman zaman okulara da taşıyoruz.<br /><br />Ambra henüz üç yaşında iken ana okuluna başlıyor. Erkeklerin mavi kızların pembe kutulu desenli önlükleri var. Öğretmen ile anlaşarak bir gün çocuklara frontaj öğretmeye gidiyorum. Yanımda iri pütürüklü yapraklı malta eriği, parlak manolya, bir el gibi parmaklara bölünmüş çınar yaprakları; metal paralar, akademinin ilk yıllarından kalma benim muşamba baskı kalıplarını götürüyorum. Bütün bu malzemenin üzerine büyük bir kağıt örtüp çocuklara mum boyalar ile kağıdı boyatıyorum. Çocukların boyalarla dokunduğu kağıdın üzerinde yaprakların biçimleri, damarları, sapları belirginleşmeye; metal paralar yazı-tura oynamaya; müşamba baskılardan ise akademinin ilk yıllarındaki acemi bir öğrencinin kumruları, ördekleri, soğut ağaçları çıkıyor.<br /><br /><a href="http://bp1.blogger.com/_jeevPq2WFVE/R9AAHDiD5yI/AAAAAAAAAnQ/rdvY8SKl2iY/s1600-h/Ambra-Bugday%5B1%5D.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5174636093055952674" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_jeevPq2WFVE/R9AAHDiD5yI/AAAAAAAAAnQ/rdvY8SKl2iY/s200/Ambra-Bugday%5B1%5D.JPG" border="0" /></a>Ambra bir sonbahar günü ilkokula başlıyor. Öğretmen sonbaharda yapılan dünya işlerini anlatıyor. Bunların içinde ekin ekmekte var. Küçük saksılar, bir torba dolusu toprak, buğdaylar, fasulyeler ve mercimeklerle okula gidiyorum.Topu topu yirmiuç kişilik bir sınıf. Her çocuğun bir saksısı var. Bu saksılara, küçücük elleri ile toprak dolduruyorlar. Buğday tanelerini koyup, üstlerini toprakla örtüyorlar. Plastik bir torbadan akvaryum gibi bir sera yapıp saksıları içine yerleştiriyoruz. Bir müddet sonra saksılardan incecik filizler fışkırıyor.<br /><br />Birgün de ebru yapmaya gidiyorum. Beş litrelik bir bidonun içinde kitre, ebru teknesi, boyalar . Ne göreyim Roberta öğretmen yok. Yerine geçici bir öğretmen göndermişler. Fakat sesini çıkarmıyor, olup biteni merakla izliyor.<br /><br /><a href="http://bp3.blogger.com/_jeevPq2WFVE/R9AAZjiD5zI/AAAAAAAAAnY/RyC_5aG-VMo/s1600-h/Ambra-ebru%5B1%5D.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5174636410883532594" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_jeevPq2WFVE/R9AAZjiD5zI/AAAAAAAAAnY/RyC_5aG-VMo/s200/Ambra-ebru%5B1%5D.JPG" border="0" /></a>Çocukların Ebru teknesinin içindeki kitrenin üzerine silkeledikleri boyalar, kitrenin üzerinde yayılıyor. Renkler birbirlerinin içlerine giriyorlar. Çocuklar bir Mustafa Düzgünman’ın dergahtan gelen gizemi ile küçücük elleriyle bu oyunu, bu sırrı düz bir kağıdın üzerinde yakalıyor, ölümsüzleştiriyorlar. Bu dünyanın ne kadar çok süprizlerle dolu olduğunu bu süprizleri yakalamanın yollarının olduğunu görüyorlar.<br /><br />Ambra içinde yaşadığımız toplumun etkin din kültürüne yabancı kalmasın diye, hiç olmaz ise ilkokulda din derslerine katılsın istiyoruz. Okuldan döndüğü bir gün Hz. İsa’nın zamanında çocukların pahalı olduğu için papirüsten yapılma kağıtlar alamayıp kırık çömlek parçalarının üzerine isten yapılma mürekkep ve kaz tüyü ile yazı yazmayı öğrendiklerini anlata anlata bitiremiyor.<br /><br />Balkonda kırık saksılar, atölyemde nitrik asitin çinkonun üzerinde yaptığı hava kabarcıklarını temizlemede kullandığım kaz tüyü, şeker çini tekniğine renk vermek için kullandığım siyah is tozu, büyükçe bir cam kavonozda yetiştirdiğim papirüsum var.<br /><br />Oturup 2000 yıl öncesinin çocukları gibi kendi yaptığımız mürekkep ile kırık saksı parçalarının üzerine kaz tüyü ile yazılar yazıyoruz. Ambra “ben bu malzemeyi öğretmenime götüreceğim.” diyor. “İyi” diyorum. Ambra bir sonraki derse kaz tüyleri, is tozu, kırık saksı parçaları ve plastik bir kavanozun içindeki suyun içine baş aşağı konmuş filizlenmeye baslamış papirüslerle gidiyor. Ben evin bir köşesinde kurduğum atölyeme dönüp çalışmaya başlıyorum. Dalıp gitmişim. Telefonun sesi ile işimden başımı kaldırıyor telefonu elime alıyorum. Telefondaki ses:<br />- Ben Ambra’nin din dersi öğretmeni Marsia Verdone, Ambra’nın babası ile konuşmak istiyorum.<br />- Benim.<br />- Ambra ile gönderdiğiniz malzemeye çok teşekkür ederim, çocuklar için çok yararlı oldu. Bu malzemeleri diğer sınıflara da göstermek istiyorum, bende kalabilirler mi?<br />- Dersi çok iyi anlattığınız için ben size teşekkür ederim, bütün söyledikleriniz Ambra’nın aklında kalmış. Malzemeler sizde kalabilir.<br /><br />2000 yılı hristiyan dünyasında çok önemli bir yıldönümü. Hristiyanlar, Hz. İsa’nin 2000’inci doğum yılını kutlamaya hazırlanıyorlar. Roma’ya milyonlarca ziyaretçinin gelmesi bekleniyor. Yaz aylarında tatile giren okulların bazıları da otele dönüştürülüyor. Fakat yaz tatili bitip okullar başladığında ne görelim. Kirlenen sınıfların bakımı yapılamamış. Biz veliler sınıfın hemen badana yapılmasını istiyor, hatta bunu bizlerin yapabileceğimizi söylüyoruz.<br /><br /><a href="http://bp3.blogger.com/_jeevPq2WFVE/R8__yziD5xI/AAAAAAAAAnI/UvLXtDwO77k/s1600-h/Ambra-Bale%5B1%5D.JPG"></a><a href="http://bp2.blogger.com/_jeevPq2WFVE/R9ABQTiD51I/AAAAAAAAAno/nrnB7PSjYHM/s1600-h/Ambra-Bale%5B1%5D.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5174637351481370450" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_jeevPq2WFVE/R9ABQTiD51I/AAAAAAAAAno/nrnB7PSjYHM/s200/Ambra-Bale%5B1%5D.JPG" border="0" /></a>İşin içine bürokrasi ve yazışmalar girmeye başladığında sınıfın yasal olarak badana yapılmasının olanaksız olduğunu anlıyoruz. Benim aklıma, yasal olmayan yollardan İstanbul’un duvarlarını boyarken ayakkabılarıma damlattığım kırmızı boyalar geliyor. Ambra hafta da bir gün okul sonrası okuldaki bale kursuna kalıyor. Ben de okulun koridorlarındaki sandalyelerden birine oturup bale dersinin bitmesini bekliyorum. Yine böyle bir gün okula bir elimde Ambra’nin bale elbiseleri, diğer elimde üç kiloluk plastik boya, iş önlüğüm ve badana fırçaları ile geliyorum. Ambra’yi bale öğretmenine teslim ettikten sonra sınıfa girip tavan hariç bütün sınıfı sarı badana ile boyuyorum. Böyle bir iş yüzünden kimsenin bana bir laf edemeyeceğinden emin olmama rağmen; sonra çocukların günlerce plastik boya kokuları içinde ders yapmalarına üzülüyorum.<br /><a href="http://bp3.blogger.com/_jeevPq2WFVE/R8__eziD5wI/AAAAAAAAAnA/2DJNOI45QVQ/s1600-h/Federico%5B1%5D.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5174635401566217986" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_jeevPq2WFVE/R8__eziD5wI/AAAAAAAAAnA/2DJNOI45QVQ/s200/Federico%5B1%5D.JPG" border="0" /></a><br />Okulda çocuklarla birlikte yaptığımız, sonra çocukların üzerlerini süsleyip boyadıkları çiçek kurutma presi de var. İşte 22 Şubat 2008’deki Federico’nun doğum gününde Federico’ya ahşap bir çiçek kurutma presi yaparken bütün bu yukarıya yazdıklarım aklımdan geçiyor. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5583957977341314874-8539320433358425621?l=tofugrup.blogspot.com' alt='' /></div>Nilambarahttp://www.blogger.com/profile/07577720344109096857noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-5583957977341314874.post-22440025364638546482008-03-04T00:28:00.006Z2008-04-28T11:29:48.250+01:00<div align="justify"><a href="http://tn3-1.deviantart.com/fs18/300W/i/2007/198/3/e/Morning_Coffee_by_katrinabc.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand" alt="" src="http://tn3-1.deviantart.com/fs18/300W/i/2007/198/3/e/Morning_Coffee_by_katrinabc.jpg" border="0" /></a>Gune; sutlu kahvem elimde, divanin uzerinde tembellik ederek basliyorum. Biraz Turk televizyonu seyredecegim, biraz dergi okuyacagim, sonra dinlenme gunum serefine yuzunu gosteren gunese kanip, kendimi Roma sokaklarina birakacagim. Bir kanaldan oburune cekirgeler gibi zipliyorum. Uc asagi, bes yukari benzer dekorlarin onunde, sabah sabah niye bu kadar makyaj yaptiklarini anlamadigim sunucular; yasamdan, iliskilerden, kalorilerden, yemeklerden, cocuk yetistirmekten konusuyorlar. Uzman konuklar var programlarin bazilarinda, bazilarinda ise konuk uzman, sunucu uzman, seyirciler bile uzman.<br /><br />Studionun bir kosesinde yemek pisiren sunucu yardimcisi hanim, bir filin gunluk ihtiyacina yetecek kadar kalori iceren sebze yemegini, sonucta firina surdugu icin “diyet yapan hanimlara siddetle oneririm bu yemegi “ diyor. Neresinden baksaniz, eklenen butun o malzemelerle, 1 porsiyonu 700 kaloriye yaklasan bu yemegin yaninda 1 ince dilim ekmek yeseniz, gunluk kalori gereksiminin % 70’ini tek ogunde almis almis olursunuz. Ustelik diyet yaptiginiza inanarak. Kendisi de “king size” olan bu hanim, epeyi bir beslenme onerileri veriyor.<br /><br />Komsu kanalda eski sarkici, sonradan olma sunucu hanim kizimiz, cocuk terbiyesi uzerine, “pedogoji bilimi, pedogoji bilimi” diye dersler veriyor, bir diger sunucu takip takistiracagiz, surup surusturecegiz diyor ama takacak ya da surecek bir bosluk kalmamis vucudunda. Ya tirlamis ya da oyle gibi yapip bizimle dalga geciyor ama hic degilse sevimli. Bir diger kanalda, her lafa maydanoz, film yildizi, sarkici, yazar, kotu giyinme uzmani, tarihci, ekonomist, sporcu ve daha yuzlerce sey olan medar-i iftiharimiz, sordugu sorularin cevaplarini anlamadigi belli olmasin diye “haa anladim ama sey diyecektim” diye suratindan dusen bin parca bir sohbet programi yapiyor. Tablo korkunc otesi.<br /><br />Ben en cok yemek tarifleri verirken, konuyu sagliga getirenlere bozuluyorum. Cok ama cok bozuluyorum. Niye mi?<br /><br />• Dunya Saglik Orgutunun en son raporlarina gore, dunya uzerinde 1 milyar normal kilonun uzerinde ( 805 milyonu kadin olmak uzere), 312 milyon da obez birey yasiyor. Obezlerin 22 milyonu 15 yasin altinda. (bu bireyler yuksek tansiyon, seker, karaciger buyumesi, damar sertligi ve iskemik kalp hastaliklari ile bogusarak yasiyorlar veya bir sure sonra bogusacaklar)<br />• Obez bireylerde; bazi kanser turlerine daha sik oranda rastlaniyor.<br />• American Medical Association’in verilerine gore, yasam 5 yil ve daha fazla oranlarda kisaliyor.<br />• 1980-1990 yillari arasinda obezita dunya uzerinde, onceki yillara oranla 3 kat oraninda artiyor. Avrupa’da her 10 kisiden biri obez. Ve yine Avrupa’da her yil 1 milyon kisi, hayatini obezite ile baglantili hastaliklar yuzunden kaybediyor. </div><div align="justify"><br /><a href="http://tn3-2.deviantart.com/fs24/300W/i/2007/365/5/5/Obesity__The_Growing_Trend_by_Blashy_Chan.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand" alt="" src="http://tn3-2.deviantart.com/fs24/300W/i/2007/365/5/5/Obesity__The_Growing_Trend_by_Blashy_Chan.jpg" border="0" /></a>Yasam bicimimizin endise verecek derecede degistigi, yedigimiz besinlerin yapiminda ve saklanmasinda kullanilan koruyucu, renklendirici ve tatlandiricilar yuzunden safliktan fersah fersah uzaklastigi, besinlerimizin son 50 yilda % 100’leri asan oranlarda endustriel urunlere donustugu, 25 yil onceki bir cocuk ikindi kahvaltisiyla, gunumuzdeki karsilastirildiginda yine % 100 leri asan oranda gereksiz ve sagliksiz kalori yuklenmesine yol acildigi, ve yasamin getirdigi stressin, panik ataklarin ve depresyonun yeme krizlerine yol actigi dusunuldugunde;<br />Bunca cok bilen varken, herkesin drastik yontemlerle kilo verip, nedense bir turlu zayiflayamadigi dusunuldugunde;<br />Beslenmenin aslinda bir bilim, diyet vermenin bir uzmanlik alani oldugu dusunuldugunde;<br />Bu konuda olur olmaz onerilerde bulunanlara, “mankenim guzelim, zayifim sana da ogretirim” yuzeyselligini, bilgiye cok da cabuk ulasamayan toplumlarda satma uyanikligina, soylediklerinin hesabini tutmayip, “gunde sundan bir avuc, iki ogun bundan mutlaka, bir kasik da ondan, illaki her sabah 4-5 tane” diye binlerce kalorilik onerilerde bulunan media doktorlarina, iyi ve lezzetli yemek pisiriyor olmanin bir meziyet oldugu fikriyle yetinmeyip, illaki beslenme danismanligi da yapmaya kalkan butun televizyon ahcilarina, sayfa doldurmak icin, uydurma ve sagliksiz tek besinli diyetleri, artist adlari ile zavalli insanlara uygulatmayi basaran gazetelere, niye bu kadar cok kizdigim anlasilabilir saniyorum.<br /><br />Italyan’lar “agzi olan konusuyor” derler uzmanlik isteyen konularda bilip bilmeden konusanlar icin.. iste beslenme konusunda da agzi olan konusuyor ama keske konusmasalar.. Keske yaklasan tehlikenin buyuklugu daha iyi kavransa..<br /><br /><br />Not: Ben cocukken dedem televizyonda haberler okunurken surekli politikacilarla kavga ederdi. Biran kendimi ona benzettim bu sabah. Iyi ki, sadece 3 haftada bir izin gunum var ve televizyon seyredecek vaktim cok olmuyor iyi ki..<br /><br />Mehtap Pasin Gualano<br /><br />Roma, 3/III/2008</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5583957977341314874-2244002536463854648?l=tofugrup.blogspot.com' alt='' /></div>Mehtap Pasin Gualanohttp://www.blogger.com/profile/14701400792742703481noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-5583957977341314874.post-9108449021561515412008-03-02T12:55:00.003Z2008-03-02T21:16:16.609Z<div>sağlık politikamı <a href="http://bp3.blogger.com/_f7fhmowvUDI/R8sZDpVIwyI/AAAAAAAAEmk/3UhZ2uGDSkU/s1600-h/A_Wizard_of_Tea_by_ursulav.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5173256147389956898" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_f7fhmowvUDI/R8sZDpVIwyI/AAAAAAAAEmk/3UhZ2uGDSkU/s200/A_Wizard_of_Tea_by_ursulav.jpg" border="0" /></a><br />gazetelerin<br />sağlık sayfalarına göre belirleyen biriyim<br />yani<br />osman müftüoğlu<br />ve<br />ender saraç<br />arasında gidip geliyorum<br />söyledikleri çoğu şeyi<br />yapma çalışma denemeleri yapıyorum<br />aslında<br />ismet enişte<br />daha çocukken uyarmıştı<br />saçını boyayan erkeğe<br />güvenmememiz gerektiği konusunda<br />ruh doktoruydu<br />bilge kişiydi.....<br />konu yeşil çay<br />hayatımda<br />yeşil çay kadar zorlayan<br />şey<br />çok az<br />bildiğiniz zulüm<br />mesai<br />harcadım bu konuda<br />yeşil çay içeceğim<br />zaman<br />ambiyans çalışmaları yaptım<br />fonda<br />sevdiğim müzik<br />yasemin kokulu mumlar<br />neşeli bir hale getirmek için<br />üzerinde karpuz dilimleri<br />olan fincanlar vs.<br />fayda etmedi<br />yeşil çayın tadı berbat<br />ne yapsamda berbat<br />en son<br />yeşilçay fincanı elimdeyken<br />aynada yüzümü gördüm<br />ve<br />dedimki<br />yeter artık<br />bu işkenceyi<br />sonlandırıyorum<br />ve<br />seni<br />hayatımdan çıkarıyorum....<br /><br />böyle işte<br />bugünlerde<br />yarasalar gibiyim<br />baş aşağı durup<br />dünyaya tersten bakıyorum<br />anlayamıyorum<br />neden<br />sağlıksız yiyecekler<br />en lezzetli olanlardır</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5583957977341314874-910844902156151541?l=tofugrup.blogspot.com' alt='' /></div>ilahi tatlarnoreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-5583957977341314874.post-1187813574508319862008-02-29T08:31:00.007Z2008-02-29T21:19:30.169Z<div align="justify"><a href="http://bp2.blogger.com/_olYX0J57JMM/R8gDNlO-MPI/AAAAAAAAA6E/sB4rPNFknuY/s1600-h/cid_198044.jpg"><span style="font-family:arial;"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5172387703903105266" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_olYX0J57JMM/R8gDNlO-MPI/AAAAAAAAA6E/sB4rPNFknuY/s200/cid_198044.jpg" border="0" /></span></a></div><div align="justify"><span style="font-family:arial;">Zaman zaman yaşadığım anları sanki ben yaşamamışımda,başkasının anılarını bir filmde seyrediyormuşum gibi oluyor. Hayatın o kadar geçmişinde kalmış oluyor ki, gerçekliği hayal gibi geliyor . İşte bu da öyle bir gerçek hayal.<br /><br />Ankara'da aydınlığın karanlığa kavuşmak için acele ettiği, suların buza çektiği soğuk kısa günlerden biri. Özel bir üniversitenin giriş katında karanlık bir sınıf, gözler slaytlarda, fonda tektüze sesiyle hoca ''sanatın tarihini ''anlatıyor.Benim aklımda binbir acemi tilki. Bütün gece uyumayıp proje sonlandırmışım, yoğun bir uyku baskını. Bu bölüm yerine ekonomide kalmayı tercih etmeliydim düşünceleri geçiyor hayallerimin arasından......<br /></div><p align="justify"></span><span style="font-family:arial;">Slaytlar birbiri arkasına geçerken sahneyi ANTONI GAUDİ alıyor. İşte o anda ilk bakışta aşkın sadece insanlar arasında olmadığını anlıyorum. Casa mila, kalp atışlarım hızlanıyor, yutkunmakta zorlanıyorum, bu ne kadar güzel bir hayal gücü. O yaşlarda ,geçen zamanın hızını yakalıyabilmek için yapılan koşunun, herhangi bir metresinde kaldı Gaudi.<br /><br /><a href="http://bp2.blogger.com/_olYX0J57JMM/R8gDplO-MRI/AAAAAAAAA6U/ULRnk7xUmCs/s1600-h/cid_1171922865_barGuellBenPeo_06-35-36.jpg"><span style="font-family:arial;"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5172388184939442450" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_olYX0J57JMM/R8gDplO-MRI/AAAAAAAAA6U/ULRnk7xUmCs/s200/cid_1171922865_barGuellBenPeo_06-35-36.jpg" border="0" /></span></a><br />Yıllar sonra, ortam yine karanlık tek ışık kaynağı televizyon. Casa Mila'da çevrilmiş bir Avrupa filmi gözlerimin önünde geçit yapıyor. Aynı kalp çarpıntısı. Nasıl unutmuşum ben Gaudi'nin eserlerini bu kadar beğendiğimi, vefasızın tekiyim.<br /><br /><br />Yine yıllar sonra geçmişe inat, ortam günlük güneşlik. Sadece, Gaudi'nin hayal gücünün sınırlarını hissetmek için hazırım. Görmek, dokunmak yeterli değil. Her adımda durup hissetmek istiyorum. Park Güell'de tasarım banklara oturup güneşin beni ısıtmasına izin veriyorum acele etmeden ellerimi bankın üzerinde dolaştırıyorum. Düşünüyorum ki bütün duyu organlarımla hissedersem bu anı asla unutmucam. Hatta alzheimer olsam dahi bu anı hatırlıcam.<br /></p><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5172387918651470082" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_olYX0J57JMM/R8gDaFO-MQI/AAAAAAAAA6M/FtXMwC3EHFw/s200/cid_1126313436_casa_mila_01.jpg" border="0" /><br /><br />Artık ayrılık vakti,bana onları hatırlatacak bir hatıra istiyorum.Nedendir duygularımı somutlaştırma isteği? Vazgeçtim maddeden, onun yaptıklarına ait sadece hissettiklerimin kalmasını istedim .<br /><br /><br />Betül</span><br /><span style="font-family:arial;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5583957977341314874-118781357450831986?l=tofugrup.blogspot.com' alt='' /></div>crispynoreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-5583957977341314874.post-86277929875957652952008-02-27T21:41:00.005Z2008-02-27T22:12:09.931Z<div align="justify">Mavi gökyüzüne beyaz çarşaflar gibi serilmiş bulutların altındaki kırmızı çatıda seni ilk gördüğüm anı hala kalbim çarparak hatırlarım. Mercan rengindeki ayakların, yumuşak pembe gagan, yeni bir tuval davetkarlığına sahip süt beyaz tüylerinin içindeki bir “ben” gibi siyah gözlerin. Huzur veren yuvarlak çizgilerin, istesen seni benden uzaklara götürebilecek beyaz telekli kanatların.<br /><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5171786131376661970" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_jeevPq2WFVE/R8XgFc7_ZdI/AAAAAAAAAm4/xkE80VA_80M/s320/10_Hunkari.jpg" border="0" /><br /><a href="http://bp2.blogger.com/_jeevPq2WFVE/R8XcYM7_ZcI/AAAAAAAAAmw/OLmbsoBbK9c/s1600-h/10_Hunkari.jpg"></a>Dikkatini çekmek için gursağımı şişirip, kuyruğumu yelpaze gibi açıp, kanatlarımı iki yanıma sarkıtarak heybetli bir şekilde kendi etrafımda döne döne sana kur yapışım. Sonra senin göz kırparak, kanadını hafif hafif sallayarak beni kabul edişin. Beni kabul ettiğine bir türlü inanamayan ben aşık çocuğun, sevinçten kanatlarımı çırpa çırpa havalanışım. Kalbim küt küt atıyordu. Neden sonra senin de benimle birlikte havalanıp yanımda uçtuğunu farkettim. Gölün sularının aynası içindeki suretimizde birbirimize ne kadar yakışıyorduk.<br /><br /><br />Kümese döndüğümüzde bizim evimiz olacak bir folluğu telaşla arayışımız. Kimsenin beğenip işgal etmediği çatının hemen altındaki sağ üst köşeyi bir saray duygusu ile kabullenişimiz. Şimdi o günleri hatırladığımda içim burkulur. Aşk insanı ne güzel körleştirirmiş diye düşünürüm. Sonra çalı çırpı toplayarak acele ile yaptığımız ilk yuvamız, çakıl taşı gibi bir çift yumurtamız, onsekiz gün sabırla nöbetleşe nöbetleşe yumurtaları örtüşümüz, sonra yumurtalardan çıkan, bizim hayranlıktan bakmaya kıyamadığımız dünya çirkini yavrularımız. Dünya çirkini yavrularımızın kursaklarını buğdaylarla dolduruşumuz, onların ilk diken tüyleri, sonra bize benzeyen güzel güvercinler olmaları. Yuvadan yere ilk atlayışları, karşı çatıya ilk çıkışları, kümesin üzerinde ilk tur atışları, sonra ailecek gökyüzüne bulutları ziyarete gidişimiz. Evimizi kaybetmemek için şehrimizin camilerini, gölü, gölü denize bağlayan dereyi, parke fabrikasının yüksek bacasını kerteriz alışımız.<br /><br /><a href="http://tn3-1.deviantart.com/fs18/300W/f/2007/163/b/3/Dove_by_Tandit.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand" alt="" src="http://tn3-1.deviantart.com/fs18/300W/f/2007/163/b/3/Dove_by_Tandit.jpg" border="0" /></a>Sonra yorgun, ama sevinçle evimize dönüp nefes borularımızı titreterek soluk soluğa nefes alışımız.<br /><br />Ağustosun sonlarına doğru kışlık temiz tüylerimize bürünmeye başlamıştık. Şehrimizin üzerinden leylekler geçiyordu. Sonra atmacalar, şahinler. Şahinler beş arkadaşımızı çalıp götürdüler, kırmızı kanlı tüyleri yavaş yavaş şehrin üzerine düştü. Bizler hem çok korktuk, hem çok üzüldük. Şahinlerden kaçarken kendimizi ağaçların dallarına, evlerin camlarına vurduk.<br /><br />Sonra gündöndüleri hasat ettiler, ardından bağbozumu. Şehrin üzerinden göçmen kuşların geçidi devam ediyordu. Bogaz’da ilk çingene palamudu ağlara vurdu. Göle ilk ördekler geldi. Ağaçların yaprakları toprak renklerine büründüler. Bahçeler ağaçların bu toprak renkli yaprakları ile kaplandı. Poyrazların kuru ağaçların dallarına ıslıklar çaldırdığı bir gün, Bay Eziyet gelip kümesi bir tel örgü ile ikiye ayırdı. Dişi güvercinleri tel örgünün bir tarafına, erkekleri bir tarafına koydu. Yuvalar, folluklar karışmış, kümesteki dengeler bozulmuş, hepimizi sinirli bir hal almıştı. Üstelik ilk defa birbirimizden ayrılıyorduk. Artık aylarca kanat kanata yatamayacak. Birbirimizin tüylerini okşayamayacak, gökyüzüne birlikte çıkıp kanatlarımızı çat çat vurduktan sonra kayık yapıp süzülemeyecektik. Soğuklar ruh halimizi daha da karartıyor, neyse kısa kış günleri bu eziyeti biraz olsun azaltıyordu.<br /><br /><a href="http://tn3-2.deviantart.com/fs6/300W/i/2005/075/4/2/dove_by_headintheclouds.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand" alt="" src="http://tn3-2.deviantart.com/fs6/300W/i/2005/075/4/2/dove_by_headintheclouds.jpg" border="0" /></a>Biz mavi göllerin, yeşil buğday tarlalarının, sarı kamışların, kırmızı damlı evlerin üzerinde çok uçmuştuk. Ben seninle beyaz karla kaplı şehrin üzerinde de uçmayı arzuluyor, heryerin bembeyaz olduğu şehrin üzerinde, evimizi bulamayıp, yeni bir ülkede yeni bir ev kurup yeni hayatlar yaşama oyunu oynamayı istiyordum.<br /><br />Karla kaplı şehrimizi hiç göremedik. Yeni bir ülkede yeni bir ev kurup, yeni hayatlar yaşama oyununu oynayamadık.<br /><br />Tekrar günler uzamaya, havalar yavaş yavaş ısınmaya başladı.<br /><br /><em>ben seni uzaktan öylece izler<br />senin için ağıtlar yakarken<br />seni sevmek varken<br />bu aşk için ölmekten korkarken</em><br /><br />Bay Eziyet gelip kümesi ikiye ayıran teli söktü. Tozlu duvardaki takvimde 14 şubat yazıyordu.<br /><br />Fatih Mika<br />22 Subat 2008 Roma</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5583957977341314874-8627792987595765295?l=tofugrup.blogspot.com' alt='' /></div>Nilambarahttp://www.blogger.com/profile/07577720344109096857noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-5583957977341314874.post-15858568387934822072008-02-25T15:12:00.007Z2008-03-13T10:03:02.873Z<div align="justify">Küçük bir çocukken başladı doğaya olan ilgim. Babam avcıydı. Hemen her hafta sonu ava gider ve genelde eli boş dönmezdi. Bahçeli evimizde beslerdi köpeğini, köpeğin adı “Jet” idi. Aynı bahçede tavuklar da vardı. Narenciye ağaçları ve bir tek nar ağacını hiç unutamıyorum. Evin arkasındaki tarlada boyum kadar baklaların içinde kaybolup giderdim arkadaşlarımla. 7 yaşındayken o evden taşındığımızda çok üzüldüğümü hatırlıyorum. İlk defa apartman ile tanışmıştım. Apartmanda yaşam modern yaşam tarzına geçişti sanırım, medenileşmekti. Doğa ile bağım, apartmanın biraz ötesindeki bataklık kurbağalarını parfüm şişesinde besleme uğraşıları ve daha sonra rahmetli annemin doğduğu narenciye bahçesinde her türlü canlı ile sabahtan akşama kadar yoğrularak devam etti. Yaptığım yaramazlıklardan dolayı anneannemden işittiğim azarları unutmuyorum. Ve onun odun fırınında pişirdiği sıcacık çıtır börekleri...( İçinde sarmaşık, ısırgan otu, ıspanak, radika olan börekler... Porselen tabakta, yanında soğuk ayran ve çıplak elle...)<br /><br /><a href="http://bp0.blogger.com/_jeevPq2WFVE/R8LfWc7_ZYI/AAAAAAAAAmQ/Tbg20Qqvim4/s1600-h/batik+firtina.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5170940898992678274" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_jeevPq2WFVE/R8LfWc7_ZYI/AAAAAAAAAmQ/Tbg20Qqvim4/s320/batik+firtina.JPG" border="0" /></a>1980’li yıllarda İzmir’e bağlı Karaburun yarımadasında alınan bir yazlık evle, (hem denize 1, 2, 3 değil; 0 bir ev) denizle iç içe yaşantım başladı. Bugün bu yazıyı Karaburun’dan yazmamın en önemli nedeni bu suların berrak, tertemiz yüzü ve buraya olan açıklaması zor sevgim... Öyle ki, deniz kıyı koruma amaçlı bir projeyi yürütmek üzere 2000 yılında kente arkamı dönerek bu kıyılara yerleştim.<br /><br />Aynı dönemde içimdeki tüm heyecan ve arzuyla “Çevre Bilimleri” konusunda yüksek lisans yapmak şansını yakaladım.<br /><br />Eğitimin ilk gününde hocamız bize <strong>doğa ve çevre</strong> kavramları arasındaki farkı anlattı.<br /><br />1960’lı yıllarda artık tüm Dünyada gözle görülür şekilde hissedilen çevre sorunları ardından “ <strong>Ekoloji</strong>” bilimi ayrı bir bilim dalı olarak kabul edilmeye başlamıştı. Bu üçüncü terim de anlamını derinlemesine irdelemem gereken bir başka kavramdı.<br /><br /><a href="http://bp0.blogger.com/_jeevPq2WFVE/R8LjBc7_ZZI/AAAAAAAAAmY/0cfhJs79Ggg/s1600-h/akdeniz+foku+1.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5170944936261936530" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_jeevPq2WFVE/R8LjBc7_ZZI/AAAAAAAAAmY/0cfhJs79Ggg/s200/akdeniz+foku+1.jpg" border="0" /></a>Uzmanlık alanım olan kıyı ve deniz koruma ve Akdeniz foku, monachus monachus, hakkında yazmadan önce bu üç terim üzerinde durmakta izninizle fayda gördüm.<br /><br /><br />Doğa, içinde herhangi bir insan veya insan faktörü olmayan tüm diğer canlı ve cansızların oluşturduğu ortam<br />Çevre yukarıdaki tanımdan yola çıkarsak üzerinde insan etkisi ve-veya bizzat insanın bulunduğu ortamlar . Kısaca,<br /><strong>Çevre = Doğa + İnsan.<br /></strong><br />Ekoloji bilimi de doğa ve insan ilişkilerini, oluşturulmuş olan çevredeki sorunları, etki ve tepkileri inceleyen ana bilim dalı. Ki bu ana bilim dalı tabiri caizse tüm diğer bilim dalları ile işbirliği içerisinde işleyen interdisipliner bir sistem.<br /><br /><br />2008 yılında insanoğlunun neredeyse her noktasına kadar etkilemiş olduğu yerküre doğasının pratik anlamda “Çevre” olarak adlandırılmasının ana nedenini böylece açıklayabiliyoruz. Çevre koruma, çevre araştırma, çevre bilinçlendirme, çevre eğitimi bugün uluslararası terimler olarak kullanılıyor.<br /><br />Marco Polo Koyunu (Koçu). Avrupa‘dan Çin’e yolculuğu esnasında Pamir Sıradağları Afganistan’da 5000 m irtifada inanılmaz zor koşullar altında ilerlerken Marco Polo’nun (1254-1324) keşfettiği ve kendi adını verdiği canlılardır. Bu canlı bugün hala dünyada avı en zor olan canlıların başında gelmektedir. “Bugünkü anlamda çevre” yi yaratan modern insanın uzun eli ve çevre olgusunun “geliyoruuuuum” diye kıpırdanmaya başladığı geçmiş hakkında bu örnekle fikir sahibi olabileceğimizi düşündüm.<br /><br />Yaşadığı doğa ile bütünleşmiş yerel insan varlıklarını kişisel olarak o doğanın bir parçası olarak değerlendiriyorum. Amerika kıtasındaki yerli Kızılderililer veya Avusturalya kıtası Aborjinleri. Fakat elinde silahı ve not defteri ile seyahate çıkmış olan kaşifler, keşişler, savaşçılar vasıtasıyla doğanın “<strong>bilinirlik kazandıkça</strong>” çevreye doğru dönüşüm geçirdiğini anlıyorum.<br /><br /><a href="http://bp1.blogger.com/_jeevPq2WFVE/R8LjYs7_ZaI/AAAAAAAAAmg/MTA7vaEgArg/s1600-h/akdeniz+foku+2.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5170945335693895074" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_jeevPq2WFVE/R8LjYs7_ZaI/AAAAAAAAAmg/MTA7vaEgArg/s200/akdeniz+foku+2.jpg" border="0" /></a>Paralel bir mantıkla kendimde hissettiğim bir endişeyi burada yazmak isterim. Daha önce belki de sadece o kıyının yerlileri tarafından bilinen ve istihbarat çalışmaları ardından yaptığımız arazi çalışmalarında keşfettiğimiz her fok mağarası da bana bir nebze suçluluk duygusu kattı. Korunması amacıyla bilim dünyasıyla ve tüm insanlıkla paylaştığımız bu <strong>özel ve bakir bilgi</strong>, acaba her zaman doğru amaçlara hizmet etmek üzere kullanılacak mıydı? Yatak odasına kadar incelediğimiz foklar hakkında edindiğimiz, doğal, doğaya ait bilgilerin naifliği ve saflığı elde tutulurken kırılacak kristal bir bardak gibi. Dolayısı ile doğayı çevreye dönüştüren bilgi belki de yaşadığımız çevre sorunlarının temeli. Bilginin kalkınma amacıyla kullanılması medeniyet olur iken, doğanın insandan ve hatta insanın medeniyetten korunması için kullanılması romantik bir sevda ve hatta bazen vatan hainliği olarak anlaşılıyor hala ülkemizde. Velakin bu bilgi denilen şey hele bir de bilimse vay halinize…<br /><br />İzmir / Karaburun Yarımadası yerlisi, Sayın Prf. Dr. Ahmet Kocataş’ ın - Ekoloji Çevre Biyolojisi- kitabı dördüncü baskısında şöyle bir açıklama var:<br /><em>“Yirmi birinci yüzyıla girerken Ekoloji Bilimi klasik yapısını değiştirerek insanlığın geleceğini ilgilendiren bir bilim dalı konumuna gelmiş bulunmaktadır. Bu işlevi nedeniyle de Ekoloji <strong>“Bir Biz Bilimi”</strong> ya da 'Tüm insanların geleceğini sigortalamaya çalışan aktiviteler bilimi' olarak tanımlanmaya başlamıştır...”<br /></em><br />“Bir Biz Bilimi”, ilk bir iki sayfasını okuduktan sonra elimize yapışan veya “Yok canım, daha neler” diyerek rafına geri koyduğumuz kalın ve süssüz bir romanın adı gibi...<br /><br />Akdeniz fokları ve denizlerden bahsetmek dileğimle,<br />saygılarımla<br />Nesimi Ozan Veryeri </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5583957977341314874-1585856838793482207?l=tofugrup.blogspot.com' alt='' /></div>Nilambarahttp://www.blogger.com/profile/07577720344109096857noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-5583957977341314874.post-82295355415339436462008-02-24T00:20:00.007Z2008-02-24T00:34:08.274Z<div><div><div><div><div align="justify"><a href="http://bp2.blogger.com/_jeevPq2WFVE/R8C5Rc7_ZTI/AAAAAAAAAlo/5Vwx520lDug/s1600-h/Gizli_Bahcem%5B1%5D.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5170336081698055474" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_jeevPq2WFVE/R8C5Rc7_ZTI/AAAAAAAAAlo/5Vwx520lDug/s200/Gizli_Bahcem%5B1%5D.JPG" border="0" /></a>Bizim atölye Cafarella'ya 100 metre yakınlıkta. Cafarella, Roma kırlarının şehre burnunu soktuğu doğal bir park. Kaç gündür atölyenin önünden genç, yaşlı, kadın, erkek birçok kişi ellerinde sapsarı mimoza dalları ile geçiyorlar. Belli ki Cafarella'da bir mimoza ağacı var.<br /><br />Bu gün 8 Mart diye ben de dün akşamüstü bisiklete atlayıp Cafarella'ya mimoza almaya gittim. Mimoza ağacı sapsarı, daha uzaktan görünüyordu. Yaklaştığımda ne göreyim alt taraflarda koparılacak dal kalmamış. Ne yapayım, ağaca tırmanmaktan başka çare yoktu. Bisikleti ağaca yaslayıp, ağacın üzerine çıkıp başımı kaldırdığımda ne göreyim; bir bengaldeşli ağacın tepesinde karton kutusunu yerleştirmiş 8 Mart'ta satacağı buketleri yapıyor.<br /><br />Eğer bugün size arkadaşınız, sevgiliniz, nişanlınız yada kocanız bir dal mimoza verirse bilin ki ben de o ağaçtaydım. 365 gününüzün 8 Mart olması dileğimle 8 Mart'iniz kutlu olsun.<br /><br /><strong>Fatih Mika<br />8 Mart 2006, Roma </strong><strong><br /><br /><br /></div></strong><div align="justify"><a href="http://bp2.blogger.com/_jeevPq2WFVE/R8C6Wc7_ZWI/AAAAAAAAAmA/IFh36o9BEYY/s1600-h/mimoza_1%5B1%5D.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5170337267109029218" style="CURSOR: hand" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_jeevPq2WFVE/R8C6Wc7_ZWI/AAAAAAAAAmA/IFh36o9BEYY/s320/mimoza_1%5B1%5D.JPG" border="0" /></a> <a href="http://bp0.blogger.com/_jeevPq2WFVE/R8C6l87_ZXI/AAAAAAAAAmI/P6is214qnEk/s1600-h/mimoza_2%5B1%5D.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5170337533397001586" style="CURSOR: hand" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_jeevPq2WFVE/R8C6l87_ZXI/AAAAAAAAAmI/P6is214qnEk/s320/mimoza_2%5B1%5D.JPG" border="0" /></a><br /><em></em></div><div align="justify"><em>Not: Bu yazı, Mehtap’in yazısında mimozalardan bahsedildiği için zamanından önce gönderilmiştir</em></div></div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5583957977341314874-8229535541533943646?l=tofugrup.blogspot.com' alt='' /></div>Nilambarahttp://www.blogger.com/profile/07577720344109096857noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-5583957977341314874.post-73213721548690173532008-02-22T15:53:00.004Z2008-02-22T17:05:17.705Z<p class="MsoNormal" align="justify"><a href="http://tn3-2.deviantart.com/fs14/300W/i/2007/055/3/5/hamam2_by_istanbulusevenadam.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand" alt="" src="http://tn3-2.deviantart.com/fs14/300W/i/2007/055/3/5/hamam2_by_istanbulusevenadam.jpg" border="0" /></a><span style="font-family:arial;">Tanisitigim herkes bir sekilde irem’in hamam sevgisini anladi. Haberler gelmeye basladi- “irem cagaloglu hamami tarihi bak”, “besiktas’ta da var guzel bir hamam” “Galatasaray hamam’a gitme, oraya verdigin para galatasaray’a gidiyordur” “cemberlitas hamami uzak gelebilir ve nerde oldugu belli degil” gibi tavsiyeler…</span></p><br /><p class="MsoNormal" align="justify"><span style="font-family:arial;">Artik yeteeer! Karar vermek asamasina gelmistim. Kirliyim ve hamam beni cagriyor. Kalktim, masaj seansim iptal oldu, gunes sicak ve bulut yok gozkyuzunde. Bugun hamam gunudur diye gunumu adlandirdim. Aradim Galatasaray hamamini. Evet Galatasaray hamami’ni sectim. Sultanahmet taraflara gidemeyecektim, simdi o mayisik halimle yollarda kaybolurum filan…</span></p><br /><p class="MsoNormal" align="justify"><span style="font-family:arial;">Istiklal caddesi arka sokaklardaki hayat cok farkli. Sokaklar sakin, minik sanat galerileri, eski kitapcilar, antikacilar ve tabii kiiii otopark. Tam hamam’in yaninda. Girdim, Oya hanim karsiladi. “telefonla arayan sizsiniz” dedi. Hic gelen giden olmuyor mu ki hemen anladi… “musterilerimiz aksam gelir” dedi. Butun hamam benim yani! Hic kimse yok. Oya hanim herhalde 65 yasindaydi. 25 senedir natirmis orda. Ve Serap hanim kesemi yapan hanim. Yerler temiz. Yurt gibi odalar. Hamam’a girdim ve harika bir gobek tasi. Gobek tasi ve ben. Tasim dustu ve nasil yankilandi. Sicak gobek tasina yattim ve tavana baktim. Degisik renklerden cam takmislar kubbe’nin icine. Arada bir ustume tiptip su damliyor. Gunes’in renklerini seyrediyorum gibi geldi. Nasil uyku coktu. Kafamda tek bir dusunce yok.</span><a href="http://tn3-1.deviantart.com/fs14/300W/f/2007/108/3/9/The_Prodigy_by_gilad.jpg"><span style="font-family:arial;"></span></a><a href="http://tn3-2.deviantart.com/300W/fs7.deviantart.com/i/2005/232/8/3/ada_by_candas.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand" alt="" src="http://tn3-2.deviantart.com/300W/fs7.deviantart.com/i/2005/232/8/3/ada_by_candas.jpg" border="0" /></a></p><br /><p class="MsoNormal" align="justify"><?xml:namespace prefix = o /><o:p></o:p><span style="font-family:arial;">Serap hanim geldi. Kese ve sonra banyo. <?xml:namespace prefix = st1 /><st1:metricconverter st="on" productid="2 litre">2 litre</st1:metricconverter> sicak su arkadan doktu, sanki 2 yasinda annemle deniz kenarindayiz ve dalgalar arkamdan vuruyor gibi hissettim. Saclarim yuzumde, gozlerimi acamiyorum, cok buyuk bir rahatlik var. Saclarim duzeltiyor Serap hanim ve yine bu sefer yukardan dokuyor. Selale altindayim. </span></p><br /><p class="MsoNormal" align="justify"><o:p></o:p><em><span style="font-size:130%;"><span style="font-family:arial;">O natirlarda nasil bir sevgi var! Annelik hormonlari tavana vurmus. Cikis’ta hepsi kapi’da dizilip gule gule dediler. Welcoming committee gibi, ama burada byebye committee. Brosurlerini adlim, orda bayan bolumuyle ilgili azicik bir bilgi yok. Unutulmus ama bilenen bir sir gibi, bir paradoks, istiklal’in arka sokaklarinda…</span> </span></em></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5583957977341314874-7321372154869017353?l=tofugrup.blogspot.com' alt='' /></div>indraninoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5583957977341314874.post-59171463027723843592008-02-21T20:29:00.006Z2008-02-22T10:14:04.980Z<div><div><div><div><div align="justify"><a href="http://tn3-2.deviantart.com/fs9/300W/i/2006/053/4/4/Mimosa_by_Tango_Hannah.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand" alt="" src="http://tn3-2.deviantart.com/fs9/300W/i/2006/053/4/4/Mimosa_by_Tango_Hannah.jpg" border="0" /></a>Basimi bir kaldirdim, sokaklari mimozalar kaplamis.. Ahh dedim icimden, tam da simdi hava sicakliginda 12 derece dusus bekleniyorken, sirasimiydi bir kucucuk gunes parcasina kanip ta acmanin..<br /><br />Basimi bir kaldirdim, mimozalarin aralarindan kucucuk boylariyla badem agaclari beyaza boyamis sokaklari.. Yeni gelin edasiyla pembe-beyaz saliniyorlar cicek icinde.. <a href="http://tn3-2.deviantart.com/fs15/300W/f/2007/106/e/b/Almond_by_ftourini.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand" alt="" src="http://tn3-2.deviantart.com/fs15/300W/f/2007/106/e/b/Almond_by_ftourini.jpg" border="0" /></a><br /><br />Aferim size dedim.. Acin acabildiginiz kadar.. Hukumet kriziymis, gereksiz yere icine dusulen secim atmosferiymis ne gam! Italya’da issizlik diz boyunu coktan asmis, ayni is karsiliginda bir erkek; yasina, egitimine, tecrubesine, kuzeyli veya guneyli olmasina bakilmaksizin, ayni isi yapan bir kadina oranla % 15 oraninda daha fazla kazaniyormus ne gam! Bu yil meshur karnaval tatlisi „frappe“ ye Italyan’lar gecen yila oranla % 124 daha fazla para odemisler, maaslar neredeyse 10 yildir hemen „hic“oraninda artmis ne gam!<br /><br /><a href="http://tn3-2.deviantart.com/300W/i/b/6/0/Hopeless_Future.jpg"></a>18-30 yas arasindaki genc insanlar dunyaya karamsar bakiyorlar Italya’da.. gelecekten endiseliler.. <a href="http://tn3-2.deviantart.com/300W/i/b/6/0/Hopeless_Future.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand" alt="" src="http://tn3-2.deviantart.com/300W/i/b/6/0/Hopeless_Future.jpg" border="0" /></a>Tutucu sag partinin, her ankette en seksi erkek siralamasinda ilk 3’e giren lideri „bu kez oyunuzu, yapabilecek olana verin“ diye gulumsuyor bill boardlardan.. Daha tutucu, daha sag partinin daha seksi lideri, parti programina evlilik yanlisi maddeler koyuyor ama, kendisi kiz arkadasiyla, yakin zamanda bir de cocuklari olmasina ragmen evlenmedigi gibi ayni evde bile yasamiyor.. Ve Allahtan, kimse bunu, onun yuzune vurmuyor.<br /><br />Havanin soguyacaginin haberi bile, meyve fiatlarini 4 katina cikartiyor. Tavuk fiatlari da artiyor bu arada, ne alakasi varsa..<br /><br />Italyanin kuzeyindeki bir kucucuk kasabada, 20 yildan sonra ilk kez bir cocuk dunyaya geliyor ve bu cocugun nasil oyun oynayacagi, okula giderken kimlerle arkadaslik edecegi, biraz daha buyuyunce kiminle flort edecegi dert oluyor iclerine kasabalilarin.. Italya’da dogum orani (-) yonde ilerliyor, Italya yaslaniyor, Italyan cocuklari muhtesem akdeniz mutfagina karsin, bilincsiz anneler tarafindan Avrupa’nin en sisman cocuklari arasina birinci siradan dalis yapiyorlar..<br /><br />Campanya bolgesi, Napoli basta olmak uzere dakikada 5 ton hiziyla cogalan sehir atiklarina karsi koyamiyor ve toksik atiklar nedeniyle basta losemi olmak uzere bircok hastalikta inanilmaz bir artis gozleniyor.<br /><br />italyanlar, tatile, disarda yemek yemege, guzellik urunlerine, guzel elbiselere, iyi arabalara cok para harciyor ama az gazete, az kitap okuyorlar. yardim etmeyi, uzaklardakileri dusunmeyi seviyorlar ve butcelerinden seve seve para ayiriyorlar, kendilerinden daha az sanslilara..<br /><br /><a href="http://tn3-2.deviantart.com/fs14/300W/i/2007/070/6/1/Mimosa_by_EiriSora.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand" alt="" src="http://tn3-2.deviantart.com/fs14/300W/i/2007/070/6/1/Mimosa_by_EiriSora.jpg" border="0" /></a>Butun bunlar, minicik pomponlariyla gercek degilmis gibi duran heybetli mimozalarin hic mi hic umurlarinda degil.. Roma’nin yesil bollugunda, uzerlerinde cicekleri yokken, hicbir agactan onemli bir farklari olmayan, ama simdi dunyaya nese sacan, sari sacak mimozalarin.. 8 mart kadinlar gunu icin, hunharca dallari kirilacak, boyunlari bukulecek, ucuncu sinif jelatin kagitlarin icinde bogulacak mimozalarin..<br /><br />Hava cok soguyacak, bugunden belli.. Iyi ki erkenden actiniz dedim mimozalara icimden.. Iyi ki erkenden actiniz.. Onemli degil, soguk vursun sizi.. Sizi boyle guzel, boyle alimli, boyle capcanli yapan doga vursun, yasam sevmeyen eller yerine..<br /><br />Ne renkli, ne guzel bir sehir su Roma.. Sahi nereden geliyor bu guzel davul sesi?<br /><br />Mehtap Pasin Gualano<br /><br />Roma, 21/II/2008</div></div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5583957977341314874-5917146302772384359?l=tofugrup.blogspot.com' alt='' /></div>Mehtap Pasin Gualanohttp://www.blogger.com/profile/14701400792742703481noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-5583957977341314874.post-31330592504475699752008-02-17T22:03:00.020Z2008-02-18T00:36:52.516Z<div align="justify"><br />Brajabanita eğitimlerimizde “şükretme taşı” edinmemizi söylediğinde, evde bulunan yarı değerli taşlarımdan seçerim birini dedim içimden... Fakat hiçbirisini seçmedi içim... Aklıma her negatif düşünce geldiğinde, cebime elimi atıp şükretme taşıyla hayatımdaki güzelliklere teşekkür etmek adına seçeceğim bu taş, bana gelir diye beklemeye karar verdim..Yolda yürürken, taşlara bakındım..Güzel bir an yaşadığımda, o taşı aradı gözlerim - ama bulamadım.. Uzun süre şükretme taşına sahip olamadan, şükrettim elimi boş cebime ata ata...<br /><br />Taa ki Taş beni bulana kadar...<br /><br />Ev ekonomisini yeni evlenen biri olarak beceremediğimi düşündüğüm bir zamandı. Buzdolabında herşey artıyor.. Bozuluyordu.. Annem gibi, aldığımı değerlendirerek bu kayıbı önlemeyi becerebilecek bir öngörüye de sahip değildim henüz.. <a href="http://bp2.blogger.com/_f7fhmowvUDI/R7jM1Wt_e4I/AAAAAAAAEmM/sz4e9zOtR6k/s1600-h/Just_a_bird_profile_by_FreeStyledLove.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5168105789411261314" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_f7fhmowvUDI/R7jM1Wt_e4I/AAAAAAAAEmM/sz4e9zOtR6k/s200/Just_a_bird_profile_by_FreeStyledLove.jpg" border="0" /></a>Kendimce yöntemler bulmaya karar verdiğim bir gün, evdeki kurumuş ekmeklerle işe başladım. Her gece kuruyan ekmekleri ıslatıp, balkona koydum.. Her sabahta kahvem eşliğinde, balkon kapısı açıkken, izledim misafirlerimin yemek yiyişini.... Evimin ilk yemekli misafirleri gibi bende bir mutluluk anlatamam... İçimden de birşeyde yapmıyorum yemek namına dediğimde oldu gülümseyerek.... Her sabah uyanmamı bekleyen kuşlar, ben ekmek kabını koyup-onları görebileceğim koltukta yerimi aldığım anda beliriveriyordu balkonda...<br /><br />İşte yine öyle bir günün sabahı, balkona yemek koyduğum bir andı...Yerde duran siyah bir taşı gördüğümde gülümsedim. 14.katta oturuyordum. Bu büyüklükteki bir taşın imkansızdı gelmesi buraya..<a href="http://bp2.blogger.com/_f7fhmowvUDI/R7jK6Wt_exI/AAAAAAAAElU/nVV04herjTc/s1600-h/IMG_0539[1].JPG"></a> Şükretme taşımı – yemeğe gelen misafirlerim hediye etmiş oldu sonunda... Belki de onların teşekkürüydü bu taş... Günler geçti,hediye ettikleri o siyah taştan sonra sanırım sıcak diyarlara göç ettiler ve gelmediler bir daha balkona...<br /><br /><a href="http://bp3.blogger.com/_f7fhmowvUDI/R7jNqmt_e6I/AAAAAAAAEmc/TlWgO0ITa5U/s1600-h/A_Bird_by_DarkFaileas.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5168106704239295394" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_f7fhmowvUDI/R7jNqmt_e6I/AAAAAAAAEmc/TlWgO0ITa5U/s200/A_Bird_by_DarkFaileas.jpg" border="0" /></a>3 ay önceydi... Havalar yine bu kadar soğuktu.Ama yağış yoktu böylesine.. Elimde sabah evde yiyemediğim kahvaltım ile alalacele arabaya binmek için otoparka indim. Bir yandan taşıdığım eşyalarıma sahip çıkıyor, bir yandan arabanın anahtarını bavul gibi çantamda ararken, otoparkın girişindeki ağacın üstüne tüneyen kuşları gördüm. Belli ki o ağaç çevrelediği beton kısımlarından dolayı daha az rüzgar alıyordu. Tünemek için iyi bir sığınaktı. Hemen kahvaltımın yarısını minik parçalara bölüp, onlara attım.. Biraz uzaklaştığımda hepsinin iki lokmalık ekmeğe üşüştüklerini gördüğümde –arabadan inip elimde kalan tüm yemeğin hepsini onlara verdim.. Teşekkür ettim, kahvaltımı paylaştıkları için .... Mutluluğumla doydum.. Her şükretme taşıma elimi değdiğimde, bana gelişini hatirlarken balkonda göz göze gelip selamladığım kuşlarda geliyor aklıma.... Benim selemladıklarımda, bunların akrabalarıydı mutlaka...<br /><br />Gece olup, hava karardığında evin penceresinden bakarım.Geçenlerde elimde çay<a href="http://bp1.blogger.com/_f7fhmowvUDI/R7jNHGt_e5I/AAAAAAAAEmU/wPuWJMScfgI/s1600-h/Nice_Bird_by_scorsagra.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5168106094353939346" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_f7fhmowvUDI/R7jNHGt_e5I/AAAAAAAAEmU/wPuWJMScfgI/s200/Nice_Bird_by_scorsagra.jpg" border="0" /></a> fincanım, yine pencere sefası yaparken, çöp kamyonlarının geldiğini gördüm. İstemsizce bakıyordum aşağıya.... Baktığım manzarada gözüme, birşeyler bulurum umuduyla kaçışan kediler takıldı. Mutfağa gittim.Hemen sabah için yeni bir eylem planı hazırladım. Her sabah ağaçta tüneyen kuşlara vermek üzere hazırladığım ekmek parçalarını plastik kaplara koyuyordum nasıl olsa. O gece kediler içinde yiyecek birşeyler hazırladım..Ve iki tarafa konmak içinde iki temiz su kabı...Çünkü temiz su, doğadaki hayvanların en zor bulduğu şeylerden biriydi.<br /><br />Her sabah elimde iki büyük plastik kap ve sular, birini otoparkta bırakıyorum.Diğerini kilitli çöp dolaplarının önüne...Her gün bunu yaptığım zaman yediğim herşeyi paylaşmaktan içim hafifliyor.Ben gün içinde her ne yiyorsam,biliyorum ki o gördüğüm kediler de kuşlarda birşeyler yediler.. Yapabildiğim kadarıyla içim rahatlıyor... Onlara-onların yaşam hakkına saygı duyuyorum.. Hiçbir canlıyı öldürmemek iyi birşeydir...Ama yapabileceğiniz minicik şeyleri yapmamamız en kötüsüdür bence... Kuruyup atılacak bir ekmek parçası bile, onlar için ne kıymetli biliyorum.<br /><br />Yine elimde kaplarımla bir sabah asansörde, 10.katta oturan hakim beye yakalandım. Bana her zamanki otoriter tavrıyla günaydın dedikten sonra, ellerimdekilerin ne olduğunu sordu.Bende birini kuşlara, diğerini de çöplerden medet uman kedilere verdiğimi söyledim gülümseyerek... Ardından da siz de yapın diye ekleyecekken, hakim amca somurtarak sözümü kesti..” <em>iyi de, ya bunları yemeğe kurtlar gelirse buralara şimdi...kurtlarla uğraş sonra</em> “ Hakim amcaya diyecek çok şey buluyordum ama benden büyük<a href="http://bp3.blogger.com/_f7fhmowvUDI/R7jKZmt_evI/AAAAAAAAElE/0A0xPiL4Ycs/s1600-h/IMG_0551[2].JPG"></a> olduğu için kendimi zor tuttum..”<em>o zaman, bu ekmekleri kurtlar yer</em>” dedim net bir şekilde... Kurt, kedi,köpek, kuş ne farkederdi ki...Yesinler diye koyuyorum yemekleri... Aç kalmasın hiçbir canlı... Asansör aşağı inene kadar da devam edemedim konuşmaya.. Her türlü sabatoja karşı, yemek yerlerini değiştirdim..Kurtlarda yese helal olsun diye diye...<br /><br /><a href="http://bp3.blogger.com/_f7fhmowvUDI/R7jKFmt_euI/AAAAAAAAEk8/fzG3hvjYCzU/s1600-h/IMG_0562[2].JPG"></a>Her gün eve döndüğümde yada yemeklerin bir yenisini koyduğumda kapların boşalmış olduğunu görüyorum ve mutlu oluyorum. Paylaşmadıkça bereketin olmayacağını biliyorum.. Doğanın her parçası saygıyı hakediyor.. Yaşama saygısını... Onlar yoksa bizde yokuz.. Biz sadece kendimizi düşünürsek, onlar varlıklarını sürdüremezler. Çünkü insanız ve benciliz.. Ağaç keser, kedi kovalar, kuşlara taş atar yaşarız sanıyoruz... Çokta güzel yaşarız sanıyoruz.. </div><br /><div align="justify"><br /><a href="http://bp3.blogger.com/_f7fhmowvUDI/R7jJ3mt_etI/AAAAAAAAEk0/w9imY6RXvfM/s1600-h/IMG_0530[1].JPG"></a><a href="http://bp1.blogger.com/_f7fhmowvUDI/R7jL-Gt_e1I/AAAAAAAAEl0/hdhc2WpMpt0/s1600-h/IMG_0551[2].JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5168104840223488850" style="CURSOR: hand" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_f7fhmowvUDI/R7jL-Gt_e1I/AAAAAAAAEl0/hdhc2WpMpt0/s200/IMG_0551%5B2%5D.JPG" border="0" /></a> <a href="http://bp3.blogger.com/_f7fhmowvUDI/R7jMPmt_e2I/AAAAAAAAEl8/SUOz0JNjsKQ/s1600-h/IMG_0562[2].JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5168105140871199586" style="CURSOR: hand" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_f7fhmowvUDI/R7jMPmt_e2I/AAAAAAAAEl8/SUOz0JNjsKQ/s200/IMG_0562%5B2%5D.JPG" border="0" /></a> <a href="http://bp2.blogger.com/_f7fhmowvUDI/R7jMcWt_e3I/AAAAAAAAEmE/5oA1KMtkDqo/s1600-h/IMG_0539[1].JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5168105359914531698" style="CURSOR: hand" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_f7fhmowvUDI/R7jMcWt_e3I/AAAAAAAAEmE/5oA1KMtkDqo/s200/IMG_0539%5B1%5D.JPG" border="0" /></a></div><br /><div align="justify">Kar yağıyor...Yarın Hurriyet gazetesinde çıkacak bir haberi, bugün mail yoluyla bir arkadaşım yolladı.. İçim ürperdi... İsmail, biri engelli olmak üzere 3 çocuğu ile yönetimin verdiği asgari ücret ile geçinmeye çalışan bir apartman görevlisi...Kar yağdığı için, yemek bulmakta zorluk çeken ve olası yemekleri de karlar altında kalan kuşlara, ekmekten ağaç hazırlamış.. Kendi ekmeğinden bir fazla ekmek alarak.... Bir ekmek çok birşey değil belki gözümüzde.... Ama bunun için yapılan emeğe, düşünceye saygı duydum.. Sevindim.. Sevdim İsmail’i... Dedim ki iyi insanlar var hala.. Ne güzel dedim.. Aç kalmıyor İsmail’in evinin yakınlarında da kara rağmen, soğuğa rağmen yaşamaya çalışan kuşlarda...<br /><br />Kar yağıyor hala... Biz sıcak evimizde otururken, sıcak yataklarımızda tatlı uykular uyurken kar yağmaya da devam edecek gibi.......<br /><br />Sabah Hakim amcaya inat, bende ekmekten bir ağaç yapacağım yarın.... Keşke herşey çikolatan olsun diye düşler kuran bizler gibi, ekmekten ağacı gören kuşların mutluluğunu tüm gün içimde taşırım gülümseyerek.... Biliyorumki bu çetin kış mevsimi geçtiğinde onlarda şarkılarını getirirler bana..... Bende şükretmeye devam ederim, herşeye rağmen doğaya, hayata ve yaşama.... Elimde hediye edilmiş siyah taşım, kuşların cıvıltısıyla... </div><div align="justify"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5583957977341314874-3133059250447569975?l=tofugrup.blogspot.com' alt='' /></div>Brajeshwarinoreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-5583957977341314874.post-85076501428165921462008-02-14T13:57:00.006Z2008-02-14T20:42:32.425Z<div align="justify">Aklıma takılan pekçok sorudan sadece birini seçmek isterken hiçbirini diğerinden ayırt edemediğimi, birinin diğerinin tamamlayıcı parçası olduğunu farkediyorum.<br />Yaşamın bütünlüğü içinde, isteklerimin, beklentilerimin az ancak umutlarımın çok olduğunu fark edip şaşırıyorum. </div><div align="justify">-<br />İnsan isteklerini adlandırabilir, belirleyebilir ve hatta öncelikler listesi yapabilir. Ancak, umutları adlandırmak zor, listelendirmek ise neredeyse imkansız... Tümü birbirinin içinde, birbirleri ile şaşılacak bir bağ var aralarında.<br /><br /><a href="http://tn3-2.deviantart.com/fs11/300W/i/2006/189/6/9/369_by_Flore_stock.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand" alt="" src="http://tn3-2.deviantart.com/fs11/300W/i/2006/189/6/9/369_by_Flore_stock.jpg" border="0" /></a>Umutlarıma odaklanıp, anlamaya, adlandırmaya, listelemeye çalışmaktan vazgeçiyorum, sadece umutlarımın gerçekleşeceği inancı ile hayata gülümsemeye devam etmeyi tercih ediyorum. Herne yaşayacaksam yaşayacağım, tıpkı şimdiye kadar yaşadıklarım gibi... Ben yaşayacaklarımı planlarken yıllarca hep planlamadığım sürprizleri yaşadım ve herbirine şükrettim. Çünkü gördüm ki sonuçta, planladıklarımı yaşasam aslında bambaşka bir ben olacaktım ve sanki çok da sevmeyecektim o beni... Oysa planlamadıklarımı yaşamak beni ben yapmış, bugün ki kendimden hoşnut, huzurlu oluşumu planlamadığım yaşadıklarıma borçluyum ve hepsine teşekkür ederek, evrensel planın benim için seçtiklerini yaşamaya devam etmeye hazırım ve tümünü sevgi ile umut ile gülümseyerek bekliyorum, herne yaşayacaksam yaşayacağım ve inanıyorum ki en kötüsünü bile yaşasam, sonunda mutlaka şükretmem gereken bir durum olduğunu anlayacağım.<br /><br />Çocukluğumdan beri anneciğimden hep duyduğum şekli ile “hayırlısı olsun” diyorum, evet benim için ve herkes için <strong>“herşeyin hayırlısı olsun...”<br /></strong><br />Seneler seneler önce, henüz çocuk yaştayken okuduğum bir kitaptan etkilenerek, “peki benim görevim ne, amacım ne?” diye sürekli sorguladığımı hatırlıyorum. </div><div align="justify">-<br />Okul yıllarında tek amacım iyi bir balerin olmak ve dansın büyüsünü, içindeki kutsal aşkı sergilemekti dileğim... </div><div align="justify">-<br />Üniversite yıllarında ise spor aracılığı ile kitlelere ulaşmayı hedefledim. Ve nihayet, 1992 de çocukluğumdan beri aşkla yaptığım resimlerimin keşfedilmesi ile hiç beklemediğim, ummadığım sürpriz bir kişisel sergi ile ummadığım kadar geniş bir kitleye ulaştığımı gördüm şaşkınlıkla. Ve soyut resimlerim için sorulan her soruya tek bir cevabım vardı... “siz neyi görmek istiyorsanız onu anlatıyor, benim niyetim ise ‘<strong>sevgi</strong>’yi anlatmak”<br /><br /><a href="http://tn3-2.deviantart.com/fs15/300W/i/2008/022/5/4/love_love_love_by_narabia.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand" alt="" src="http://tn3-2.deviantart.com/fs15/300W/i/2008/022/5/4/love_love_love_by_narabia.jpg" border="0" /></a>Geriye baktiğim zaman fark ettiğim şey hoşuma gidiyor... Çoğu zaman farkında olmadan, son yıllarda ise bilinçli bir şekilde yaşam niyetim “sevgiyi – aşkı anlatmak” oldu. </div><div align="justify">-<br />Son iki senede ise harika bir yol çıktı karşıma ve kendini geliştirdi... Kendime anlatmak için başladığım yazılar seriye dönüştü ve güzel bir ruhun önerisi ile güzel ruhların biraraya geldiği bir blog ile paylaşım, derken... şimdi de 50.000 tirajlı dergiler ile daha geniş paylaşımlara dönüştü.<br /><br />Tüm bu süreçte anladım ki, birşeyi anlatmanın en güzel yolu sözcükler de değil aslında. <strong>Yaşamak...</strong> anlatılmak istenenin en güzel ifade şekli onu yaşamak... sevgide kalarak, tüm yaşananları olduğu gibi kabullenerek doğru duruşu bulmak hiç te zor değilmiş, yeter ki niyet olsun... <strong>Lütuf öylesine engin ki, hiçbir niyet karşılıksız kalmıyor, yeter ki yürekten olsun...<br /></strong>04.02.2008<br /><a href="http://tn3-1.deviantart.com/fs13/300W/f/2007/081/8/d/my_first_pink_hyacinth_by_grandma_S.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand" alt="" src="http://tn3-1.deviantart.com/fs13/300W/f/2007/081/8/d/my_first_pink_hyacinth_by_grandma_S.jpg" border="0" /></a></div><div align="justify"><br /><em>Sürprizlerle beslenen bu günün en anlamlı sürprizlerinden biri de sabah kargo ile gelen paket olmalı... Bitse de, üzerinden hayli zaman geçse de bazı dostlukların, hala dostluk ile sevgi ile anıldığını bilmenin ve dostluk ile sevgi ile anmanın sembolü minik sümbül saksısına, "<a href="http://nilambara.blogspot.com/2007/10/smbl-aklari-sen-ne-yaparsan-yap-bahar.html">Sümbül Aşklarına</a>" teşekkürler... </em></div><div align="justify"><em>14.02.2008</em></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5583957977341314874-8507650142816592146?l=tofugrup.blogspot.com' alt='' /></div>Nilambarahttp://www.blogger.com/profile/07577720344109096857noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5583957977341314874.post-21377389640488067022008-02-13T22:35:00.012Z2008-02-13T23:51:46.133Z<p align="justify"><embed src="http://www.youtube.com/v/8YumJwA888w&amp;rel=" width="425" height="355" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent"></embed></p><p align="left"><em>istanbul kanatlarımın altında -Gülay (Sitenin sağ alttan müziğini stoplayarak, şarkıyı dinleyebilirsiniz)</em></p><p align="justify">*(<strong>Yazidaki ilişki kelimesi,</strong> her tür ilişki anlamında kullanılmış olup- sadece kadın-erkek ilişkisi olarak anlaşılmaması için bu not düşülmüştür)</p><p align="justify">------------------------------------------<br /><em>Aşk kelimesinin aslı arapça da <strong>"Aşekâ"</strong> dan gelir . Aşekâ: bir ağacı saran ve besinini ağaçtan alan ve zaman içinde ağacı <strong>kurutan</strong> ve <strong>öldüren</strong> sarmaşığa denir.<br /></em><br />Yüzyılın anahtar kelimesiydi “Seni çok seviyorum”... Çok seviyorduk biz, herkes, birbirini.... Her kapıyı açar gibi, içimizdeki her iyi duygunun eş değer anlamı gibi, seni çok seviyorumlara sığındık... Biz derken de, bize söylenirken de...<br /><br />Seni çok seviyorum, sevgiye denk miydi..Sevilmeye..<br />Seni çok seviyorum bir ilişkiyi bir ömür götürür müydü?<br />Hani beni çok seviyordun’a cevap olur muydu? İçimizde hissettiğimizin tam karşılığımıydı? Ya da bir garanti mi?<br /><br />Sevmek daha ulvi birşeydi belki de... Büyüklüğü sevgiden kaynaklı.. İnsanın içinden-özünden gelen hani... Cümlelerle ifade edilemeyenden... Birini sevmek için koşul - karşılık beklemeyeninden...<br /><br />“<em>Dünyayı sevmek kurtaracak, bir insanı sevmekle başlayacak her şey</em>” diye geçer şarkı da.. Bu sözün anlamı insanların birbirlerine aşık olunca hayatın çok daha iyi olacağı değil elbette.. Bu sözde binbir anlam saklı...<br /><br />“<em>Yanıp sönerken ne güzeldi.. Kayıp giderken, Ne güzeldi .. Ne güzeldi ...”</em> diye devam ediyor başka bir şarkı da... Zamane aşkları anlatıyor.. Yanıp sönen... heyecanlandıran ve belki de duyguları yükseklere taşıyan, taşıran......<br /><br />Aşkı hayatın içinden bu kadar ayıran ne oldu.. Hayatın içindeyken o aslında.. Herşeyin özünde varken.... Aşkı salt halinde isterken, körleşerek herşeyde ve her yerde olan o aşkı görmemizi engelleyen... Yoksa, dünyadaki sunilik aşkı da mı sardı..<br /><br />Yaşanan aşk aslında bir bilinmez.. Bizi o aşkı bulma zamanını ayarlayabilsek, nedenlerini bilebilsek, söneceği noktayı görebilsek aşkın böyle bir büyüsü olabilir miydi... Kaçarken kovalamanın, görmekten çok özlemenin... Gitmekten çok beklemeyi, dokunmaktan çok, düşlemeyi sevdiren şey belki de aklı kandırmak için doğanın bir çabası.... Doğanın bir oyunu bize.. Belki de aşkı görmek için aynaya bakmak gerekli sadece... Çünkü kendinde görürsün aşkı önce...Onu görmeden başkasına da veremezsin... Elbet bütün Robinsonların bir Cuma’ya ihtiyacı vardır ama... Bu birazda bedensel bir ihtiyaçtır.. Yanlızlıktan belki, belki kendimizde sevgiyi bulamayıp – karşımızdakinin verdiğiyle var olabileceğimizi sanmaktan...Ve sırf hayatı kotarmak adına.. Adı ihtiyaç olan ilişkiler için söylüyorum bunları... Bir filmden bir söz geliyor aklıma... Aşktan karşılık alamayan bir adamın annesinin söylediği bir şeydi bu... Adama şunu diyordu Annesi“ <em>Elbet seni de uzun boylu görecek bir kız çıkar karşına</em>”.... Ne fenadır ki, asıl ayna içimizdedir oysa.... Görüntü sandığımızda yanılsama...<br /><br />İlişkiler hakkında okuduğum bir kitap var çok sevdiğim. Seni seviyorumları tüketmekten bahsediyor kitap..Ve seni seviyorum yerine “ <strong>sen nasıl istersen</strong>” demeyi deneyin diyor kitap... İlişkilerde karşılıklı beklentiler için <strong>tanrınızı değiş tokuş etmeyin</strong> diyor ayrıca.. Değiş tokuş etmeyin... Yani varoluş nedeninizi, biçiminizi unutup başkası mutlu olacak diye değişip mutsuz olmayın ve böylece karşınızdakini de değiştirmeyin.. Onun özünü sevdiğinizde, ondan beklentileriniz olmadığında, olduğu gibi kabul edebildiğinizde zaten cümle tamamen değişiyor... ”Sen nasıl istersen kabulumdur” alıyor yerini seviyorum senilerin...Ve hatalara rağmen değil, hatalarından ötürü de sever oluyorsunuz karşınızdakini... Karşımızda hata diye gördüklerimizin aslında kendi korkularımız olduğunu anlaya anlaya.... <strong>“Kendimde görmek istediğim şeyi görüyorum sende, almak istediğim şeyi sana veriyorum”</strong> demekte “seni seviyorum” demeye başka bir alternatif... <strong>“Senden aldığım yada esirgediğim şeyi kendimden esirgiyorum.Senden esirgeyeceğim şeye kendim sahip olamam”</strong> da diyor.. Karşımızdan esirgediğimiz hiç birşey bizimde olamaz diye çünkü.... Evren böyle işlemiyor... Ektiğimizi topladığımızı gösteriyor defalarca... <strong>“Seni sen kendini en iyi nasıl görüyorsan, öyle görmek istiyorum”</strong> diyor sonra... Ne güzel anlatıyor aynalığı... <strong>“Seni sen kendini en iyi nasıl görüyorsan, öyle görmekle kalmıyor seni senin kendini göremediğin kadarıyla görüyorum.Seni senin kendini gördüğünden yüce görüyorum”</strong> diyor başka başka... İnsana, karşındaki aynada özündeki yüceliği görebildiğinde kendi yüceliğini de keşfedersin diyor aslında...<br /><br />Sevmek ve aşk... Aynalık ve Sevgililik... Sevgililer gününe özel bir yazıydı çabam.... Ama aslında her günün sevgi günü olduğunu düşünerekten... Bu zamanda içi derin, dipsiz bir kuyu sevmek ve aşk.... Bazen depresyon nedeni, bazen katil eden cinsten 3.sayfa haberlerinde...Oysa o içimizde... Onu dışarda arayarak ve tüketim çılgınlığı haline getirerek, sunileştirerek yok ederek....İçimize bakmayarak... İçimizde bulup, dışımızda yansımasını görmeyerek.... Koşullara bağlayarak , dipsiz kuyular yapıyoruz.. Sunileşteştiriyoruz.. Bir minik hediyeye değiş tokuş etmeyelim bugünde... İlişkilerimizde içimizdeki sevgiyi esirgemeyelim.. Gördüğümüzün biz olduğunu bilelim... Sevdiğimizin de..<br /><br />Aşk en salt –en güzel haliyle duruyor oracıkta...şuracıkta...bizde... bizden yansıyan da...<br />Ve bu şarkı da anlatıyor o şuracıkta olanı...... ve bize onu yaşatmak, paylaşmak ve çoğaltmak kalıyor..<br /><br />önce kuş olduk uçtuk semaya-sonra vurulduk düştük sevdaya </p><p align="justify">yandık ateşten korlar misali-öyle derindi vardik mihraba</p><p align="justify">aşki ilahi saydik cihanda-özden buluştuk fani mekanda </p><p align="justify">--<br />Ve ben bu yazıyı, suni bulduğum sevgililer günü için ama en önemlisi içimden, içimin sevdiğim bir kadın için yazıyorum.. Benim için günün anlamı aşka aşık olan ona dair... Doğum gününüz kutlu olsun...Seveniniz ve sevdiğiniz bol olsun Nilambara..</p><p align="justify">....</p><p align="justify">Brajeshwari -14 Şubat 08 / Nilambara günü</p><p align="justify"></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5583957977341314874-2137738964048806702?l=tofugrup.blogspot.com' alt='' /></div>Brajeshwarinoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5583957977341314874.post-22881681389483263072008-02-13T11:41:00.007Z2008-02-13T12:29:46.811Ztakmam diyorum<br />takmam<br />boşuna uğraş<br />takmam<br />pembe koltuklu salonu<br />birbirlerine bu kadar<br />benzeyen insanla doldurursanız<br />böyle olur işte<br />siz<br />sıkılmadınız mı<br />sıkıldım<br />yıl 2008<br />ne bu diyorum<br />yeni<br />bir tür komedimi<br />bu<br />nasıl konuşma tarzıdır<br />neden<br />devamlı<br />tehdit ediliyormuşum<br />hissi yaşıyorum<br />herkesin<br />kabadayılığı kendine ....<br />ötekileri<br />tehdit niye<br />pembe koltuklu salonun<br />kadınları...<br />nefesimi tutup<br />sizlerin yüzüne bakıyorum<br />her birinizden<br />ayrı<br />ayrı<br />utanıyorum...<br />boşaltın o koltukları...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5583957977341314874-2288168138948326307?l=tofugrup.blogspot.com' alt='' /></div>ilahi tatlarnoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-5583957977341314874.post-4350612769795918082008-02-11T20:35:00.001Z2008-02-11T20:40:10.251Z<div align="justify">”<em>Ho voluto più bene a voi che a Dio, ma ho la speranza che lui non stia attento a queste sottigliezze e abbia scritto tutto al suo conto.” </em>Don Milani<br /><a href="http://bp0.blogger.com/_f7fhmowvUDI/R7Cx62t_eqI/AAAAAAAAEkc/D5zqpLmaIuY/s1600-h/1K.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5165824397272906402" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_f7fhmowvUDI/R7Cx62t_eqI/AAAAAAAAEkc/D5zqpLmaIuY/s200/1K.jpg" border="0" /></a><br />“Sizleri (ogrencilerini) tanridan daha fazla sevdim, fakat umuyorum ki tanri bu detaylarin uzerinde durmaz ve hesap defterine herseyi yazar.” Papaz Milani<br /><br />Roma Guzel Sanatlar Akademisi’nde gravur dersleri vermeye basladigimda en buyuk sorunum, benden once hocasiz kalip dagilan ogrencilerimi toplamak oluyor. Bu ogrencilerin en iyileri zaten baska gravur atolyelerine geçmisler. Bana kalanlar ise çesitli nedenlerden dolayi hocalarinin eksikligini hissetmemis, ya da bu hocasizlik onlarin islerine gelmis. Bu ogrencilerimin icinde bes tane anne var. Bir tanesinin uç, bir tanesinin iki, diger uçunun de birer çocuklari var.<br /><br />Ogrencilerimi biraz biraz toparlamaya basladiktan sonra ki butun çabam, onlara gravuru iyi bildigime ve kendilerinin de iyi gravur yapacak guce sahip olduklarina inandirmak oluyor. Istiyorum ki murekkeplere bulansinlar; metallari kazisinlar; gravur presini çevirsinler; yun keçenin altinda sakli olan çinko gravur plakanin, nemli beyaz kagidin uzerinde oynadigi oyunun içine girsinler; asitlerle, reçine tozlari ile, yagli murekkeplerle, merdaneler ve preslerle oynanan bu pis oyunun sasirtici, bastan çikartici sonuçlarini gorsunler; ortak bir atolyenin en temiz ve sorumlu bir sekilde nasil kullanilacagini ogrensinler.<br /><br />Hergun sabahin sekizinde akademide oluyorum. hademeler benden sonra gelip atolyeyi temizlemek istediklerinde sandelyenin uzerine çikip oturuyor. Yerlerin kurumasini bekliyor, kitap okuyor, TOFU’ya yazacagim yazimi, ya da kendi projelerimi dusunuyorum. Ogrenciler genellikle saat 10.00’a dogru gelmeye basliyorlar.<br /><br />Atolye yavas yavas canlanmaya, ogrencilerim gravuru sevmeye basliyorlar. Birgun uc cocuklu Barbara’nin bebek arabasiyla en kucuk cocugunu atolye getirdigini goruyorum. “Hocam Andrea’yi uyutayim, geliyorum.” diyor. Andrea bebek arabasinin icinde misil misil uyuyor. Biz Barabara ile yeni bir gravure basliyoruz. Bir muddet sonra bir ogrenci gelip Barbara’ya “cocugunuz uyandi, ama aglamiyor” diyor. Barbara hemen Andrea’nin yanina gidiyor.<br /><br /><a href="http://bp1.blogger.com/_f7fhmowvUDI/R7CyLGt_erI/AAAAAAAAEkk/Sbh9VQjpnow/s1600-h/14+K.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5165824676445780658" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_f7fhmowvUDI/R7CyLGt_erI/AAAAAAAAEkk/Sbh9VQjpnow/s200/14+K.jpg" border="0" /></a>Mara, akademide ki ilk gunlerimde diger ogrenciler gibi gelip “Ben sizin ogrencinizim.” diye kendini tanitiyor. Elisi kagidindan kesilmis gibi kirmizi saclari, fistik yesili mantosu, enlemesine renkli seritli coraplari var. Bana gosterdigi isleri de duzenli, bastan savma degiller. Ilk dersimizde cinko kalibin uzerinde sabirla, hatta gereginden fazla calisiyor. “Mara, keke fazla seker koyarsan, kek daha tatli olmaz” diyorum.<br /><br />Mara, 64 km. uzaklikta ki baska bir sehrin bir kasabasindan once otobuse, sonra trene, daha sonra da tekrar baska bir otobuse binerek akademiye geliyor.<br />-Olsun, eve dondugunde hic olmazsa yemegi pisirilmis, camasirlari yikanmis ve utulenmis buluyorsundur.<br />-Yok, annem de calisiyor, Roma’ya bir evin ev islerini yapmaya geliyor.<br />-Baska kardesin var mi?<br />-Bir agbeyim var, ama evlendi kendi evlerinde yasiyor.<br />-Simdi evde el uzerinde tutuluyorsundur.<br />-Oyleydi, ama agbeyimin kizi dogunca artik oyle degil.<br /><br />Sarayevo Guzel Sanatlar Akademisi’nde ki ihtisas yillarimda koca atolyeyi bes ogrenci paylasamaz; kapici Zvonko’ya gravurlerimin deneme baskilarini hediye eder, butun ogrenciler akademiden cikinca ben akademiye girer calisirdim. Eger aylardan Ramazan ise discilik fakultesinde okuyan Istanbullu arkadasim Kamber gece yarisindan sonra elinde ramazan pidesi ile atolyenin onune gelip cama kucuk bir tas atardi. Ben ya da Zvonko gidip kapiyi acar; gravur basmaya ara verir; yumusak, sicak pideleri yer cayimizi icerdik.<br /><br />Hozo bir sabah akademiye geldiginde ogrencisi Anka’yi atolyede ki bir masanin uzerinde uyurken bulmus. Atolyede ki diger masalarin uzeri ise Anka’nin butun gece uyumayip bastigi gravurlerle doluymus. Hocam Hozo da Ljubljana’da ki ogrencilik yillarinda, akademiye -ustelik gizlice- girer ve calisirmis.<br /><br />Gecen persembe, yine sabahin sekizinde akademideydim. Yuzelli yillik yasamlari ile gizemli hayvanlara benzeyen akademinin en eski preslerinin oldugu, murekkep ve petrol kokulari icinde ki bu atolye bana hep eski ustalarin dunyasini ve onlarin islerini hatirlatir. Tam tarihin icine dalip gidiyorken atolyenin kapisi acildi. Kafami cevirip yerleri temizlemeye gelen hademeyi karsimda bulacagimi sanirken, karsimda birden Mara’yi gordum.<br />-Sabah kacta kalktin?<br />-05.30’da<br />Hemen calismaya basladik.<br /><br /><br />Fatih Mika 10 Subat 2008 Roma</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5583957977341314874-435061276979591808?l=tofugrup.blogspot.com' alt='' /></div>Brajeshwarinoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5583957977341314874.post-1752831222575424022008-02-09T23:19:00.000Z2008-02-10T00:14:45.312Z<div align="justify"><br /><a href="http://bp2.blogger.com/_f7fhmowvUDI/R642F2t_emI/AAAAAAAAEj8/6rkJ_Jh9Gt4/s1600-h/someone_at_the_door_by_mickryan.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5165125296856201826" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_f7fhmowvUDI/R642F2t_emI/AAAAAAAAEj8/6rkJ_Jh9Gt4/s200/someone_at_the_door_by_mickryan.jpg" border="0" /></a>Değişimden korkan alışkanlıklarım merhaba... Değişime direnen iç seslerim-minik adamlar susmadınız mı hala? İçimde bin bir ses ve koro... Hep bir ağızdan.... Başlayın söylenmeye... Uçlarda sesler çıkarmaya.... Bazen detone- bazen pes.... Bazen arya-bazen solo.. Bazen de ünlü bir tenor edasıyla... Hepiniz kabulümsünüz.. Sesiniz de -Sessizliğiniz de...<br /><br />Siz ne derseniz diyin.. Sessiniz ne yükseklikte olursa olsun... Değişim kapılarına geldi yolum.....Yol, beni kapılara getirdi.. Bu kapıyı seçtim.. Bu kapının arkasındaki yolu... İçeri girmek için, kapının tokmağını tutmaktayım. </div><div align="justify"><br />Bir kıvılcım gibi başlar değişimi istemek... Kalbe düşer önce için için...Yenilik ister vücut ve ruh ... Yanar,kavrulur.. Bazen sızı gibi yanar, bazen alev alev.... Yeniyi çağırır, başka bir güne doğmak, başka rüyalara savrulmak ister...Yollardan, başka patikalara sapmak hani... Ama sanki gidilen yol bildiktir, bizde yolcu ezbere gider gibiyizdir.... Aslında <a href="http://bp0.blogger.com/_f7fhmowvUDI/R642XWt_eoI/AAAAAAAAEkM/uS8fSQ6Lrpg/s1600-h/door.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5165125597503912578" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_f7fhmowvUDI/R642XWt_eoI/AAAAAAAAEkM/uS8fSQ6Lrpg/s200/door.jpg" border="0" /></a>Tanrı o zamanlarda, sizin kaderinizin ağlarını örmekle meşguldür, siz oturup dilerken yenilikleri-yenileri/ durağan-monoton sandığınız zamanlarda... Tanrıya ve Evrene güvenmekte bu yüzden gereklidir. Mutlaka su yolunu bulur, zaman akar ve biz değişiriz.. Yollar değişir, banklar çıkar karşımıza soluklanmak için bazen, zorlu rampalar, keşfedilesi patikalar, soluksuz merdivenler, sert kayalıklar, sonu görünmez dehlizler, keyfi sürülecek manzaralar ya da...<br /><br />“İstemek, 40 kez yinelenince olurmuş”.. Ben buna inanırım.. İçimizden istediğimiz, yüreğimizle istediğimiz herşeyi çağırırız hayatımıza.... Biz kurgularız hayatı, istediklerimizi yaşamadığımızı söylesekte, çağırdıklarımızı yaşarız öyle yada böyle.. Gerçek olur işte 40 kez istenenlerde... Evren duyar ve gerçekleştirir.. Tabi bu gerçekten bizim ve bütünün hayrınıysa... </div><div align="justify"></div><div align="justify">Hayat şekillenir, çağırdıklarımız önümüze gelir..Değişim başlar..</div><div align="justify">Fakat, en önemlisi biz ne kadar hazırız buna? </div><div align="justify">Ah Bir de, içimizde değişime ayak uydurmaya "direnen", söylenen o küçük cüceler hortlamasa....</div><div align="justify">*</div><div align="justify"></div><div align="justify">O cüceler ki, biz besleriz onları..Hepsi bizim bir parçamız... Mini korkularımız, endişelerimiz, sorularımız, cevapsızlarımız... Aslında küçük küçüktürler, ama kocaman kocaman da olurlar bazen.. Direnirler işte.... Siz onlardan kocaman, onlar fazla fazla -üstünüze üstünüze gelebilirler.Direnirler..</div><div align="justify"><br /><a href="http://bp2.blogger.com/_f7fhmowvUDI/R646Q2t_epI/AAAAAAAAEkU/kfFQk6WLmLo/s1600-h/dwarf_by_sauron_wr.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5165129883881274002" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_f7fhmowvUDI/R646Q2t_epI/AAAAAAAAEkU/kfFQk6WLmLo/s200/dwarf_by_sauron_wr.jpg" border="0" /></a></div><div align="justify">Direnmek, direnildiği zaman direnmek oluyor, hele bir de içeride zayıf kalmış fethedilecek bir nokta varsa... Ama siz tüm kaleleri güçlendirmiş, direndiğiniz cücelerin nesinden-neyi bildiklerinden korktuğunuzu bilirseniz, bu savaş bir anlaşmaya bile varabiliyor sonunda... Bir bakıyorsunuz, beraber oturmuş-aynı olduğunuzu anlamış ve sonrasında da neden savaştığınızın anlamını yitirdiği bir anlaşma... Ve bir birliktelik... hatalarıyla sevabıyla...Hata dediklerinizin aslında güzel öğretiler olduğunu anlayıp, onları kendinize katarak sevaba girebildiğiniz kendi adınıza....<br /><br />Bu birliktelikle geriye baktığınızda, çoğalmış buluyorsunuz kendinizi yürüdüğünüz yolda...O direnen Cüceler – şimdi canla başla çalışmakta... Sesleri yine birbirine az –çok karışsa da, herşeyin yoluna gireceğini bildiğinizden, bu durum gülümsetmekte sizi bir yandan da..<br /><br />Yol beni kapılara getirdi... Tokmağı tutmaktayım...Hazırım... Kapının arkasındaki yol beni çağırıyor biliyorum... Güneş mi açacak, yağmur mu ya da fırtına... Fark etmeyecek... O yolu da seveceğim..<br /><br />Son kez şimdiye kadar yürüdüğüm yola bakıyorum arkamda kalan.... Şimdiye kadar adımlarımı atabildiğim için teşekkür ediyorum evrene... Ve karşıma çıkan iyi - kötü herşeye... öğrendiklerime, yolun öğrettiklerine, bana kattıklarına, yolda güzelce vedalaşıp, bıraktıklarıma... Teşekkürler... </div><div align="justify"> </div><div align="justify">Aslında biliyorum ki, o yolda benimle geliyor her adım.. Çünkü her adım benim içimden geçiyor, Aslında varmaya çalıştığım kendi özüm, yurdum, vatanım... </div><div align="justify"><br /><a href="http://bp1.blogger.com/_f7fhmowvUDI/R642Nmt_enI/AAAAAAAAEkE/oinD2SQMjb8/s1600-h/Door__by_kristart.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5165125430000188018" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_f7fhmowvUDI/R642Nmt_enI/AAAAAAAAEkE/oinD2SQMjb8/s200/Door__by_kristart.jpg" border="0" /></a>Ben ve Cücelerim nefesimizi tuttuk, kapının önünde sessizce bekliyoruz.. Heyecanlıyız... Hazırız..<br />Kapının tokmağını tutmaktayım..<br />Açtım-Açmaktayım...<br /><br />Şimdi kapı usulca aralanmakta...<br />.... ,... aralanan kapıdan şu anda...<br />henüz sadece ... umut dolu...hoş bir ışık sızmakta... </div><br /><div align="justify"></div><br /><div align="justify">Hazırım.. Kapıyı tamamen açtım.. Açmaktayım....</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5583957977341314874-175283122257542402?l=tofugrup.blogspot.com' alt='' /></div>Brajeshwarinoreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-5583957977341314874.post-5863229059376447242008-02-09T20:14:00.000Z2008-02-09T22:34:41.222Z<img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5165110157096483346" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_f7fhmowvUDI/R64oUmt_ehI/AAAAAAAAEjU/QwK4KYDyBnQ/s200/Istanbul_by_StarxxFish.jpg" border="0" /><br /><span style="font-size:100%;">O kadar cok yeni insanlarla tanistim ki…her gun farkli bir gun. Her gun farkli bir istanbul…</span><br /><div><br /><p class="MsoNormal" align="justify"><span style="font-size:100%;">Nerden baslasam neler anlatsam diye dusunup durdum kac gun. Berrin’le konustugumda sisi yaz dedi. O sisli gun ne kadar tuhaftim. Zaten merkur beni sarsti, benim ayilmam 1 saatten fazla suruyor bu sehirde. Her sabah vapurla Anadolu tarafa gecmeye alismisim. Hangi taraftan bineyim, hangi kose iyi bir kose…Bindigimde hemen kitabimi acip okuyorum. Etrafta nescafe, salep, portakal suyu satan cocuklar oluyor. Siste vapurlar iptal oldu, degisik bir sekilde yolumu cizmek zorunda kaldim. Iskeledeki elemanlar “motor’a bin” dediler. Saat 0900, kendimi londra’da gibi hissediyorum, adam motor diyor ne demek acaba diye dusunuyorum. Korkmadan sordum “motor mu?” aklimdan vespa motorsiklet geciyor, baska ne anlam olabilir <a href="http://bp1.blogger.com/_f7fhmowvUDI/R64ommt_ejI/AAAAAAAAEjk/Ap5nVuuDawQ/s1600-h/in_istanbul_by_zeytins.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5165110466334128690" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_f7fhmowvUDI/R64ommt_ejI/AAAAAAAAEjk/Ap5nVuuDawQ/s200/in_istanbul_by_zeytins.jpg" border="0" /></a>motor’un…arabadaki motor var diyorum kendime…istanbul’da acaba motor dolmus mu demek…”<?xml:namespace prefix = st1 /><st1:metricconverter st="on" productid="100 metre">100 metre</st1:metricconverter> ilerde abla” diyor. <st1:metricconverter st="on" productid="100 metre">100 metre</st1:metricconverter> ilerde dolmuslar var ama onlar harbiye’ye giden dolmuslar yani bana ne fayda ki…korkmadan soruyorum “motor ne demek? Ben yabanciyim da…” Bir adam uyandi “motor yani deniz otobusu kalkiyor, ona binin” dedi. Haaaaaaaaaaaaaa anladiiiiim. Oluuur. Gittim akbilimi dutdutlettirdim ve bindim. Ordan yol zaten kolaydi. Istanbul’da sokaklarda kaybolmak mumkun galiba cunku yollarda pek kaybolmadim henuz (mm sokaklarda cok kayboldum).</span><br /></p><p class="MsoNormal" align="justify"><span style="font-size:100%;">Yoga dersleri vermeye basladim. Thai masaj seanslari da basladi. Reiki hocam’la birlikte calisinca istanbul trafigi beni pek bozmuyor. Butun gun bir koruma var, bir sakinlik var. 2 hafta oldu delirmedim. Delirecegimi dusunmuyorum. Otobus duraginda kaza gordum, onumde kavga basladi baska bir yerde, bazen kalabalikta yururken kufurler yagiyor…merkezimde kalabiliyorum. Kendime baktim ve gordum. Ortakoy’de kaldigim arkadaslar, apartman onu kaziliyor. Ortakoy camur icinde. Sular kesildi filan. Ciddi kaziliyor, iscilerin birine seslendim “ee nerden yureyim?” elimden tuttu, vincin farlari camura bakiyor, adam beni kuru olan yerlerden gecirmeye basardi. Yani ben gecmeye basardim. Borek aliyorum firindan, adam bir tane borek kalmis diyor, sana kalmis bak diyor. Gulumsuyor. Aliyorum hemen tabii ki! Borek merakim bitmis degil. Ozge, benim pilates yapan arkadasimla bulusttuk, onun evi bir sokak ilerde. Vejeteryan cig kofte yapan birine gittik. Adiyaman’dan geliyormus butun baharatlar. Vejeteryan cig kofte!! Gecen gun arkadaslar cig kofte gecesinde bana sandvic hazirladilar ve raki fasil gecesi yaptik. Onlar cig kofte yiye yiye cig kofte oldular. 2 gun sonra ben de vejeteryan cig kofte dukkani kesfettim. Kosmik saka devam ediyor</span><br /><br /><span style="font-size:100%;">Merkur gercekten gundemimde. Bir gun hocam’in bilgisayar adaptoru patladi. Sigorta gitti. Telefon gitti. Monitorlar gitti. Gaz kacagi vardi. Lamba patladi. <a href="http://bp1.blogger.com/_f7fhmowvUDI/R64pamt_ekI/AAAAAAAAEjs/nBfXMMUUgxc/s1600-h/When_I_Say_Stop_by_boraboras.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5165111359687326274" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_f7fhmowvUDI/R64pamt_ekI/AAAAAAAAEjs/nBfXMMUUgxc/s200/When_I_Say_Stop_by_boraboras.jpg" border="0" /></a>Elektrikci geldi anlamadi bir saatte nasil bu kadar cok sey gider. Nasil? Bugun yine telefon gitti, internet gitti. Bankam “taadilat” yaptigi icin islemler gerceklesmedi. Eski arkadaslar ariyor, kaac aydir haber alamadigim arkadaslar. Bazilari turkiye’ye geldiler. Cogu arkaslarimin hayatinda degisiklikler oluyor. Gecenlerde ciltcim aradi, benim “oteki” manikurcum ayrilmis ve baska bir guzellik merkez’de ortak olmus. Onu haber vermek icin ariyordu. Ankara’dan baska bir arkadas aradi, pek gorusmedigim arkadas, istanbul macera nasil geciyor soruyor. Arada sirada Crystallara ve 7 kedilerini ziyarete gidiyorum. Kedileri ozluyorum bazen. Onlarda Haziran’da Amerika’ya kesin donus yapacaklar. Birlikte oldugumuzda uzuluyoruz filan sonra kediler konusmamizi kesiyorlar. Onlarda konusmak istemiyorlar. </span><br /><span style="font-size:100%;"></span></p><p align="justify"><span style="font-size:100%;">Istanbul’u sevdim. Nerde yasayacagim belli degil, pek aramiyorum ama ariyorum. Gozlerim surekli teras katlara gidiyor. Yuksekte olmak istiyorum. Yani o sekilde ariyorum. Ama gozum denizi aslinda cok ozlemis. Gozlerim ondan pek ayiramiyorum.</span> </p></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5583957977341314874-586322905937644724?l=tofugrup.blogspot.com' alt='' /></div>indraninoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-5583957977341314874.post-67816062037892226152008-02-02T10:04:00.000Z2008-02-02T10:24:44.690Z<div align="justify">Bizim mahallede halkaların, poğaçaların, galetalarin, un kurabiyelerinin, üzümlü keklerin, açmaların, kandil simitlerinin ve sandviçlerin yapıldığı bir simitçi fırını vardı. </div><div align="justify"> </div><div align="justify">Satı, bir elinde adı Boncuk olan eşeğinin ipini çeker, diğer elinde devam ettiği ortaokulun ders kitabını okur; küfelere, sepetlere yüklediği bu unlu mamülleri tren istasyonlarının ve okulların büfelerine götürürdü.<br /><br />Kemal ise, bir sepete doldurduğu bu unlu mamüller ile Trakya’nın köylerine gider; büyük şehiri ve bu şehrin fırınlarında pişirilmiş unlu mamülleri tanımayan, onları alacak parası dahi olmayan köylü çocukların, evlerinden getirdikleri yumurtalarla bu unlu mamülleri takas eder; Trakya’nın köylerinden, samanların içine dizilmiş; renkleri, cinsleri ve büyüklükleri birbirlerine benzemeyen; hindi, ördek, kaz, ve tavuk yumurtaları dolu sepeti ile dönerdi. Biz çocuklar sepetin boşaltılmasına yardım eder; masalımsı bu köyler, bu köylerin çocukları, bu çocukların oyunları, evleri, meyve ağaçları, kuşları, derelerı, yaşamları üzerine hayaller kurardık.<br /><br />Bu simitçi fırını, bizim çocukluk yaşamımızda ki oyunlarımızın merkezi olur; balta ile odunların kesilmesine yardım eder; kışları ise yaşıtlarımız olan fırıncının çocukları ile sohbet ederek, sıcacık fırını bir oyun yerine dönüştürürdük. Fırının sahibi Abdullah Amca bütün gece hamurlarla ve onları pişirmekle uğraştığı için gündüzleri ortalıkta pek gözükmez; sinirli bir gürültü ile fırına girerken biz çocuklar hemen ortalıktan kaybolurduk. Fırında yakılmak için yandaki arsaya yığılmıs çalı demetlerinin üzerine, fırının damından atlayarak, çocuk ruhlarımıza havada uçmayı tattırır, yumuşacık çalıların üzerine, yünlü yatakların üzerine olduğu gibi yaylanarak düşerdik. Akdeniz maki bitki örtüsünden yapılmış bu çalı demetlerinin içine oyduğumuz dehlizler; saklambaç oyunlarında saklandığımız gizli yerlerimiz olurdu.<br /><br /><a href="http://bp0.blogger.com/_jeevPq2WFVE/R6RCMvA4Z7I/AAAAAAAAAjc/V6X7hivZgSQ/s1600-h/Mino_desen_S.B.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5162323859419457458" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_jeevPq2WFVE/R6RCMvA4Z7I/AAAAAAAAAjc/V6X7hivZgSQ/s200/Mino_desen_S.B.jpg" border="0" /></a>Böyle bir oyun için hazırladığım gizli yerime, bir saklambaç oyunu sırasında döndüğümde; benim gizli yerimin bir kedi tarafından keşfedilip içinde doğum bile yapılmış olduğunu gördüm. Bu haber, saklambac oyunun sonu, yeni ve hüzünlü bir oyunun başlangıcı oldu. Mahallemizin; bizlerin peşinden gelen, bizlerle oyun oynayan köpekleri vardı da bizim sahip çıktıgımız kedileri galiba yoktu. Bu kedi ve yavruları, artık biz mahallenin çocuklarınındı. Bu yeni aileyi, öyle çalıların içinde bırakamazdık. Hemen delikli bakır kuruşlardan oluşan harçlıklarımızı ortaya koyarak, nalburdan çimento aldık. Tuğlaları büyük bir ihtimalle bir inşaattan aşırdık. Gidip, Vercin Marakur’un bahçe duvarının kenarına, çatısı bile olan küçük bir kulübe inşa ettik. Bu, bizim kedimize ve gözleri kapalı yavrularına yakışır bir kulübe idi. Sonra anne kedi ve yavruları için kaplara yiyecek ve süt koyduk.<br /><br />Eğer hava kararmasa; ya da annelerimiz balkonlara, pencerelere çıkıp bizleri çağırmasa; hiç birimiz o küçük kulübenin önünden ayrılmaz; sabaha kadar orada bekler; kedi yavrularının milim milim büyümelerini, gozlerini ilk açtıklarında annelerinden sonra bizleri görmelerini isterdik.<br /><br />Akşam olup, uyku bizleri uyutmak için gözlerimize girmeye çalışırken; gözlerimizin içindeki kedimizi, onun yavrularını ve kulübesini oradan çıkarmak için kimbilir ne kadar uğraşmıştır.<br /><br />Sabah uyanır uyanmaz hepimizin ilk gittiği yer, kedinin kulübesi idi. Fakat, erkek kediler yavruları boğmuş, üç renkli anne kedi kulübeyi terk etmişti. Büyüklerin ve anne kedinin bildiğini biz çocuklar da öğrenmiş, bu erkekliği erkeklikten saymamıs, çok ama çok üzülmüstük.<br /><br />Aklımda iz bırakan ilk kedili anım budur. Sobamızın yanında ki şilteye yatıp uyuyan bir kedimiz olmasına rağmen, rengini bile anımsamıyorum.<br /><br />Sinou’ların komşusu Halide Ablalar’ın Linda adında, yerden bitme cinsi, küçük bir köpekleri vardı. Halide Ablalar yolda terkedilmiş küçük bir kedi bulup, alır eve getirirler, boyu Linda’nın yavruları ile aynı olan yavru kediyi Linda’ya teslim ederler. Süt anneliğini kabul eden Linda, yavru kediyi kendi yavruları ile birlikte büyütür. Dişi olan bu kedi de büyüyüp, birgün anne olup, yavrular doğurur.<br /><br />Bir balıkçı köyünde bir kedi beslemek hakikatten iş değildir. Bu yavrulardan koyu gri olanını Halide Abla, Meryem Teyze’ye hediye etmişti. Sinou ile ben bu yavru kediye isim babalığı yapıp, koyu gri renginden dolayı Duman adını verdik.<br /><br />Insanoğlu köpeği göçebe iken evcilleştirdiği için, sahibi nereye giderse köpek onunla birlikte gider. Halbuki insanoğlu kediyi yerleşik düzene geçtiği zaman evcillestirmiş. Bu nedenden kedi sahibine değil de evine bağlıdır. Nitekim başka semtlere taşınan komşularımızın kedileri, bütün çabalara karşın o başka semtlerde yaşamayıp, artık sahiplerinin olmayan evlere geri dönmüşlerdir.<br /><br />Nedenini tam bilmiyorum. Belki de evde güvercin ve diğer kuşları beslediğim için, kedilere o zamanlar özel bir ilgi göstermemiş; okşanıldıklarında içinize kadar girip size huzur veren hırıltılarını, tüylerinin yumuşaklığını keşfetmemiştim. Belki de yaşım, henüz okşama yaşları değildi.<br /><br />Akademide gravürü tanır tanımaz çok sevmiştim. Ders saatlerinin dışındada, boş olan atölyeye gider, kendi kendime çalışırdım. Bir öğle sonrası, boş atölyede kuru kazı tekniği ile yaptığım gravürün mürekkebinin yağ oranını tam ayarlayamamış; gravür kalıbına yapışan mürekkebi temizlemek için verdiğim mücadeleden çıkan sesler koridora kadar yayılmıştı. Birden atölyenin kapısının açıldığını, açık kapıdan Hocam Hozo’nun başını uzatıp “Fatih, yavaş, yavaş, gravür kalıbı kadın gibidir” dediğini duydum.<br /><br />Dumanı uzaktan izliyor; kuşlarımıza zarar vermeyen tavrına, balıkçı bir ailenin kedisi olduğu için yakaladığı farelerle sadece oynayıp, sonra salıvermesine, bizim verdiğimiz balıkların sadece gövdesini yiyip, kafasını ve kuyruğunu bırakmasına şaşırıyor; martıların saldırılarından kaçıp kayıkları çektiğimiz kızakların altında ki sığ sulara saklanan kefal yavrularına pusular kurup, onları yakalayıp kendi ekmeğini sudan çıkarmasına saygı duyuyordum.<br /><br /><a href="http://bp2.blogger.com/_jeevPq2WFVE/R6RDkPA4Z8I/AAAAAAAAAjk/yGYxbe_E-F4/s1600-h/Minoo.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5162325362658011074" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_jeevPq2WFVE/R6RDkPA4Z8I/AAAAAAAAAjk/yGYxbe_E-F4/s200/Minoo.jpg" border="0" /></a>Bir kış günü, bir tavuk zamansız kuluçkaya yatınca; Meryem Teyze tavuğu ve yumurtalarını follukla birlikte sobalı odaya almıştı. İlk yirmi gün hayvanlar dahil, ailenin yaşamında bir değişiklik olmamış; ama yirmibirinci gün ilk civciv yumurtanın kabuğunu kırıp, sarı ponpon tüyleri ile annesinin kanadının altından kafasını çıkarınca, Meryem Teyze Duman’a güvenemeyip “Duman artık sen eve girme” demişti.<br /><br />Oysa biz göle ava gitmek için tekneyi hazırlamış; tüfeklerimizi, fişekliklerimizi, kasık çizmelerimizi, parkalarımızı ve sucuk-ekmekten ibaret olan nevalemizi tekneye yüklemiş; almayı unuttuğumuz yağmurluklarımızı alıp, tekneye dönerken; Duman’ı ağzında bizim sucuk kangalı ile kaçarken yakalamıştım. İçgüdüsel bir sekilde, hemen basamak tahtasını alıp Duman’a fırlatım. Basamak tahtasının isabet ettiği Duman, Afrika savanlarında çitaların antilopları yakalarken çıkardıkları gibi tozu dumana karıştırıp,bir iki takla atıp gözden kayboldu. Duman’ın gidiş o gidiş.<br /><br />Bu arada civivler büyümüş, havalar ısınmış, bahar gelmişti. Ama Meryem Teyze Duman’ı unutamamış. Duman’a “Duman artık sen eve girme.” dediğine bin pişman olmuş. “Ne alıngan kedi, vallahi bir defa söyledim, alındı, bir daha eve dönmedi.” diye üzülüp duruyordu.<br /><br />Fatih Mika 1 Şubat 2008 Roma</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5583957977341314874-6781606203789222615?l=tofugrup.blogspot.com' alt='' /></div>Nilambarahttp://www.blogger.com/profile/07577720344109096857noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-5583957977341314874.post-59188918254092812032008-01-28T20:56:00.000Z2008-01-29T10:03:36.456Z<div><div><br /><div align="justify">İnsan herşeye nasıl da çabuk alışıyor... iki gün sadece iki gün hafif bir kriz dönemi sonra hemen alışıyor ve yaşamın yeni akışında yerini alıp keyifle akmaya devam ediyorsun...<br /><br />20 Ocak Pazar gecesi, evde oturmuş yeni bir haftaya başlamayı planlarken, bir telefonla tüm planlarım alt üst oluyor ve bir arkadaşımın sözleri kulaklarımda çınlıyor; <strong>“Hayat siz plan yaparken başınıza gelenlerdir...”<br /></strong><br />Hayat yine bana hoş bir sürpriz yapıyor ve bir telefonla tüm planlarım başlamadan bitiyor, yine yol görünüyor... Hızlı bir valiz hazırlığından sonra ertesi gün yayınlanması planlanan “Fırsatlar <a href="http://bp1.blogger.com/_f7fhmowvUDI/R574ZZkASiI/AAAAAAAAEio/ws8xMys1MX8/s1600-h/Winter_Road_by_Apolic.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5160835338255485474" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_f7fhmowvUDI/R574ZZkASiI/AAAAAAAAEio/ws8xMys1MX8/s200/Winter_Road_by_Apolic.jpg" border="0" /></a>Yılı 2008” son bir rötuştan sonra Tofuda ve ince sazda yerini alıyor. Bilgisayar ertesi gün ki “kim, ne demiş?” anına kadar çantasına yerleştiriliyor ve yola çıkmaya hazır bir huzurla uykuya geçiliyor...<br /><br />21 Ocak Pazartesi, yine buz gibi bir Ankara sabahı... saat 10:00, yola çıkma vakti ve ısı -6... Gerede-Bolu arası az karlı ama tüm dalları buz kaplanmış ağaçları ile müthiş bir manzara sunuyor günümüze... Boludan itibaren ise pırıl pırıl bir güneş eşlik ediyor... İstanbul ise müthiş güzel bir baharı yaşıyor, ısı +14... Aynı gün içinde 20 derecelik farkla kara kıştan harika bahara geçişin keyfi...<br /><br />Ne yazık ki bu güzel keyif, akşam hafif bir sarsıntı geçiriyor... INTERNET BAĞLANTISINDA PROBLEM VAR!!!.... ve hafif bir kriz dönemi başlıyor... “kim, ne d<a href="http://bp0.blogger.com/_f7fhmowvUDI/R574AJkAShI/AAAAAAAAEig/DabxkYRU1FE/s1600-h/keyboard_by_hm_artist.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5160834904463788562" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_f7fhmowvUDI/R574AJkAShI/AAAAAAAAEig/DabxkYRU1FE/s200/keyboard_by_hm_artist.jpg" border="0" /></a>emiş?” sorusu yerini başka bir meraka bırakıyor... Brajeshwari’den harika mesajlar geliyor... “Fırsatlar Yılı 2008” daha sabah olmadan, henüz birkaç saatlikken eskiyor bile... Tofuda müthiş bir bombardıman var, aynı gün içinde birkaç yazı birden... müthiş meraklanıyorum, parmaklarım kaşınıyor... tuşlara dokunmalıyım, okumalıyım... ve bu krizin adını <strong>“Tofu bağımlılığı krizi”</strong> koyuyorum... Ne yazık ki bu problem 1 hafta boyunca çözülemiyor ancak insan her probleme alıştığı gibi buna da çabuk alışıyor ve meraklar erteleniyor, hayat kısa sürede normale dönüyor...<br /><br />yarısı bahar, yarısı sonbahar ama tümü harika geçen bir İstanbul haftası da bugün ki bol karlı, yolları kızaklı, hafif maceralı ancak dostların güzel enerjileri ile uzaktan da olsa desteklenen emniyetli bir yolculuğun ardından sonuçlanıyor... kısa bir ofis ziyareti ardından eve yerleşme, dinlenme ardından tabii ki merak baskın çıkıyor... Tofuya, ince saza, ilahi tatlara ve diğer takip edilenlere hızla bakış ve harika sürprizler... çok şey söylemek istiyorum, kelimeler yarışıyor, hangi birinden başlayacağımı şaşırıyorum... ve tek tek yorum yazıp, yan taraftaki sütunda “son yorumlar” yeniliğini bloke etmek istemiyorum ve tüm duygularımı, düşüncelerimi buraya taşıyorum...<br /><br /><strong>Sevgili Cheetos</strong>, şimdiye kadar nasıl da hatırlayamadım birlikte geçen eğitim saatlerimizi... beni şaşırttın... ben de çok isterim en kısa zamanda tekrar görüşmeyi :)<br /></div><div align="justify"><strong>Sevgili Brajeshwari</strong> haklısın, hem ciddi uzun bir araştırma, hem eskiler hem de fa